Je hoort het vaak. De ouderenzorg loopt vast. Het grootste probleem zijn handen aan het bed. Mensen die verzorgende taken kunnen uitvoeren zoals uit bed halen, wassen, aankleden, naar het toilet brengen en eten geven. Mijn naam is Eric Corton en ik ben al 35 jaar werkzaam in de culturele sector als acteur, presentator, muzikant, radiomaker en schrijver. En ik ben kind van Yvon en Ton Corton.
In de veel te lange periode waarin mijn vader heeft geworsteld, gevochten en uiteindelijk verloor van alzheimer, zag ik hoe ongelofelijk belangrijk het werk van de mensen in de ouderenzorg is in dat laatste stukje van een mensenleven. Een laatste deel dat alle waardigheid, zorg en liefde verdient. Zwaar en intensief werk ook, waarvoor je een groot hart nodig hebt.
Over de auteur
Eric Corton is acteur, muzikant, schrijver en radio- en tv-presentator.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Nadat mijn vader was overleden, ontstond bij mij het gevoel iets te willen doen. Ik kwam via een omweg terecht in een kleinschalig verpleeghuis: Domus, in Zoetermeer. Eerst één maandag in de maand liedjes zingen met mijn gitaar, dat werd later twee keer per maand. Daar kwam een ochtend groentesoep maken bij, een ritje op de duofiets of een lekkere wandeling met één van de bewoners. Allemaal vrijwillig en dat was prima, maar het besef groeide dat ik ook de verzorgende taken zou willen doen.
Dat heb ik voorgelegd aan het management en zij waren daar zeer gelukkig mee. Het komt niet vaak voor dat een 55-jarige man zich aan dat werk wil verbinden en dus zijn we op zoek gegaan naar een manier om dat voor elkaar te krijgen.
Wel moest ik een opleiding volgen, anders mocht ik niet aan de slag. Prima, ik wil graag iets leren en ik wilde heel graag in dat specifieke verpleeghuis werken. Zo gezegd, zo gedaan. Inmiddels volg ik een leer-werktraject dat bestaat uit een onlinestudiemethode plus twee à drie dagen per week werken in de praktijk.
Vooral in het theoretische gedeelte valt me iets op. Ik moet als 55-jarige zij-instromer met een vwo-diploma en een heel werkzaam leven achter de rug, exact dezelfde opleiding volgen (in mijn geval Helpende Zorg en Welzijn mbo-niveau 2) als mijn
16-jarige evenknie die net van de middelbare school komt.
Dat wil zeggen dat ik verplicht examen Nederlands en rekenen zal moeten doen. Niet een korte opfriscursus of online oefenen. Nee, ik moet naar een heuse examenlocatie waar ik onder toeziend oog van een examinator met rekenmachine en geodriehoek dingen moet gaan berekenen die ik bij het wassen, aankleden, eten geven en naar het toilet brengen echt niet nodig heb.
Daarnaast moet ik de lessen Loopbaan en Burgerschap doorworstelen. Wanneer mag ik een oudere tutoyeren? Hoe schrijf ik een ‘nette’ sollicitatiebrief? En ik moet verplichte onlinebijeenkomsten studiebegeleiding volgen waarin me wordt uitgelegd hoe ik moet ‘leren’. Als ik dit in het tempo van de onlineleerweg ga doen, kost me dat een vol jaar. Dan heb ik in december 2024 een papiertje om te mogen uitvoeren wat ik nu vanaf december 2023 al iedere dag doe, namelijk mensen uit bed halen, wassen, aankleden, naar het toilet brengen en eten geven.
De zorg loopt vast omdat er gewoonweg te weinig mensen zijn die in de zorg willen werken. En dat tekort wordt met de aankomende vloedgolf aan vergrijsde zorgvragers alleen maar nijpender. Maar er zijn best wel meer mensen zoals ik, die naast hun andere werkzaamheden een aantal dagen in de zorg zouden willen werken. Dat hoor ik regelmatig om me heen. Bijvoorbeeld zoals ik het doe. Twee à drie dagen in de week volledig meedraaien op een woning. Ochtend- of avonddiensten.
Of bijvoorbeeld een paar uurtjes meehelpen in de ochtendspits, als iedereen net wakker wordt. Dan is er altijd hulp welkom. En dan niet vrijwillig, gewoon betaald.
Maar dat je om dat te mogen doen een jaar lang in de schoolbanken moet om examen te doen in dingen die je echt niet nodig hebt, werpt wat mij betreft een onnodig hoge drempel op waardoor ook ik (als ik niet zo verdomd gemotiveerd zou zijn) zou denken: Laat maar. Dat ga ik echt niet doen.
Waarom maken we geen systeem waarin mensen voor deze dagelijkse taken in de praktijk kunnen worden opgeleid in het verpleeghuis waar ze willen werken? En dat er daarnaast losse modules zijn voor extra taken zoals medicatie-verstrekking en andere medische handelingen? Daarmee diskwalificeer ik op geen enkele manier het werk van de volledig opgeleide verzorgende IG’er, maar kunnen we een aanvulling op elkaar zijn. Ik denk dat er op die manier veel meer oudere handen aan het bed willen staan, die dat goed en zorgvuldig kunnen doen. Want: ook vele ongediplomeerde handen maken licht werk.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden