Corbeau wijst in het Sloterparkbad in Amsterdam vol trots naar een niet te missen tatoeage op zijn rechter onderarm. "Oranje boven", leest hij hardop. Het idee ontstond bij een van de eerste wedstrijden die hij namens Nederland zwom. "Daar bleven ze om de een of andere reden bij de start steeds 'Oranje boven' zeggen."
Zeven jaar later lacht de 22-jarige Corbeau om zijn eigen onbevangenheid. De schoolslagspecialist kende bij het toernooi in 2017 slechts een paar woordjes Nederlands. Toch geeft "Oranje boven" hem een bijzonder gevoel. "Het is niet uit te leggen. Het geeft me een welcoming feeling."
Corbeau heeft een Nederlandse vader (Jim) en een Amerikaanse moeder (Shannon). Hij werd geboren in het Amerikaanse Santa Cruz en groeide op in de Verenigde Staten. Inmiddels zwemt Corbeau ruim zeven jaar in het oranje. Afgelopen zomer liet hij de VS achter zich en verhuisde hij van de staat Texas naar Amsterdam.
Het gesprek vindt plaats in het Engels, al vertelt Corbeau met een harde 'g' dat hij het in de slagerij meestal wel in het Nederlands probeert. Met zijn ouders sprak hij nooit Nederlands. "Maar op Duolingo heb ik al een streak van bijna twee jaar."
Corbeau groeide op met basketbal, voetbal en honkbal. Hij wilde het liefst alles doen, maar zijn vader bracht hem naar het zwembad. "Ik ben op een gegeven moment naar zijn kantoor gegaan en heb hem gezegd dat ik niet naar zwemtraining wilde. Ik wilde eropuit, niet twee uur onder water met m'n hoofd."
Zijn vader zei dat hij geen keuze had en dat hij hem later zou bedanken. "En ja, daar had hij gelijk in", erkent Corbeau. Jim legde een soortgelijke route af als Caspar nu doet. Jim groeide op in de VS en in de zomers probeerde hij zich in Nederland te kwalificeren voor EK's en WK's. Jim deed in de jaren tachtig mee aan twee EK's.
De ouders van Jim verhuisden rond de jaren vijftig van Rotterdam naar Santa Cruz in de staat Californië. De reden weet Corbeau niet precies. Wel weet hij dat hij er voor het eerst kennismaakte met lekkernijen als stroopwafels, hagelslag en speculaas.
Toch dacht Corbeau zelf nooit aan zwemmen voor Nederland, tot zijn vader het voorstelde toen hij zestien was. Hij was destijds niet goed genoeg voor een van de schaarse plekken bij grootmacht de Verenigde Staten en zag het wel zitten om de wereld te ontdekken. "Ik wilde voor toernooien naar Spanje of Oostenrijk. Niet naar weer een nieuwe staat."
In weinig landen is zwemmen zo groot als in de VS. Toch voelt Corbeau zich in het kleine Nederland pas echt topsporter. "In Texas moest ik de aandacht van de coach nog delen met 39 anderen. Nu krijg ik 25 procent van de aandacht."
Corbeau zwom in Texas bij succescoach Eddie Reese, die volgens hem van de 'oude stempel' is en vooral op inhoud trainde. Nu ligt bij coach Mark Faber de focus op details. "Ik geniet daardoor niet alleen meer van de sport, maar zet ook grote stappen. Mijn ontwikkeling is bizar."
"Als ik in Amerika iets wilde vragen, kwam de coach heus wel. Maar dan moest hij eerst nog bij vijf anderen langs", vertelt Corbeau. "Bovendien zijn daar zóveel zwemmers. Als je geblesseerd raakt of het even niet loopt, kun je zo vervangen worden. Hier zorgen ze veel beter voor de atleten."
En er is volgens Corbeau nog een groot verschil. "Nederlanders zijn recht voor z'n raap, op een goede manier. In Amerika noemen ze het beating around the bush. Ze zeggen nooit recht in je gezicht hoe het is. Hier gebeurt dat wel en dat waardeer ik."
Mitch volgt het zwemmen in de aanloop naar de Olympische Spelen in Parijs. Lees hier meer van zijn verhalen.
In de aanloop naar een toernooi in 2019 werd Corbeau verrast door een mail van de Amerikaanse bond. Of Caspar beschikbaar was om mee te gaan naar een internationale wedstrijd in Kazan? "Ik reageerde: nee, Caspar vertegenwoordigt Nederland inmiddels al twee jaar."
Verder hoort Corbeau weinig uit de VS, terwijl hij medaillekansen heeft op de WK én de Olympische Spelen in Parijs. In december won hij de Europese titel op de 200 meter kortebaan, waar hij zijn ploegmaat en tweevoudig olympisch medaillewinnaar Arno Kamminga klopte.
Ondertussen heeft Corbeau steeds meer tatoeages. Hij vertelt vol trots over de "Dutch Lion" op zijn rug. Een Amerikaanse vlag of adelaar ziet hij niet zitten. "Tegenwoordig is het daar zo verdeeld. Alles wat als politiek statement gezien kan worden, wil ik niet op mijn lijf hebben."
"Ik zeg altijd dat ik 50 procent Amerikaans en 50 procent Nederlands ben, maar die 50 procent Nederlands ben ik nog wel aan het opbouwen. Het Wilhelmus? Dat heb ik vooral een paar keer gehoord na weer een overwinning van Max Verstappen. De tekst moet ik wel nog even leren."
Praktisch is er niets waar Corbeau naar terugverlangt in de VS. Wel mist hij zijn vrienden en familieleden, die hem soms ook vragen om terug te keren. "Maar ik ga nooit meer terug", zegt hij. "Nederland heeft zoveel voor me betekend. Ik krijg hier de kansen."
Caspar Corbeau komt maandag in actie in de finale van de 100 meter schoolslag. Later dit toernooi hoopt hij zich ook te plaatsen voor zijn favoriete onderdeel: de 200 meter schoolslag. Die finale vindt vrijdag plaats. De WK duurt tot en met zondag.
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl algemeen