In het interview met Mariette Hamer gaat het over vrouwen in leidinggevende functies die zelf verkeerd gedrag vertonen. Hamer gebruikt hier op gezag van Naomie Ellemers de term ‘queen bee’. Een al lang bestaande, diskwalificerende en simplificerende benaming. ‘Ice queen’ is er ook zo één voor vrouwen die men te weinig vrouwelijk en zacht acht. Vreemd, voor mannen bestaan die termen niet, daar is het krachtig leiderschap.
Dit soort etiketten werkt juist discriminerend gedrag in de hand en ziet de ander niet meer als persoon, maar als lid van een categorie.
Bovendien zegt Hamer hier dat het blijkbaar een specifieke taak van vrouwen in de organisatie is om voor een veilige werkomgeving te zorgen. Dat is nou juist de crux: het is de taak van iedereen.
Natuurlijk, en ik spreek uit een leidinggevende ervaring van 30 jaar, is het leuk om andere vrouwen verder te helpen en een goed werkomgeving te bieden. Maar zelf heb ik juist ook ervaren hoe steunend en helpend mannelijke collega’s en voorbeelden kunnen zijn.
Kortom, laten we stoppen met oude etiketten te plakken, alert zijn op de hardnekkigheid van oud denken en onze schouders eronder zetten.
Ingrid Verheggen, Amsterdam
Formeren anno 2024 is als rijden op een rotonde: je kan door blijven rijden maar je moet uiteindelijk toch een keer rechtsaf.
Ab Bosman, Odijk
Ronald Plasterk vindt dat de verschillen in opvattingen ‘overbrugd zouden moeten kunnen worden’. Je zal maar Nederlands moeten leren als buitenlander.
Annemarie Verheul, Winterswijk
Mag er alstublieft door de nieuwe informateur/formateur een ‘geen berichten op X’-gebod worden uitgevaardigd voor leden van de formerende partijen? Laat de communicatie via de formele kanalen lopen, bijvoorbeeld via persberichten. Het ‘volk’ heeft recht op communicatie via kanalen waar je kennis van kunt nemen zonder een persoonlijk account aan te maken en je persoonlijke data weg te geven.
En los van dit ‘gebod’: oude media (de kranten voorop) zouden ook wat meer zelfbeheersing kunnen tonen door niet elke oprisping van een politicus als nieuws te brengen. Neem je eigen taak serieus en leun niet alleen op berichten via een medium waar nu door de overige media 24/7 gratis reclame voor gemaakt wordt.
Trouwens, Commissariaat voor de Media: moet hier niet eens naar gekeken worden? Het aantal keren dat X genoemd wordt door tv-zenders is niet te tellen. Dat zou voor elk ander merk worden verboden.
Jolanda van der Lee, Groningen
Lisa Schamlé betoogt dat het publiek veel te ver gaat in de fysieke benadering van ‘vrouwelijke acteurs’. Zelf gaat ze ook veel te ver, maar dan in haar vermoedelijk inclusief bedoelde taalgebruik.
Eerst dacht ik dat haar stuk betrekking had op acterende mannen die feminiene trekken hebben. Dat beeld krijg ik bij een ‘vrouwelijke acteur’, net zoals ik aan een acterende vrouw met masculiene trekken denk bij de term ‘mannelijke actrice’. Schamlé blijkt het echter over acterende vrouwen te hebben.
Bestond er vroeger niet een volstrekt normaal woord voor dat beroep? Actrice? Jammer dat Schamlé’s boodschap volledig ondersneeuwt door haar op de lachspieren werkende bubbelwartaal.
Lucas Zandberg, Noordhorn
‘Ons vermogen tot verdringing, daarover gaat het huiveringwekkende The Zone of Interest’, schreef recensent Bor Beekman en daar moest ik aan denken toen ik terug fietste na het zien van de film. Hoe diep kun je moreel zinken, hoe gevoelsarm kan een mens zijn.
Tot ik besefte: Gaza, Oekraïne, het gebeurt allemaal aan de andere kant van de muur. En wij maar weer een Chardonnay inschenken en kijken naar Wie is de Mol?. O ja, en volgende week nog even naar de Costa Brava.
Romke Oortwijn, Amsterdam
Nog een half jaartje en dan gaan er weer veel kinderen voor het eerst naar de basisschool. Laten we hopen dat ze heel snel, pakweg binnen drie maanden, een diagnose en dus een labeltje krijgen. Niets ernstigs natuurlijk, begrijp me goed, maar draagbaar.
Als we maar voorkomen dat ze niets hebben en geen aanspraak kunnen maken op minimaal een halve juf extra, hoewel een therapie de voorkeur heeft.
Het zou toch jammer zijn als ze niet konden terugvallen op ‘ja maar, ik heb … / ik ben …’. Want dat zou voor hen betekenen ‘ik heb niks / ik ben niks’. Waar dan overigens vast een overvriendelijke en speelse therapie voor bedacht wordt.
Frans Tijssen, Rotterdam
Mijn complimenten voor De Kwestie van Peter de Waard in de krant van 13 februari. Het is misschien ietwat vreemd: erg verheugd zijn dat De Waard iemand als non-valeur neerzet. Maar het betreft hier een publiek persoon, een politicus, een premier zelfs. En De Waard stoelt zijn mening op feiten.
Van belang is dat De Waard definitief een halve eeuw lang lopende discussie beslecht in mijn vrienden- en kennissenkring. Wie was de slechtste naoorlogse premier? Op de eerste plaats kwam bij ons altijd degene die zichzelf de beste premier noemde die hij nooit was: Hans Wiegel. Evenals Van Agt: ijdel, (geestelijk) lui en zichzelf groter makend dan hij feitelijk presteerde.
Van Agt gebruikte toen al nepnieuws en framing (niks nieuws onder de zon) over zijn politieke opponent Joop den Uyl. De Telegraaf was ook van de partij (ook niks nieuws). De Waard geeft precies aan waarom Van Agt een politieke niksnut bleek.
Naast de door hem in De Kwestie genoemde redenen, was er een extra argument: Van Agt en Wiegel onthielden uit kinnesinne Nederland de kans op het enige echte meerderheidskabinet-Den Uyl na het behalen van 53 zetels. En nu roept men: de kiezer heeft gesproken en dus moet de PVV per se regeren met 37 zetels.
Zoals De Waard schrijft: zelden heeft een kabinet als dat van Van Agt en Wiegel er zo’n puinhoop van gemaakt (en maar zeggen: ‘we gaan puinruimen’).
Ik kwam er gewoon niet doorheen, al die necrologieën over deze non-valeur en populist Van Agt. Zoveel pagina’s aan hem gewijd. Ook in de Volkskrant. Daarom ben ik blij dat Peter de Waard een en ander in het juiste perspectief heeft gezet.
Paulus van Uijthoven, Ulvenhout
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden