Op het ministerie van Justitie en Veiligheid hebben dinsdag vertegenwoordigers van PVV, VVD, NSC en BBB gepraat over het verdere verloop van de kabinetsformatie. Dit gebeurde zonder Ronald Plasterk, wat op voorstel was van de informateur zelf. Dankzij mijn connecties in Den Haag heb ik tapes in handen gekregen waarop die gesprekken gedeeltelijk te beluisteren zijn, maar nadere uitleg is nodig voordat ik aan het weergeven ervan kan beginnen.
Hoewel de gesprekken zich tot dusver afspeelden in een sfeer van geheimzinnigheid, werd wel duidelijk dat de voortgang niet de soepelheid heeft die men graag had gezien. Voorspelde Plasterk in zijn Telegraaf-column nog dat een formatie van rechtse partijen een fluitje van een cent zou zijn, toen hijzelf werd uitverkoren om zo’n coalitie in elkaar te timmeren, bleek de praktijk weerbarstiger.
Over de auteur
Max Pam is schrijver en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Toen ondanks intensief vergaderen weinig vooruitgang werd geboekt en de verslagdatum van 12 februari naderde, besloot Plasterk over te gaan tot een zogenoemde shock-and-awe-strategie. Een onverwachte ingreep moest de partijen wakker schudden, opdat zij zich bewust zouden worden van hun verantwoordelijkheid jegens hun land en de bestuurbaarheid daarvan.
Zoals wij allen weten, was Plasterk ooit een man van de harde wetenschap en nog altijd is hij iemand die feiten en openheid vooropstelt. In zijn zoektocht naar een oplossing kwam hij zodoende uit bij de Radical Honesty-therapie (RH) van de Amerikaanse psychotherapeut Brad Blanton. Die ontwikkelde een methode waarbij in sessies van vier deelnemers wordt gestreefd naar radicale eerlijkheid.
De deelnemers worden geacht elkaar in alle opzichten de waarheid te vertellen en niets achter te houden. Aan het eind van de sessie is bijna altijd de lucht geklaard en vindt een algehele catharsis plaats, waarna de deelnemers zonder schuldgevoelens door kunnen gaan met hun leven. Niet zelden zijn in zulke sessies oude en nieuwe relaties duurzaam bestendigd. De aanpak van Blanton is wereldwijd een succes gebleken, zijn boeken zijn bestsellers.
Met Geert Wilders (PVV), Dilan Yeşilgöz (VVD), Pieter Omtzigt (NSC) en Caroline van der Plas (BBB) is dinsdag op het ministerie zo’n RH-sessie gehouden. Wat volgt is slechts een uittreksel en dan ook nog in gekuiste vorm, want niet alles wat gezegd is, mag geschikt heten voor publicatie. Wel mogen wij de deelnemers dankbaar zijn voor hun openhartige, nietsontziende eerlijkheid. De sessie werd geopend door Geert Wilders. Hij richtte zich onmiddellijk tot Pieter Omtzigt.
‘Pieter’, zei hij, ‘wat ben je toch een enorme zak! De hele tijd zit je met je gezeik over rechtsstatelijkheid de boel te frustreren. Kunnen we eindelijk in Nederland een rechts beleid voeren en al die buitenlanders eruit flikkeren, moet jij weer zo nodig over quota beginnen. Ik ben er schijtziek van.’
‘Geert’, antwoordde Omzigt, ‘je weet dat ik niet houd van sterke woorden en beledigingen, maar om eerlijk te zijn: diep in mijn hart vind ik je een patjepeeër. Zoals jij praat over buitenlanders, daar moet ik eigenlijk van braken. Altijd heb je kritiek gehad op van alles en nog wat, iedereen heb je voor rotte vis uitgescholden, en nou denk je hier de bevelen te kunnen geven, enkel en alleen omdat een op de drie Nederlanders zo achterlijk is om op jou te stemmen. Je hebt niet eens een partij, man! Gelukkig zijn nog altijd twee op de drie stemmers niet achterlijk. Al die idiote plannen van jou blijken ook nog onbetaalbaar. En jij, Caroline, je moet eens ophouden met al die boeren te steunen, die de wegen blokkeren en politici bedreigen. Schandalig!’
Daarop nam Caroline geagiteerd het woord: ‘Pieter, je begrijpt er werkelijk geen hout van. Koeiestront is het nieuwe goud. Zonder koeiestront kan geen plantje, geen gewas, geen sprietje leven, krijg jij geen spinazie op je bord. We moeten de boeren juist dankbaar zijn. Stop eens met dat misselijke geleuter over de inkrimping van de veestapel, dat verpest alles. Nog even en ik geef opdracht de hele gierkar op jouw stoep leeg te spuiten. Dan ruik je eens wat anders, arrogante droplul met je slijmerige budgettaire praatjes over wat we allemaal niet kunnen betalen. Jarenlang heeft links van alles uitgegeven en nou wij aan de beurt zijn, moeten we ineens bezuinigen. Hoepel jij even op!’
‘Caroline, Caroline!’, het is Dilan, ‘Pieter heeft gelijk dat we niet meer kunnen uitgeven dan we in kas hebben. En wil je die gierkar van jou thuishouden. Je stinkt er zelf naar!’
Vanaf dat moment is het nauwelijks nog verstaanbaar wat er wordt gezegd, geroepen of zelfs geschreeuwd. Woorden als klootzak, eikel, stomme trut, takkehoer, speklap en kletsmajoor klinken af en toe boven alles uit. Gelukkig krijgen we vandaag te horen of het inderdaad tot een catharsis is gekomen en of de Radicale Eerlijkheids-therapie heeft gewerkt.
Source: Volkskrant