Twee jaar na de onthullingen over misstanden bij tv-programma The Voice ligt er weer een rapport. Nu naar aanleiding van grensoverschrijdend gedrag bij DWDD, over de publieke omroep van de commissie-Van Rijn. Een paar weken geleden was er al het rapport van Go over de muziekindustrie. Deze rapporten komen op de grote stapel met rapporten en onderzoeken die laten zien hoe groot en structureel het probleem is van vooral mannelijk geweld in de samenleving. Ook in Nederland, in de politiek, de politie, het onderwijs, het bedrijfsleven, binnenshuis en in de openbare ruimte.
Over de auteur
Jens van Tricht is oprichter en directeur-bestuurder van Emancipator en auteur van Wat voor man wil jij zijn?
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Laten we nu niet doen alsof het allemaal incidenten zijn, weg te poetsen vlekjes in een verder gaaf land, maar erkennen dat hier sprake is van een structureel, institutioneel en cultureel probleem dat over de hele wereld speelt en dus zeker ook in Nederland. Seksisme en mannelijk geweld zijn problemen die grenzen, klassen en kleuren overstijgen.
Nederland voert sinds 2022 een feministisch buitenlandbeleid gericht op het versterken van volstrekte gelijkwaardigheid als kernpunt van het Nederlandse buitenlandbeleid. Eind 2023 organiseerde Nederland hierover een internationale conferentie, waar veelbelovende termen vielen als ‘agendering’, ‘verankering van een genderlens in de gehele beleidscyclus’, ‘genderbudgeting’. Onderzoek zou worden gedaan naar ‘grondoorzaken van machtsstructuren en ongelijkheid’ en zou ‘een weloverwogen onderdeel zijn van beleidsafwegingen en besluitvorming’.
‘Omdat alles wat je uitdraagt thuis begint’, aldus de minister van Buitenlandse Zaken, zou Nederland er goed aan doen niet alleen een feministisch buitenlands beleid te hebben waarmee we goede sier maken en de rest van de wereld, vooral het globale zuiden, de les lezen over hoe men met vrouwen zou moeten omgaan.
We kunnen ook wel feministisch binnenlands beleid gebruiken. Ook wij kunnen nog heel wat leren als het gaat om gelijkheid tussen mannen en vrouwen, het voorkomen van geweld en het stimuleren van gezonde, plezierige en gelijkwaardige seksualiteit. Aan al het grensoverschrijdend gedrag bij The Voice en de NPO ligt een cultuur van alledaags seksisme, machtsongelijkheid en seksualisering van vrouwen door mannen ten grondslag. Vind je het gek dat hier misbruik uit voortvloeit?
Niet de incidenten zijn het probleem, dat zijn slechts de symptomen. Ongelijke relaties waren ‘normaal’ binnen DWDD. Dus moeten we het ‘normaal’ bevragen en problematiseren als we werkelijk oplossingen willen voor grensoverschrijdend gedrag. In discussies over straatintimidatie, huiselijk en seksueel geweld geven mannen vaak aan dat ze het normaal vinden wat ze hebben gedaan. Ze hebben niet in de gaten dat ze grenzen zijn overgegaan. Zo begreep Ajax-directeur Marc Overmars in eerste instantie echt niet waarom je geen dickpics aan vrouwelijke ondergeschikten stuurt. Bij de NPO vonden medewerkers het normaal dat hoger geplaatste mannen seksueel contact en relaties hadden met lager geplaatste vrouwen – sterker, dat de seksuele wensen van mannen werden gefaciliteerd.
Seksisme, machtsongelijkheid en seksualisering zijn dominant aanwezig in onze cultuur. Daarom zijn er weerbaarheidscursussen, protocollen en loketten voor vrouwen, maar omgekeerd zijn er nauwelijks initiatieven om mannen te leren zich gepast te gedragen, te leren communiceren over gevoelens en besef te krijgen van kernwaarden als zorg, empathie en compassie. In wat voor wereld willen we leven, in wat voor land? Wat betekent dat voor de mannen in de wereld, in dit land, in onze organisaties en in onze gezinnen? Gelukkig zijn er steeds meer mannen die een ander normaal willen uitdragen en deel van de oplossing willen zijn. Maar dit kunnen we niet op individueel niveau veranderen, de samenleving als geheel moet meedoen.
Regeringscommissaris Mariëtte Hamer zet zich in voor de noodzakelijke cultuurverandering om seksueel geweld te voorkomen, maar zij heeft te weinig middelen en moet het hebben van de goodwill bij betrokken ministeries. Minister Dijkgraaf van OCW en Emancipatie noemt emancipatie bij herhaling zijn ‘grootste uitdaging met het kleinste budget’ – maar legt zich te makkelijk neer bij de scheve verhoudingen. Collega-ministers zouden op hun ministeries serieus werk kunnen maken van feministisch binnenlands beleid, gericht op het nu eens echt realiseren van een samenleving waarin iedereen zich in vrijheid, gelijkheid en veiligheid ten volle als mens kan ontwikkelen.
Het is dweilen met de kraan open zolang de samenleving dit niet serieus neemt. En we weten allemaal wie er dweilen, in onze zogenaamd geëmancipeerde samenleving.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden