‘Ik trof Antakya aan in puin, de stad was verwoest. De eerste zorg van de hulpdiensten was het vinden van overlevenden, zelfs na twee weken werd er nog gezocht. Medisch specialisten hadden het toen al opgegeven, al werden er af en toe nog slachtoffers levend gevonden, tussen het bergen van de lichamen door. Het staat me nog goed bij dat ik een kleuter met zijn oma zag, het kind was aan het spelen. Aan de overkant van de straat waren reddingswerkers bezig om zijn ouders en zus onder het puin vandaan aan het halen.’
‘Door de aardbeving kwamen veel mensen plotseling op straat te staan. Ze beschikten hoogstens over een tent, anderen moesten bij familie elders in Turkije intrekken. In maart en september keerde ik terug naar Hatay en pas in het najaar zag ik dat er containerwoningen waren gebouwd. In Hatay verblijven nu 215 duizend inwoners in zulke containers. Maar met de bouw van echte, vervangende woningen schiet het niet op. Kort na de aardbevingen werd door de politiek beloofd dat er binnen een jaar 320 duizend vervangende woningen gebouwd zouden zijn maar dat was een veel te optimistisch verhaal, dat werd gevoed door de verkiezingen die toen voor de deur stonden.’
Over de auteur
Maartje Geels is algemeen verslaggever van de Volkskrant.
‘Voor veel mensen in het rampgebied is het leven na de aardbeving ingrijpend veranderd. Ze moeten kosten maken om bijvoorbeeld een nieuw huis te kunnen bouwen, want de steun van de overheid is niet toereikend. Voor veel gezinnen is het moeilijk om langetermijnplannen te maken, omdat ze geen uitzicht op een vaste plek hebben. Naast de honderdduizenden woningen die zijn verwoest, is er ook veel werk verdwenen. Veel bedrijfspanden zijn er niet meer en talloze bedrijven functioneren daarom niet meer. In Hatay moeten ze vooruit kijken voor de wederopbouw, maar dat lukt maar moeizaam. Een lichtpuntje is dat de kinderen weer naar school kunnen. Sommige kinderen hebben een jaar geen onderwijs gehad.’
‘De lokale verkiezingen komen eraan en dat geeft problemen. Het leidt ertoe dat beslissingen die voor politici niet populair zijn om te maken, op de lange baan worden geschoven. Zo is men het er politiek over eens dat er echt scherper op de bouwvoorschriften moet worden gehandhaafd om ‘aardbevingsproof’ te kunnen zijn. Een pand dat eerst misschien tien verdiepingen had, mag er onder die voorschriften nu nog maar vijf hebben. Maar de eigenaar van zo’n complex verliest daarmee inkomsten, en bovendien, waar moeten de oude bewoners van de bovenste verdiepingen heen? Zulke beslissingen komen politiek zeer onhandig uit. Er heerst dan ook veel gelatenheid en dat is begrijpelijk. Mensen kunnen niet eindeloos in opstandigheid leven, dat kost te veel energie. Velen proberen er daarom maar wat van te maken. Dat zag ik bijvoorbeeld bij een stel dat met een klein kind in een containerwoning leefde. Het was een piepkleine ruimte, maar ze hadden het heel leuk ingericht.’
‘Dat wisselt. Regeringsgezinde media leggen de focus op de inspanningen van de regering. In die media leeft de teneur ‘er komen genoeg huizen voor terug’. De eerste weken na de beving was iedereen betrokken, ook internationaal. Er werden talloze hulpacties op touw gezet en uit allerlei landen kwamen hulpverleners. Maar na verloop van tijd gaan mensen over tot de orde van de dag, zo ook in Turkije zelf. In Instanbul, mijn standplaats, leeft het bijvoorbeeld niet meer zo. Maar als je dan als correspondent weer in Hatay bent voel je meteen: voor deze mensen is het altijd doorgegaan, zij zitten nog middenin in de ramp. Dat is schrijnend. Bovendien zit de angst voor een nieuwe beving er goed in. ‘We zullen de nacht van 6 februari niet slapen’, wordt hier gezegd. Mensen zijn bang dat ze in hun slaap weer worden overvallen, zoals precies een jaar geleden gebeurde.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden