‘De twee hoofdpersonen van One Day (★★★☆☆, Netflix), Dexter en Emma, ontmoeten elkaar op de laatste dag van hun studie, op 15 juli 1988. Ze spenderen dan tijdens het afscheidsfeest van hun studie de hele nacht met elkaar. Je keert in de serie steeds terug naar 15 juli, maar dan telkens een jaar later. Een slimme manier om de relatie over de jaren heen te volgen.
Dexter komt uit een bevoorrecht milieu en denkt dat alles hem zal komen aanwaaien. Emma worstelt daarentegen met wat ze wil in het leven: haar vage ambities worden steeds onderuitgehaald door haar eigen onzekerheden. One Day is gebaseerd op een boek uit 2009, dat al eens eerder werd verfilmd.
De serie gaat over het klassieke dilemma van de eerste liefde: het is ontzettend intens, maar het beklijft zelden. Emma (Ambika Mod) en Dexter (Leo Vincent Woodall) zijn heel andere personen met verschillende ambities en achtergronden, maar tegelijkertijd lijkt het alsof ze niet zonder elkaar kunnen. Dat kennen we uit duizenden films. De serie lijkt op When Harry met Sally, en deed me dankzij de universiteitssetting ook aan Normal People denken.
Ik was niet meteen helemaal aan boord, maar ik lijk in de minderheid te zijn. One Day was meteen op de eerste dag de best bekeken serie van Netflix, en ik zag links en rechts juichende recensies. De twee jonge acteurs doen het ook heel goed, moet ik zeggen. We zien in veertien afleveringen hoe Emma en Dexter elkaar kwijt zijn, zichzelf kwijt zijn en steeds om elkaar heen blijven draaien. Een klassiek uitgangspunt. Maar door de plotwendingen – waarover ik niks kan verklappen – is het een enorme tranentrekker.’
‘Mensen gebruiken de zoekfunctie van Netflix weinig, heb ik het idee, en blijven in het eerste scherm hangen. Jammer, want er zijn een hoop lokale Netflixproducties van hoge kwaliteit: Turks, Mexicaans, Zuid-Koreaans.
Zuid-Korea is sowieso een enorme motor van populaire cultuur over de hele wereld, met bijvoorbeeld K-pop, maar ook op film- en seriegebied. Het bekendste voorbeeld is de film Parasite van een paar jaar geleden. Die film heeft iets specifieks Koreaans: ze vermengt genres. Het is een sociaal drama, maar het heeft ook thriller-, comedy- en horrorelementen. Toch lopen die genres heel natuurlijk in elkaar over.
Onlangs keek ik naar de serie Gyeongseong Creature, nog zo’n typisch voorbeeld van populaire Koreaanse cultuur. Het is een horrorfilm tijdens de Japanse bezetting van Korea, en het is ook een historisch drama, terwijl je tevens een romance volgt. De afleveringen zijn nogal lang, maar het blijft interessant om naar te kijken.
Ook de nieuwe serie A Killer Paradox kent die vermenging van genres: ze heeft comedy als uitgangspunt, maar is ook een thriller. De serie draait om een uitgerangeerde jongen zonder ambitie, Lee Tang, die in een nachtwinkel werkt. Op een avond vermoordt hij per ongeluk iemand die een seriemoordenaar blijkt te zijn – al vraag je je naar een paar afleveringen af of het wel écht onbedoeld was.
De Koreaanse makers zetten allerlei elementen bij elkaar op een manier die je in het Westen weinig ziet. De verteltraditie en emoties zijn ook heel anders, maar daardoor juist interessant. Naast deze series verwachten we ook het tweede seizoen van het immens populaire Squid Game. Het wordt het jaar van de Koreaanse serie, denk ik.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden