Je kunt vandaag de dag van alles in de ijskast zetten. Ongrondwettelijke wetsvoorstellen, een overstap naar RTL en ook: je kinderwens. Dit weekend las ik in de Volkskrant een mooi artikel over ‘social freezing’: de toenemende tendens onder jonge vrouwen om hun biologische klok op pauze te zetten. Inmiddels zijn er in Nederland 34 duizend eicellen ingevroren. Dertig daarvan zijn van mij.
Het is een stap voorwaarts: van berichtgeving over de tijdrekkende carrièretijger naar een onderzoek naar de vrijgezelle wensmoeder die de juiste partner nog niet is tegen gekomen. Ik schaar me onder de laatste categorie. Anderhalf jaar geleden liet ik mijn eicellen invriezen. Ik was toen 35, wist dat mijn vruchtbaarheid vanaf die leeftijd flink zou afnemen, had geen relatie en wel een kinderwens. De titel van het stuk slaat op mij: ‘Soms loopt de klok voor op het leven.’
Over de auteur
Eveline Stolk is organisatieadviseur te Amsterdam. Zij schrijft dit stuk op persoonlijke titel.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
De vraag die gesteld wordt: wie zijn de vrouwen die hun eicellen laten invriezen en wat drijft hen? En ook al vind ik het geschetste beeld grotendeels de lading dekken, mogelijk missen we één facet: de sociale druk. Kinderen krijgen is nog steeds de norm. Het hebben van een gezin de standaard. Daar worden we – al dan niet bewust – door beïnvloed. Vrijgezel zijn lijkt soms inferieur. Het is een periode die je door moet zien te komen tot de volgende relatie zich aandient en je weer kunt deelnemen aan de traditionele levensloop. Geen zorgen: ‘Je komt echt nog wel iemand tegen.’
Naast die sociale component is er de praktische kant. Ondanks het steeds toenemende aantal eenpersoonshuishoudens is onze maatschappij nog steeds maximaal ingericht op stellen en gezinnen. Denk maar eens aan de verpakkingen in de supermarkt en het belastingstelsel. Zo is onze erf- en schenkbelasting niet leefvormneutraal. En ja: gelukkig zijn er veel gezinnen, want met nog meer alleenstaanden was het woningtekort al helemaal niet te overzien. Desondanks zijn de financiële nadelen voor een vrijgezel onevenredig groot.
Uit eigen ervaring weet ik dat dit alles invloed heeft op hoe de vrouw de levensfase beleeft waarin ik mijzelf nu bevind. Toen mijn laatste relatie eindigde, was ik 32 en moedeloos. Iedereen om mij heen ging trouwen, verbouwen en zich voortplanten – niet noodzakelijkerwijs in die volgorde. Zelf was ik terug bij af. Geen zicht op het ideaalplaatje en een tikkende biologische klok. Ik ging in therapie en ondervond dat een van mijn grootste angsten was dat ‘het’ met mij niet goed zou komen. En dat ik zou eindigen zoals mijn oudtante Nel: alleen en kinderloos.
Naarmate de tijd vorderde veranderde er iets. Ik begon mijn leven steeds meer te waarderen zoals het is. Nog steeds zou ik graag een leuke man tegenkomen, verliefd worden en het leven met hem delen. Nog steeds lijkt het me fantastisch om moeder te worden. Maar ik voel me niet ongelukkig. Na al die tijd kan ik nu zeggen: deze periode is geen wachttijd. Ik ben niet onaf. Voel ik me elke dag ‘happy single’? Nee. Maar mijn gevoel van minderwaardigheid is significant gedaald.
Het invriezen van mijn eicellen was daarom gelukkig geen wanhoopsdaad, maar een bewuste keus om mezelf wat langer de tijd te geven. In de afgelopen periode heb ik mezelf met meer rust de vraag kunnen stellen: wat wil ik nu eigenlijk? Wil ik per se een kind? Wat als die man er niet (tijdig) komt? Is mijn kinderwens zo groot dat ik het ouderschap alleen zou aangaan? Of ben ik gelukkiger zonder? Inmiddels weet ik namelijk ook wat ik op zou geven: mijn leven zoals het nu is. Dat dit leven rijk en goed genoeg is, voelt niet altijd als sociaal geaccepteerd. En wie weet is dat wel een belangrijkere drijfveer voor social freezing dan we soms beseffen.
Ik gun iedere vrouw de mogelijkheid om haar eicellen in te vriezen. Als verzekeringspremie, voor de rust in het hoofd (en het lijf), voor het pauzeren van de biologische klok als die leuke relatie nog even op zich laat wachten. Maar ik gun iedere vrouw vooral de vrijheid. Vrijheid van sociale druk. Vrijheid om iets anders dan de maatschappelijke standaard na te streven. Vries je eitjes in omdat je dat graag wil. Niet omdat je denkt dat het moet.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden