Pieter Omtzigt snap ik wel. Al die weken met al die verwachtingen op je schouders, die natuurlijk op geen enkele manier in de praktijk en in overeenstemming zijn te brengen met de principes en uitgangspunten van jouw eigen partij. Dan slaat paniek je om het hart en weet je de uitweg niet meer.
Hoe vaak hebben we dat zelf niet meegemaakt? In die nieuwe omgeving op een vakantieadres, zonder licht de deur naar de wc niet kunnen vinden? Een normaal claustrofobische reactie met politieke consequenties. Haal diep adem, mijnheer Omtzigt. Gooi een steen naar de dag. Zover als je kunt. Spoel het zout van je huid. En luister naar muziek van Spinvis.
Marcel Ribbink, Winterswijk
Laten we stoppen met het woord ‘gedogen’. Zoals vaker in het eufemiserend politiek jargon is ook hier sprake van taalkundig rammelen. ‘Gedogen’ betekent niet: actief ondersteunen, maar ‘ondergaan’, of op zijn best ‘lijdzaam toestaan’. Dit laatste is precies wat het parlement en wij allen gewoonlijk doen bij elke regering, niks bijzonders dus.
Terwijl eigenlijk bedoeld wordt: ‘meedeinen zonder bestuurlijke verantwoordelijkheid te nemen’. Laten we voortaan duidelijk zijn en het hebben over ‘heulen’ en ‘heulsteun’.
Dries Bossers, Nijmegen
Een extraparlementair kabinet, samengesteld uit onafhankelijke deskundigen, heeft als bezwaar dat ‘Nederland er geen enkele ervaring mee heeft. Het zou een groot experiment worden’. Dat klopt, maar het alternatief is niet minder experimenteel: een kabinet met als grootste regeringspartij een non-partij met Kamerleden die nooit enig teken van competentie op welk terrein ook hebben getoond. Op grond van de ervaring van de afgelopen 17 jaar geef ik toch de voorkeur aan het eerste experiment.
Evert van Ginkel, Leiden
In de analyse van het vastlopen van de coalitie-onderhandelingen lees ik dat de Kamer niet zit te wachten op nieuwe verkiezingen. Maar het gaat er niet om of politici zitten te wachten op nieuwe verkiezingen, het gaat erom of kiezers zitten te wachten op nieuwe verkiezingen.
En ja, een groot deel van de kiezers zal opnieuw naar het stemhokje willen, want er is nogal wat gebeurd sinds 22 november vorig jaar: een anti-democratische, extreem-rechtse partij is de grootste geworden, en drie partijen hebben zich bereid getoond serieus met deze partij te gaan onderhandelen.
Dat gegeven alleen al zal de uitslag van komende verkiezingen meer beïnvloeden dan het feit dat een van die partijen (halfslachtig) besloten heeft uit die onderhandelingen te stappen. Deze partijen stellen daarom graag dat ‘de kiezer’ niet zit te wachten op verkiezingen, maar in feite zijn ze bang afgestraft te worden voor hun gebrek aan constitutionele ruggegraat.
Deze kiezer zegt in ieder geval: laat maar komen, die verkiezingen.
Peter Jamin, Utrecht
Het zien van de boerenprotesten, inclusief de aan politici geuite bedreigingen, riep bij mij de vraag op of we dit normaal moeten vinden of dat dit valt onder de volgende definitie: ‘Het uit ideologische motieven (voorbereiden van het) veroorzaken van maatschappij-ontwrichtende schade, met als doel (een deel van) de bevolking ernstige vrees aan te jagen, maatschappelijke veranderingen te bewerkstelligen en/of politieke besluitvorming te beïnvloeden.’ Bron: AIVD, over terrorisme.
En dan te bedenken dat er twee partijen bij de formatie zitten die dit optreden niet veroordelen of zelfs vergoelijken. Pieter Omtzigt is niet alleen een bedachtzaam mens, maar ook een rechtschapen mens.
Hendrik Poll, Renkum
De burgemeesters van de vier grote steden, Amsterdam (GroenLinks-PvdA), Rotterdam (GroenLinks-PvdA), Den Haag (VVD) en Utrecht (GroenLinks-PvdA) komen traditioneel vanuit een van de gevestigde en grotere landelijke partijen. Deze burgemeesterspartijen VVD, GroenLinks-PvdA en zeker ook het CDA behoren echter niet langer tot de grootste in het land. Daarom is het gewenst om de nieuwe en vernieuwende politieke partijen te betrekken bij burgemeestersvacatures in deze steden.
Begin dit jaar heeft de Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb (GroenLinks-PvdA) zijn vertrek aangekondigd. Het ligt nu voor de hand dat een van de nieuwe en grote partijen in de Tweede Kamer de burgemeester voor de havenstad gaat leveren. Maar ook een partij als Leefbaar Rotterdam, die al vele collegeperiodes uitstekende en zeer betrokken wethouders levert, mag niet worden gepasseerd.
De landelijke en lokale politieke omslag moet ook zijn weerslag krijgen op het burgemeestersambt in Rotterdam. De Tweede Kamer heeft inmiddels het voortouw genomen door Martin Bosma van de PVV als voorzitter te kiezen.
Bert Luijendijk, Krimpen aan den IJssel
Kennelijk is de Belastingdienst door personeelsgebrek niet in staat om openstaande coronaschulden te innen. Ondernemers dienen dan maar langer de tijd te krijgen om hun schulden terug te betalen. Dat ze het niet willen, omdat de coronapandemie hun is overkomen, is een terecht argument.
Dat argument geldt echter ook voor de ‘pechgeneratie’, de studenten die geen basisbeurs ontvingen. Zij hebben tijdens hun studietijd meer moeten lenen en zij hebben daar ook niet voor gekozen. Als die ‘pechgeneratie’ hun studieschuld moet terugbetalen, dan zou dit ook voor de belastingschuld van ondernemers moeten gelden. Zo niet, dan is het meten met twee maten.
Leon Gielen, Egchel
Als ze nog te vinden zijn de 100-jarigen: graag nog minimaal honderd afleveringen van 100. Ontroerend, leerzaam, wow!
Paul Vonk, Hilversum
Wat Jens van Tricht betreft, legt het rapport van de commissie-Van Rijn opnieuw een structureel, institutioneel en cultureel probleem op mondiale schaal bloot van mannelijk geweld. Daarom zouden mannen moeten leren zich gepast te gedragen, over hun gevoelens te communiceren en besef krijgen van kernwaarden als zorg, empathie en compassie. Grote woorden. Onze taal kent daar, voorzover ik kon nagaan, al sinds de 16de eeuw simpele woorden voor: aardig zijn.
Maarten Hageman, Nijmegen
Toen Paulien Cornelisse voorstelde om de kreet ‘doe normaal’ te vervangen door ‘doe eens aardig’, moest ik denken aan de roman The Second Coming van de Schotse schrijver John Niven. Op aarde heeft de mens er zo’n verschrikkelijke puinhoop van gemaakt dat God het niet langer kan aanzien en voor de tweede keer zijn zoon naar beneden stuurt.
Deze keer verschijnt J.C. als rockgitarist in New York om de mensen te vertellen dat God aan Mozes slechts één gebod had meegegeven. Maar Mozes vond dat hij met zoiets simpels niet bij het volk kon aankomen. Hij had een beter idee en beitelde in twee stenen tafelen de Tien Geboden.
En toen is de ellende begonnen: onenigheid over de juiste interpretatie, haarkloverijen en principiële stellingnames, godsdiensttwisten, gruwelijke oorlogen. Maar op de steen die God aan Mozes had gegeven, stond in Gods onberispelijke handschrift: be nice.
Wim Kloppenburg, Baarn
Het artikel ‘Sectoren die Nederland ‘niet meer wil’’ opent met een citaat van de president van De Nederlandsche Bank Klaas Knot: ‘We moeten een einde maken aan economische activiteit waarbij onder de werkelijke kostprijs wordt gewerkt.’ Geldt dat alleen voor de drie genoemde sectoren in Nederland (de glastuinbouw, de vleesverwerkende bedrijven en de distributiecentra) en vegen we weer alleen ons eigen straatje schoon? Of geldt dit ook voor alle producten en diensten die we gretig importeren en waarvan de schade buiten onze landsgrenzen blijft?
Martijn Steenaert, Heelweg
Ik vraag me af of meer mensen zich ergeren aan sommige acties van de supermarkten? Vooral als je van een product er gratis één extra mag meenemen. Ik woon alleen en zo zijn er velen. Wat moet je dan met een extra zak spruiten? Of mandarijnen? Die krijg je in je eentje nooit op, of ze liggen te beschimmelen en dan moet je ze weggooien.
Maar neem je het extra gratis product niet mee, dan krijg je ook het vervelende gevoel dat je een voordeeltje voorbij laat gaan. Is daar niets op te verzinnen?
Ik schreef het hoofdkantoor van Jumbo een mail en stelde voor dat extra product dat voor iemand te veel is, wel mee te nemen, maar ergens te kunnen deponeren. De Jumbo heeft als supermarkt goede contacten met de voedselbank, dus dat zou toch niet zo moeilijk zijn? ‘Een sympathiek idee: neemt u het vooral op met uw filiaalmanager’, kreeg ik als antwoord.
Een aardige, jeugdige assistent-manager stond me vriendelijk te woord: wat een lief idee, maar daar konden zij niets mee, dat moest via het hoofdkantoor. Een te verwachten antwoord. Dan kom je als eenling te staan tegenover de ‘macht’. Het begint ermee dat de een zich achter de ander verschuilt.
Maar kunt u het dan niet bij wijze van proef proberen? Nee, en er was nog nooit iemand geweest die zoiets had voorgesteld, aldus de assistent-manager. Een dooddoener natuurlijk. Als er iets is, ben jij altijd de enige die klaagt of er iets van zegt.
Ik zei dat ik ervan overtuigd was dat er zoveel alleenstaanden zijn dat deze actie best wel eens succesvol zou kunnen zijn. De klant laat een voordeeltje niet snel liggen ook al kan hij het niet gebruiken, maar het geeft een fijn gevoel er een goede daad mee te doen. Ik had ook al een paar slogans verzonnen en maakte het hem daarmee een beetje moeilijk.
Maar ik kreeg geen poot aan de grond. Ik opperde nog wat handtekeningen te verzamelen, en ja, dat kon, maar dat moesten er dan wel heel veel zijn. Toen dacht ik: ik schrijf een stukje naar de krant.
Ik ben benieuwd of niet meer mensen zich aan dergelijke acties in de supermarkten ergeren en we met velen druk moeten uitoefenen om dit soort acties te staken. Uiteindelijk betalen we dat voordeel van één extra gratis product ook nog eens zelf. Maak dan het product goedkoper, dan profiteert iedereen ervan.
Netty van Lookeren Campagne, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden