Het zijn nog maar kinderen. Tieners met ronde wangen en hier en daar wat vlas op de bovenlip. ‘Ik ben vijftien’, zegt een meisje dat zichzelf voorstelt als Tamar. ‘En we proberen de hulp die naar Gaza wordt gestuurd tegen te houden.’
Onder grote internationale druk is Israël ermee akkoord gegaan dat er, mondjesmaat, vrachtwagens met hulpgoederen naar Gaza mogen rijden. De nood is hoog: de Verenigde Naties waarschuwden vorige maand dat er ongekende hongersnood dreigt voor de inwoners die massaal op de vlucht zijn geslagen voor de bommenregen.
Over de auteur
Sacha Kester schrijft voor de Volkskrant over België, Israël, de Palestijnse gebieden, en het Midden-Oosten. Eerder was ze correspondent in India, Pakistan en Libanon.
Maar daar hebben deze Israëlische jongeren geen boodschap aan. ‘We gaan toch geen voedsel en brandstof geven aan mensen die ons willen vermoorden?’, zegt de 22-jarige Yosef De Bresser, die de actie coördineert. ‘De Verenigde Staten gaven na de aanslagen van 11 september toch ook geen hulp aan Al Qaeda?’
En dus staan ze hier in de warme woestijnwind, aan de grens bij Egypte, klaar om voor elke vrachtwagen te springen die de Gazanen zou kunnen bereiken.
De acties begonnen drie weken geleden bij Kerem Shalom, het drielandenpunt tussen Israël, Gaza en Egypte. Deze plek was al voor de aanval van Hamas op 7 oktober de enige overgang voor goederenverkeer tussen Israël en Gaza. Omdat veel vrachtwagens de oversteek ’s nachts maken, bedacht De Bresser dat er een tentenkamp moest komen, zodat demonstranten ook dan trucks tegen konden houden. Het Israëlische leger werkte hen niet tegen. ‘We mochten er formeel niet zijn, maar we konden gewoon met hun praten, maakten grapjes’, vertelt De Bresser. ‘Ze snapten ons wel.’
‘Mensen zijn radeloos’
In Noord-Gaza heersen angst en anarchie. Honderdduizenden inwoners proberen te overleven ‘tussen puin en de dood’. ‘De laatste dagen eten we dierenvoer. Wij zijn er ziek van geworden.’
Ondertussen trotseert de Israëlische premier Netanyahu de groeiende buitenlandse druk: Israël gaat de overvolle stad Rafah in de Gazastrook binnenvallen.
Het is onduidelijk hoeveel vrachtwagens de actievoerders tot nu toe tegen wisten te houden. Zelf zeggen ze dat er de afgelopen dagen geen truck over de grens is gekomen, en het kantoor van de Verenigde Naties zegt hier geen data over te hebben.
Zondagochtend greep de politie in en werd het kamp ontruimd. De Bresser laat filmpjes zien waarop te zien is hoe de jongeren worden gearresteerd, en religieuze liederen zingen in de busjes waarmee ze worden afgevoerd.
Op het eerste gezicht zou je niet denken dat De Bresser, een magere knul met een zachtaardig gezicht, de drijvende kracht is achter een door haat gedreven groepering. Maar hij heeft er de papieren voor: hij woonde eerder in Yitzhar, een nederzetting op de bezette Westelijke Jordaanoever die berucht is vanwege het geweld dat haar bewoners gebruiken tegen Palestijnen in de omgeving.
Wie twijfelt waar De Bresser voor staat, hoeft alleen maar naar zijn hals te kijken. Daarop staat een vuist getatoeëerd in een blauwe Davidster: het logo van de Jewish Defense League, een organisatie die in New York is opgericht door de extreem-rechtse rabbijn Meir Kahane, en door de FBI is bestempeld als terroristische groepering. In de jaren zeventig en tachtig voerden zij bomaanslagen uit op Palestijnse en Arabische doelwitten, maar nu is zij grotendeels inactief.
De gastheer, de vader van de vriend waar De Bresser nu verblijft, is de 50-jarige Prosper Zatawi. In zijn tuin staan overal kunstwerken, zelf gemaakt van de onderdelen van raketten die Hamas vanuit Gaza op Israël heeft afgevuurd. Zatawi is opgegroeid in Gaza, in een Israëlische nederzetting die in 2005 werd geëvacueerd toen Israël zich uit de Gazastrook terugtrok. ‘Maar na deze oorlog keren we terug’, zegt hij opgetogen. ‘Liever vandaag dan morgen. Onze aanwezigheid daar is het enige wat Hamas in toom kan houden.’
Ondertussen zit De Bresser constant op zijn telefoon om te bellen en berichten te sturen. Daarna rijdt hij in anderhalf uur naar het punt waar de demonstranten zich vandaag zullen verzamelen: Nitzana, een grensovergang tussen Israël en Egypte. Trucks met hulpgoederen komen hier vanuit Egypte naar Israël, waar de inhoud wordt gecontroleerd. Vervolgens rijden de vrachtwagens door Egypte naar Keret Shalom, waar zij Gaza binnenrijden.
Als De Bresser bij Nitzana arriveert, staat er al een groepje mensen te wachten. Yaïr en Shira Mor (21 en 19) staan in de schaduw van een betonnen muur met de foto van hun broer, de 29-jarige Eitan Mor. ‘Hij werkte bij het festival dat op 7 oktober door Hamas is aangevallen’, vertelt Yaïr met een vermoeid gezicht. Eitan is door Hamas meegenomen naar Gaza, en sindsdien slapen hij en zijn zus bijna niet meer. ‘We kunnen toch niet toestaan dat er hulp gaat naar de misdadigers die mijn broer gijzelen?’
Anderen proberen met gelijksoortige argumenten uit te leggen dat ze niet harteloos zijn, maar juist goed werk verrichten. ‘Als een terrorist honger heeft, kan hij niet goed tegen ons vechten’, zegt de één. ‘Als er in Gaza al onschuldige burgers bestaan, komt het toch niet bij hen terecht’, weet een ander. ‘Hamas neemt alles in beslag.’ En de kinderen die honger lijden? ‘Die zijn onschuldig, dat is waar. Maar terroristen die niet zo lang geleden nog kinderen waren, hebben ons op 7 oktober vermoord.’
Terwijl de vrachtwagens achter hoge hekken in Egypte blijven wachten tot ze ongestoord naar de terminal kunnen rijden om te worden gecontroleerd, spelen de peuters in de zon, smeren de jongeren witte boterhammen, en wordt er gekletst met soldaten. De aarde is wit, droog en kaal, op een paar plukjes stug gras na, maar even verderop staat de woestijn in bloei. Het is lente. ‘We zijn klaar voor een nieuw begin’, zegt Yosef De Bresser opgetogen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden