In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Iedereen die wel eens een kinderpartijtje, huwelijk of bedrijfsborrel heeft georganiseerd, kent dit. Soms móét je iemand uitnodigen die je er eigenlijk liever niet bij hebt, maar om wie je nu eenmaal niet heen kunt.
Dit overkwam de organisatie van de Berlinale, het filmfestival in Berlijn dat over een week van start gaat. Op de lijst van genodigden voor de feestelijke opening staan twee leden van Alternative für Deutschland (AfD), de extreemrechtse partij waar Duitsers momenteel massaal tegen protesteren. De partij waarvan een aantal hooggeplaatste leden in november aanwezig waren bij een brainstorm over een ‘masterplan’ voor de gedwongen remigratie van migranten en minderheden uit Duitsland, ‘niet geassimileerde’ staatsburgers incluis.
Tweehonderd filmprofessionals lieten in een open brief weten dat dit toch niet helemaal in lijn is met het festival, dat zich altijd profileert als plek voor ‘empathie, bewustzijn en wederzijds begrip’.
Het was een moetje, reageerde de organisatie. Het is protocol om zittende politici uit te nodigen, en deze AfD-leden zijn democratisch verkozen. Dat is ‘een feit’ en ‘dat moeten we accepteren’. ‘Maar ‘mensen – inclusief zittende politici – die tegen de democratische waarden in gaan zijn niet welkom bij de Berlinale. We zullen dat vriendelijk duidelijk maken in een persoonlijke brief aan deze AfD-vertegenwoordigers.’
Nou, dat belooft een gezellige boel te worden op de rode loper. De open brief van de bezorgde filmprofessionals is inmiddels offline gehaald, ‘uit angst voor represailles’, aldus website Deadline, maar er gaan hardnekkige geruchten over protestacties en boycots.
Het interessante is dat dit, gezien het politieke klimaat, de komende jaren op meer culturele evenementen gaat spelen. Moet je écht vrolijk handjes schudden met mensen die tegen alles zijn waar je organisatie voor staat?
Of moet je het omdraaien? Wat hebben die lui daar eigenlijk te zoeken? Uitnodigen moet soms, maar komen hoeft nooit. Neem Matteo Salvini, een extreemrechtse Italiaanse politicus, die regelmatig bootvluchtelingen demoniseert. Waarom, in godsnaam, kwam die naar de wereldpremière van het aangrijpende vluchtelingendrama Io Capitano tijdens het filmfestival in Venetië? Zijn camera’s en een rode loper misschien onweerstaanbaar?
Dan kún je het ook zo zien: als die AfD’ers zich straks in galakleding tussen de demonstranten over die rode loper hebben geworsteld, eenzaam in een hoekje van de foyer hebben gestaan met een glaasje doodgeslagen champagne, krijgen ze openingsfilm Small Things Like These voorgeschoteld. ‘We zijn er zeker van dat dit verhaal, dat vriendelijkheid jegens de meest kwetsbaren aanmoedigt, en moed om in verzet te komen bij onrecht, bij iedereen zal resoneren’, aldus artistiek directeur Carlo Chatrian.
Een mens kan alleen maar hopen.
Source: Volkskrant