Stationsweg 7, Leiden
Cijfer: 7,5
Voor- en tussengerechten € 13-€ 19, hoofdgerechten € 20-€ 35, nagerechten € 9-€ 11. Ook genoeg vegetarische keuze en een zeer uitgebreide lunch- en borrelkaart.
‘Levensgenieters die gek zijn op bistronomie voelen zich hier direct thuis’, staat op de website van Café Visscher in Leiden. Bistronomie, een samentrekking van bistro en gastronomie, was een culinaire stroming van goede middenklasserestaurants die een jaar of tien geleden vanuit Parijs ook Nederland veroverde, maar we hadden de term nu al een paar jaar niet meer gehoord. Is het omdat deze restaurantstroming groot werd in de optimistische periode vóór corona, toen personeel nog ruim voorradig was en de prijzen niet zo schreeuwend hoog? Of is het type zaak waar de bistronomie populair werd inmiddels juist zo volledig ingeburgerd dat het nauwelijks nog een eigen term verdient?
Hoe dan ook, het verhaal van Café Visscher, vlak bij Station Leiden, lijkt inderdaad een typisch bistronomische aangelegenheid. Op Franse leest geschoeide chef hangt sterrenzaak aan wilgen voor, zien we op diezelfde website: ‘Kneitergoed eten en drinken, zonder poespas’. Arie Visscher werkte eerder bij onder andere De Librije in Zwolle en Joelia by Mario Ridder in Rotterdam, maar verlangde naar iets laagdrempeligers. En wat is laagdrempeliger dan een café?
Het naar hem vernoemde etablissement, dat hij begon met drie partners, moest een plek worden waar je zowel terechtkunt voor een biertje of een kop koffie als voor champagne en een oester, zowel voor een eenvoudig hapje eten als voor vier uitgebreide gangen. Vleesmijders kunnen er kiezen uit diverse vegetarische opties, carnivoren uit vier soorten steak-frites. Bovendien voert de zaak naast een uitgebreide dinerkaart ook een borrel- en een lunchkaart om je vingers bij af te likken, met op de eerste fijne hapjes als garnalenbitterballen, gemarineerde mosselen of een eitje met kaviaar, en op de tweede klassiekers als artisjok en barigoule, toast kannibaal en pepersteak met frietjes. Een zaak, kortom, waar je op ieder moment van de dag kunt binnenlopen en die op alle fronten aanzet tot aanschuiven en blijven hangen.
Het interieur is even uitnodigend, met iets onmiskenbaar klassiek Hollands-Parijzigs: een snufje Le Garage (rood pluche, spiegels), een hapje Américain en Grand Café Brinkmann (bollampen, glas in lood), maar ook de warme, vrolijke kleuren, kunst en snuisterijen van een buurtcafé. Door een aardige ober worden we in een knus nisje aan een marmeren tafel geplaatst vanwaar we lekker mensen kunnen kijken. Het publiek is divers en uitgelaten.
Op de wijnkaart zien we volop goedgeprijsde keuze en een aantal grappige vondsten (zoals een Oostenrijkse pinot noir van Mario Burkhart uit 2014 voor € 64). Mijn tafelgenoot, die even niet drinkt, is te spreken over de alcoholvrije opties: een bruiswijn van Vilarnau (€ 8,50) en een heel aromatische Martinshof Riesling 0.0 (€ 8,50). Er is ook een alcoholvrije tempranillo, maar die lijdt aan hetzelfde euvel als de meeste alcoholvrije rode wijnen, namelijk dat hij nogal overtuigend naar Dubbelfris smaakt – dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn, mits je Dubbelfris graag voor € 8 uit een wijnglas drinkt.
De salade van biet met geitenkaas (€ 13) ziet er met z’n paars, oranjeroze en wit aanlokkelijk retro uit en is perfect uitgevoerd. De bietjes zijn waarschijnlijk op grof zout gepoft en daardoor zo lekker stevig van textuur en hartig-geconcentreerd van smaak. Van de chèvre is een crème gemaakt, er zit knapperig en lichtbitter roodlof bij, grapefruit, roze peper en een dressing met goede olijfolie. Dungesneden rauwe coquille wordt geserveerd in een fris ogend gerecht met kerrie, soja, komkommer en gepelde druiven (€ 17). Maar de vijf plakjes delicaat schelpdier kunnen met geen mogelijkheid op tegen zeker vier eetlepels zoute kerriemayonaise en dito sojasaus. Het gerecht mist ook zuur, zeker omdat druiven na het verwijderen van hun tannineuze velletje eigenlijk alleen nog maar zoet zijn. De gepocheerde en gegratineerde oesters (€ 5 per stuk) met hollandaise en dashi zijn prima, juist wel weer goed zuur, nog bijna rauw en toch met een korstje.
De schuimige kreeftensoep (€ 16) is gevuld met knikkergrote minitomaatjes en van die knalroze en altijd verrassend smaakarme Noorse garnalen. Dat staat allemaal keurig op het menu, maar ik vind het qua smaak, structuur en allerlei existentiële kwesties tóch vreemd en jammer. Wanneer wordt kreeftensoep garnalensoep? Waar is de rest van de kreeft gebleven? Blijven de schalen van Noorse garnalen altijd in Noorwegen? En dan hebben we het nog niet eens over de tomaten gehad. Hoe dan ook is de soep zelf erg lekker: extra romig door een ferme lel crème fraîche, anijzig van dragon en een scheut pastis, en met een fijn likje subtiele pit.
Het is inmiddels erg druk, en het begint te wringen dat een deel van de bediening, hoewel beslist vriendelijk en ijverig, wel erg onervaren is. Het aperitiefbroodje met boter dat onze serveerster ons na binnenkomst aanbiedt, staat voor € 5 op de rekening en dat vind ik zelf geen probleem. Maar als we later nog een klein stukje brood vragen om de saus bij ons hoofdgerecht mee op te vegen, wordt ook dat direct in rekening gebracht – een beetje flauw als iemand net vier gangen heeft besteld.
Ook gaat er iets mis met onze hoofdgerechten – de maître heeft zeebaars genoteerd waar wij toch echt kabeljauw zeiden. Een heel jonge en in toenemende mate panikerende serveerster wordt tot drie keer toe door de keuken met het foutieve gerecht terug naar tafel gestuurd, eerst met het bericht dat ‘er toch echt zeebaars op de bon stond’, dan met het verzoek of we het niet toch willen opeten (‘anders gooien we het weg’), en dan met de vraag of we dan misschien eerst het ándere hoofdgerecht alvast willen eten. Uiteindelijk wordt de inmiddels afgekoelde ribeye ook van tafel gehaald en krijgen we nieuwe hoofdgerechten, die de maître enigszins nurks op tafel zet – hij lijkt duidelijk in de overtuiging dat de fout bij ons ligt, en ook op de rekening treffen we de (4 euro duurdere) zeebaars nog altijd aan. Dit had zonder veel moeite eleganter kunnen worden opgelost.
De kabeljauw (€ 24) is gelukkig wel heel erg lekker, met prachtig glanzende, glazig uit elkaar vallende lamellen op een superboterige mousseline, bloemkool en een geweldige botersaus met kappertjes en ansjovis. De aardappelkaantjes, waarmee de boel waarschijnlijk van een knappertje had moeten worden voorzien, zijn oudbakken. Jammer. De dikke ribeye (€ 35) heeft een goede garing, een knapperig randje en wordt ouderwets geserveerd, volledig bedekt met de pepersaus. Die is prima van smaak, maar te dik, op het taaie af, en er ligt een dikke schijf warme tomaat op die naar niks smaakt. De huisgemaakte frietjes met mayonaise zijn heerlijk, de sla is aangemaakt met kaas, augurkjes en een romige dressing met knoflook, waar we zelf bij zo’n machtig hoofdgerecht een simpele zure vinaigrette lekkerder hadden gevonden.
De chocolademousse met karamel en ijs van tonkaboon (€ 11) blijkt geen mousse maar een nogal hard, bijna rullig opgesteven chocoladepuddinkje: te zoet, te stijf, zeker met de karamel en het lekkere, maar ook al erg zoete ijs. Ik vind het écht jammer dat de eenvoudige mousse gemaakt met weinig meer dan chocolade, een ei en heel misschien wat slagroom, zowat lijkt uitgestorven in restaurants, waarschijnlijk omdat chefs dat te eenvoudig vinden. Wel erg goed is de riz au lait of romige rijstepap (€ 9) met heerlijke ingelegde kersen, kersensorbet en geschaafde amandelen.
De teugels mogen nog een tand strakker bij deze gezellige, drukke en slim uitgedachte zaak – maar we komen toch graag nog eens terug voor de lunch.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden