Zinderend waren de slotseconden in Heerenveen, nadat Pawel Bochniewicz de bal na een kopbal van Josip Sutalo en een mislukte poging tot uitverdedigen van Syb van Ottele van de lijn haalde. Over of op de lijn? De VAR ging studeren en de bal bleek niet volledig over de doellijn geweest, waardoor de 3-2 bleef staan en in het stadion een heerlijke golf van vreugde rolde.
Maar wat dachten ze nu eigenlijk bij Ajax, dat ze opeens weer goed kunnen voetballen na een paar aardige wedstrijdjes tegen veelal matige tegenstanders in de eredivisie? Na een gelijkspel vorige week tegen aanstaand kampioen PSV dat een handvol spelers miste?
Over de auteur
Willem Vissers is ruim 25 jaar voetbalverslaggever voor de Volkskrant. Hij versloeg acht WK’s. In 2022 is hij uitgeroepen tot sportjournalist van het jaar.
Na de opmars van 18 naar 5 op de ranglijst onder trainer John van ’t Schip, was daar zondag in het uitverkochte Abe Lenstra Stadion de ontmaskering, die overigens past bij seizoen 2023-2024. Niet de nederlaag zelf was buitengewoon verrassend, maar de wijze waarop die ontstond. ‘Voor wie niet op tijd op zijn stoel zat: het is 3-0’, meldde de omroeper met enthousiasme, kort na rust, toen nog lang niet iedereen zijn consumptie had genuttigd. Het was zo’n doelpunt waarbij een stuk of vier Ajacieden achterin vrijwel niets deden om onheil te voorkomen of fouten van anderen te herstellen, waarbij de felheid van het ontketende Heerenveen veel te veel was voor Ajax en Pelle van Amersfoort onberispelijk inschoot.
Dat doelpunt bleek later de beslissing, de inleiding voor de eerste nederlaag van Van ’t Schip in de competitie. Ajax trok tot die 3-0 slaapwandelend over het veld, gaf zeeën van ruimte weg, verdedigde gewoon niet, leverde ballen zomaar in en toonde een schokkend gebrek aan creativiteit. Verdediger Borna Sosa stond telkens verkeerd opgesteld. Carlos Forbs, vervanger van de geblesseerde Steven Bergwijn, figureerde met zijn kansloze aanzetten tot dribbels. Steven Berghuis was totaal onzichtbaar. Kenneth Taylor viel op met zijn plichtmatige loopjes, alsof omschakelen bijzaak is in het voetbal anno 2024.
Nee, dan middenmoter Heerenveen, met zijn voetbal met durf, fel, naar voren, en geholpen door een snelle, enigszins gelukkige treffer, toen Pelle van Amersfoort de als schot bedoelde voorzet van Oliver Braude van dichtbij inkopte. Heerenveen heeft bovendien wel een artiest, Osame Sahraoui, een pingelaar die alles durft, een lust voor het oog van de liefhebber die het individu in het team koestert. Hij maakte van dichtbij de 2-0, als beloning voor zijn puike, met schaarbewegingen versierde dribbels.
Het herstel van Ajax is een kwestie van lange adem, hetgeen overigens geen nieuws is. Het is in elk geval meer dan even Jordan Henderson halen als roepende uit de woestijn. De Engelsman moet zich hebben gevoeld als een bewoner van de kuststreek die na een dijkdoorbraak met een emmertje water staat te scheppen, terwijl de golven langs zijn middel klotsen. Dat is het gevolg van twee seizoenen slecht transferbeleid, van geen evenwicht in de selectie. Aan verdediger Jorrel Hato, nog steeds pas 17, is de laatste weken te zien dat hij alles speelt, elke week, wat niet helemaal normaal is voor een jongen van zijn leeftijd in een team dat al tijden in min of meer crisisachtige sfeer tracht vooruit te komen.
En Heerenveen? Dat won al vijftien jaar niet meer van Ajax, maar van een gebrek aan zelfvertrouwen was niets te merken. Nadat beide teams na die snelle 1-0 de lat raakten (spelmaker Thom Haye en Kristian Hlynsson), en nadat doelman Mickey van der Hart een vrije trap van Sosa schitterende uit de kruising tikte, liep Van Amersfoort weg op de rechtervleugel, langs Sosa onder anderen, en was de 2-0 van Sahraoui uit de kluts aanstaande.
Na de 3-0 viel vrijwel meteen de 3-1, een eigen doelpunt van de Pool Bochniewicz, en kreeg het duel een soms vervelend karakter door de overtredingen, de onderbrekingen, de frustratie van Ajacieden, de belachelijke wijze waarop iemand aan het shirt van Brian Brobbey ging hangen. Ajax bleef slecht voetballen, maar toonde in elk geval een soort van vechtlust, beloond met de 3-2 van de voor Forbs ingevallen Chuba Akpom. En toen werd het nog bijna 3-3. Bijna.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden