De flexibele opiniemaker verdedigt wekelijks een opinie waaraan op dat moment behoefte is. Ditmaal: mijn sympathie blijft hetzelfde.
Het zal mijn bubbel zijn, een blinde vlek of gezond verstand, mijn open blik of een bord voor m’n kop, maar ik heb meer sympathie voor de demonstranten van Kick Out Zwarte Piet dan voor de gele hesjes en voel me eerder thuis bij Extinction Rebellion dan bij Farmers Defense Force. Die voorkeuren heb ik zover ik weet altijd al gehad. Het zullen de waarden zijn die ik in mijn opvoeding in Beuningen heb meegekregen, of de politieke overtuigingen die ik heb opgedaan in Amsterdam, maar het komt in elk geval niet door de vorm van protest waar de verschillende groepen voor kiezen.
Sterker nog: als het om de vorm van protest gaat, neig ik eerder naar het boerse dan naar het intellectuele. Het zal best inspirerend zijn, zo’n klassiek orkest dat midden op de A12 het requiem Dies irae speelt, maar ik ben net iets te veel voetbalsupporter om dat te verkiezen boven ouderwets brandende hooibalen.
Wat je vaak hoort na een of andere protestactie: ‘Mijn sympathie zijn ze kwijt.’ Daar geloof ik helemaal niks van. Dat je bijvoorbeeld heel erg voor strenger klimaatbeleid was maar dat je, nadat een paar pubers een kop soep tegen het beveiligingsglas van een schilderij hebben gesmeten, opeens groot voorstander bent van fossiele subsidies. Dat je fel tegen de stikstofwet was, maar dat je mening door de boerenacties honderdtachtig graden is gedraaid.
Natuurlijk kun je van alles vinden van de vorm van protest, maar dat je je inhoudelijke standpunt ervan laat afhangen, komt op mij wat labiel over. Ik heb het persoonlijk niet zo op snelwegen, we weten allemaal wie dat concept heeft bedacht, dus wat mij betreft blokkeer je ze zolang je wil, met alles wat je hebt. Maar weet ook: wat ik inhoudelijk van je eisen vind, is al lang bepaald. Mijn sympathie daarvoor blijft hetzelfde.
Source: Volkskrant