Israël staat op de meest geraadpleegde 'krachtlijst' van nationale krijgsmachten op de zeventiende plaats. Die Israëlische plek dateert nog van eind oktober, toen Israël volgens experts van zijn voetstuk viel omdat het zich door de 'houtje-touwtjestrijders' van Hamas had laten verrassen. Sommigen geloven dat dit door onderschatting kwam, en niet doordat Israël ineens te zwak was geworden.
Feit blijft dat Israël voor de eigen defensie niet alleen leunt op eigen kracht en vernuft, maar ook op de sterke en constante hulp van de Verenigde Staten. De Israëlische defensiebegroting is voor bijna 20 procent 'Amerikaans'.
In totaal hebben de Amerikanen sinds 1946 voor maar liefst 158 miljard dollar (ongeveer 146 miljard euro) bijgedragen aan Israëlische defensie. Dat komt neer op ongeveer 3,5 miljard dollar per jaar. Na 7 oktober is de Amerikaanse steun, hoewel nu om tactische redenen gekoppeld aan die voor Oekraïne, bepaald niet minder geworden.
De Amerikanen stellen zichzelf voorwaarden om de steun aan Israël op peil te houden. Een van de belangrijkste is de zogenoemde Qualitative Military Edge-voorwaarde. Sinds 2008 is de VS namelijk wettelijk verplicht om Israëls overwicht op andere landen te garanderen. Desnoods door Israël 'recht' te geven op betere wapensystemen en eventueel zelfs om het neusje van de zalm te verwerven als buurlanden een gevechtssysteem krijgen dat de Israëlische veiligheid in gevaar brengt.
De verkoop van vijftig F-35-gevechtsvliegtuigen aan Israël is daarvan een voorbeeld. De beruchte reserveonderdelen die Nederland naar Israël exporteert vallen dus in feite onder dit Amerikaanse beleid, of we dat nu leuk vinden of niet.
Daar staat tegenover dat de Amerikaanse wapenleveranties de mensenrechten niet mogen schenden. Ze moeten door Israël voor zelfverdediging worden gebruikt. Daar kun je natuurlijk over twisten, maar ik durf wel te zeggen dat ook deze uitleg vooral een Amerikaanse is en geen Nederlandse. In de praktijk krijgen de meeste leveranties vanuit de VS namelijk gewoon groen licht.
Elk land dat militaire hulp van Washington krijgt, moet dat geld bij Amerikaanse bedrijven uitgeven. Maar Israël mag een deel daarvan in de eigen industrie steken, een privilege dat het deelt met Taiwan. In ruil daarvoor kan de VS toegang tot Israëlische geheimen vragen en mag het Amerikaanse voorraden die in Israël klaarliggen, voor eigen gebruik aanspreken. Bijvoorbeeld om Oekraïne te bevoorraden.
Dat brengt me op de oorlog in Oekraïne, waar Kyiv dringend wacht op Amerikaanse miljardenhulp. Volgens cijfers van de Duitse Ukraine Support Tracker in oktober 2023 leverde de VS met 44 miljard dollar (40,79 miljard euro) de meeste steun. Duitsland volgde op plek twee met 17 miljard euro. De cijfers zijn enigszins verouderd, maar in februari komt een nieuwe update.
Duitsland mag dan wel inlopen, het geldt nog altijd als een 'treuzelland', met name doordat Berlijn de Russen niet al te boos wil maken. Dat was al zo met het vertraagd leveren van kanonnen en tanks. Vliegtuigen en kruisraketten zijn al helemaal uit den boze.
De VS loopt daar ook niet in voorop, maar achter het Amerikaanse beleid zit in ieder geval nog een militaire gedachte: Washington wil géén uit de hand lopende oorlog met Rusland. Uiteindelijk mogen andere landen het vuile werk doen. Groot-Brittannië trok met eigen Storm Shadow-kruiskratten de Amerikanen over de streep, Frankrijk leverde wat SCALP-kruisraketten en Caesarhouwitzers en uitgerekend Nederland besloot samen met andere landen om oude F-16's aan Oekraïne te leveren.
Dit werd allemaal gedaan om de Amerikaanse twijfels weg te masseren. En nog altijd weigert de VS om artillerieraketten met een groot bereik of moderne gevechtsvliegtuigen aan Oekraïne te leveren. Intussen overwegen sommige Republikeinse senatoren om de kraan maar helemaal dicht te draaien.
Zoiets zal bondgenoot Israël niet overkomen. Dat is ook precies de reden dat president Joe Biden nu die Oekraïense en Israëlische miljarden koppelt en verbindt aan het dichtmetselen van de zuidgrens met Mexico. Alles om de Republikeinen ervan te overtuigen om in te stemmen met de Oekraïense steun.
Op grond van oude afspraken gaat de VS nu Ground Launched Small Diameter Bombs leveren. Dat zijn bommen die de Russen enigszins op afstand kunnen houden. Het zijn nog altijd geen Britse Storm Shadows of Franse SCALPs, waarmee je doelen in Rusland of op de Krim kunt raken. Het zijn ook nog niet de Amerikaanse ATACMs, artillerieraketten voor afstanden tot 300 kilometer waar president Volodymyr Zelensky van droomt. Biden is voorzichtig en wacht af.
Dan de Duitsers. Zij beschikken over Taurus-kruisrakketten, die in voldoende aantallen een echte gamechanger op het slagveld kunnen zijn. De Taurus haalt 500 kilometer, is nauwkeurig en vliegt ongehinderd door de Russische luchtafweer. Het zou een enorme versterking voor Oekraïne zijn.
Sinds mei vorig jaar smeekt Kyiv erom, maar bondskanselier Olaf Scholz houdt voet bij stuk. Het zou de verhoudingen compleet doen veranderen. Een voltreffer met een Taurus op de Russische aanvoerlijnen zou de patstelling aan de loopgraven drastisch beïnvloeden.
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl algemeen