De show rond de Grammy Awards biedt meer dan een opsomming van winnaars. De uitreiking zegt vaak een heleboel over wat er speelt in de muziekwereld – en die daarbuiten.
Het moest een feest worden voor de popmuziek, zoals ieder jaar. Maar het gala voor de Grammy Awards van 2012 draaide uit op een rouwdienst. Een dag voor de show was Whitney Houston plotseling overleden en de dood van een van de grootste Amerikaanse popsterren van de jaren tachtig en negentig schokte de muziekwereld.
Op het feestelijke podium van het Staples Center in Los Angeles werd een gebed voorgedragen door rapper LL Cool J: ‘Onze vader die in de hemelen zijt.’ Doodse stilte in het Staples Center. Zanger Stevie Wonder richtte zich daarna rechtstreeks tot de overledene, die volgens hem al in de hemel was gearriveerd. ‘Wij houden van je, Whitney.’ En zangeres Jennifer Hudson zong Houstons I Will Always Love You met overslaande stem, een geïmproviseerd eerbetoon. De Amerikaanse muziekindustrie, present in de zaal, hield het niet droog. En de tv-kijker thuis waarschijnlijk ook niet. De awardshow werd een van de best bekeken Grammy-uitzendingen aller tijden.
Over de auteur
Robert van Gijssel is sinds 2012 muziekredacteur bij de Volkskrant, met speciale interesse voor elektronische muziek en dance en de hardere muziekgenres. Hij schrijft ook over gamecultuur.
Het jaarlijkse, live uitgezonden tv-spektakel rond de belangrijkste Amerikaanse muziekprijzen is meer dan een opsomming van winnaars en een eindeloze reeks dankwoordjes. De Grammy-show, die in Nederland niet live te volgen is, laat ieder jaar zien wat er speelt in de popmuziek en de wereld waarin die tot ons komt. En dat is niet altijd iets om vrolijk van te worden.
De dood van Whitney Houston en het oprechte verdriet daarover vertelde iets over de tol van de roem en de staat van de Amerikaanse natie. Houston overleed op 48-jarige leeftijd na een jarenlange worsteling met verslavingen aan pijnstillers, een enorm probleem in Amerika en zeker de muzieksector. Het eerbetoon bij de Grammy’s was ook een rouwbeklag over het sterrendom en de drugscrisis, vijf jaar voordat in de Verenigde Staten officieel de ‘opioid epidemic’ werd uitgeroepen.
In 2017 kreeg de ceremonie een politieke lading. De timing van de awardshow, drie weken na de inauguratie van Donald Trump, had er mogelijk iets mee te maken. De muziekindustrie leek niet onverdeeld blij met de nieuwe president. Er werden emotionele oproepen gedaan de rechten van transgender personen te verdedigen – volgens sommigen een noodzaak, onder Trump. Rapper Busta Rhymes bedankte Trump, door hem aangeduid als ‘President Agent Orange’, voor ‘het verspreiden van alle kwaad in de Amerikaanse samenleving’.
Zangeres Jennifer Lopez was subtieler. Zij reikte de eerste prijs van de avond uit en knoopte daar gelijk maar een toespraak aan vast over politiek en kunst. ‘Op dit moment in de geschiedenis zijn onze stemmen belangrijker dan ooit’, zei Lopez, waarna ze een essay van de schrijfster Toni Morrison citeerde. ‘Dit is het moment waarop de artiesten aan het werk gaan. Er is geen tijd voor wanhoop, geen tijd voor zelfmedelijden, geen behoefte aan stilte en geen ruimte voor angst.’ Je kunt je voorstellen dat bij de komende show opnieuw een woordje aan Trump en zijn herverkiezingscampagne wordt gewijd.
Soms gaan de Grammy-shows over wat er niet te zien is. In 1988 werd de categorie ‘rap’ geïntroduceerd. Rapper en acteur Will Smith won, maar de organisatie besloot vooraf al het raponderdeel uit de tv-uitzending te halen: voor Smith een reden de show van 1989 te boycotten. Ook onzichtbaar was een commentaar dat Neil Portnow, de voorzitter van de Recording Academy, in 2018 gaf achter het toneel. Dat jaar was het prijzengala een nogal mannelijke aangelegenheid: slechts één vrouw won als soloartiest een van de belangrijke prijzen (Alessia Cara: beste nieuwkomer). Volgens Portnow lag dat niet aan het toekenningsbeleid van zijn club maar aan de vrouwen zelf, die maar eens een stap vooruit moesten zetten. Het ‘step-up’-commentaar werd genoteerd door een journalist en vloog via sociale media de wereld in. Portnow zag zich later genoodzaakt excuses te maken.
Het jaar erna kwamen er meer vrouwen aan de ceremonie te pas. Dat viel ook zangeres Dua Lipa op. Zij won een Grammy voor beste nieuwe artiest en haalde fijntjes de step-up-kwestie aan ‘Ik was genomineerd naast ongelooflijke vrouwelijke artiesten. Ik denk dat we dit jaar echt een stapje vooruit hebben gezet.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden