Je merkt pas hoe afhankelijk je van je ov-chipkaart bent als je erop bent gaan zitten en er een scheurtje in komt. Nu zat ik altijd op mijn ov-kaart, want ten tijde van verplaatsing is de plek voor de ov-kaart de achterzak. Maar op een dag komt er dan een scheurtje in. En dat scheurtje zorgt ervoor dat de kaart niets meer kan.
Dat merkte ik natuurlijk pas toen ik in de ochtendspits in haast een trein moet halen, maar ik had nog zeven minuten, dus ik besloot mijn licht op te steken bij de vrouw die in een klein rond informatiehokje midden in de stationshal zat.
Ik liet haar de scheur in mijn chipkaart zien, en door middel van handbewegingen legde ze me uit dat de chip door de hele kaart heen zat. De kaart was dus overleden.
Maar daar liet ze het niet bij. Ze vertelde wie ik moest bellen voor een nieuwe kaart, exact hoeveel dagen het zou duren voor die nieuwe kaart bij mij thuis was, en in de tussentijd kon ik dan allerlei formulieren naar de NS sturen, zoals het formulier waarin ik vertelde dat ik vandaag geen kortingskaart bij me had, en het formulier dat ik kortingscodes wilde voor de komende dagen.
Misschien was het het moment van de dag, vroeg in de nog donkere ochtend, misschien het moment van het jaar, laat in de nog donkere winter, maar een grote ontroering overviel me. Om de NS, en dat die voor alles een formulier hebben. Om deze vrouw, die nog een hele dag in haar hokje moest zitten en met gehaaste reizigers moest praten, maar alle tijd nam voor mij en mijn gescheurde ov-kaart.
Ik kocht op haar advies een kaartje zonder allerlei formulieren in te vullen, ‘Want ik denk dat u anders uw trein niet haalt’, zei ze invoelend. Ik checkte in en besteeg de roltrap. Ik zag, met het geroutineerde oog dat een treinreiziger heeft, dat de rij bij de Kiosk op het perron net te lang was om nog een kopje koffie te halen.
Maar het gaf niet. Alles was overgoten met een gouden licht, een veilig gevoel – het gevoel dat er iemand bestond die je precies kon vertellen wat je moest doen als er een scheur in je ov-kaart zat. Natuurlijk maakte ik me nog steeds zorgen over andere zaken, persoonlijke zaken, grotere zaken, landelijke zaken en wereldomvattende zaken, maar dit, nu, was goed geregeld, en straks in de trein zou ik in alle rust zeventig formulieren invullen.
De enige vraag was nog waar ik mijn ov-kaart voortaan in transit zou vervoeren, want mijn achterzak bleek geen geschikte plek te zijn. Ik wilde het eigenlijk aan de vrouw in het kleine ronde hokje vragen. Zij zou het weten.
Source: Volkskrant