De Jong was negentien jaar oud toen ze actief werd in het verzet als koerierster. Op de fiets legde ze iedere dag tientallen kilometers af om illegale post te bezorgen.
Vaak wist De Jong niet wat er in de fietstas zat. "De brieven zaten in giro-enveloppen", zei ze in 2013 tegen het Sneeker Nieuwsblad. "Die maak je niet open."
Eén keer wist ze wel wat ze bij zich had, namelijk een doosje met "schietspullen". Volgens De Jong rammelde dat doosje enorm. Toen ze een Duitse wachter tegenkwam keek ze hem lief aan. "Ik mocht doorfietsen."
Duitsers hadden "in die tijd geen hoge pet op van vrouwen", zei ze. Die geloofden niet dat vrouwen tot verzet in staat waren. "Een vrouw kreeg vaak niet meer dan een schop onder haar kont, als ze al gepakt werd. Vooral als ze jong en mooi was. Dan wil je ze niet oppakken, dan wil je er een afspraakje mee."
"Ik was nooit bang", vertelde De Jong in 2013. Haar moeder was wel ongerust als ze weer eens na de avondklok thuiskwam, maar zelf zag ze het gevaar niet. "Ik sliep ook altijd heerlijk. Maar wat wil je ook, als je de hele dag op de fiets zit."
Na de bevrijding ging De Jong naar Amsterdam, waar ze als verpleegkundige aan het werk ging. Later keerde ze terug naar Sneek en trouwde ze met haar jeugdliefde Jaap Schermer. Samen gingen ze in het westen wonen, maar na zijn pensioen verhuisden ze weer naar het Friese Oppenhuizen.
Toen kwamen de herinneringen en spanningen wel naar boven. Zeker in mei voelde ze zich onrustig. "Ik denk dan aan iedereen die gesneuveld is." Toch zou ze het zo weer hebben gedaan, zei ze tegen de Leeuwarder Courant in 2022. "Het moest gebeuren."
Source: Nu.nl algemeen