Wie: Lies (32) en Finn (38).
Beroepen: Sociaal werker en beleidsmedewerker.
In therapie sinds: Ze zijn een aantal jaar geleden in relatietherapie geweest. Nu zijn ze weer terug omdat ze de laatste tijd veel ruzie maken.
Therapeut: Relatietherapeut Nina Oudshoorn.
Voordat Lies en Finn de trap op komen van de praktijk van Nina Oudshoorn aan de Utrechtse Nieuwegracht, geeft ze wat achtergrondinformatie over het koppel. De eerste keer dat ze bij haar in relatietherapie waren is al een aantal jaar geleden. Toen hadden ze nog geen kinderen; nu hebben ze een zoontje van 1,5, Zuko. Destijds heeft Finn het een en ander over zijn jeugd verteld – voor wat hij voelde was weinig aandacht, met een afwezige vader en een moeder die het druk genoeg had met zichzelf.
Ze hebben het ook over Lies’ achtergrond gehad: haar zus had anorexia en voor haar veiligheid zag Lies’ moeder geen andere mogelijkheid dan haar gedwongen te laten opnemen. Dat was nadat Lies jarenlang had bemiddeld tussen moeder en zus, zo goed en zo kwaad als dat ging voor een kind. De uithuisplaatsing van haar zus heeft onbewust Lies’ verwachtingen van een relatie beïnvloed: als moeders al voorwaarden stellen in de liefde, dan zul je er wel heel hard aan moeten trekken om onvoorwaardelijke liefde van je partner te krijgen. En dat deed ze dan ook: Finn moest onvoorwaardelijk van haar houden, anders voelde ze zich, net als vroeger, bang en alleen.
Maar onvoorwaardelijke liefde, zegt Oudshoorn, zul je niet krijgen in een partnerrelatie, dat is niet realistisch. Veiligheid: ja, verbinding: ja, een geliefde die er voor je is als je hem of haar nodig hebt, ja – als het goed is, zijn al die ingrediënten aanwezig in een liefdesrelatie. Maar onvoorwaardelijkheid? Oudshoorn fronst: ‘Als mijn man met mijn beste vriendin naar bed gaat, weet ik niet of ik nog zo onvoorwaardelijk van hem kan houden. Maar zelfs als mijn kind een moord pleegt, blijft het hoe dan ook mijn kind.’
Wat ze maar zeggen wil: bij volwassen worden hoort het besef dat je niet alles bij de ander kunt halen. Je moet ook emotioneel voor jezelf kunnen zorgen – en daarin is Lies na het eerste therapietraject een heel eind opgeschoten. Ze kwam veel steviger in haar schoenen te staan. Finn ook trouwens, al is dat pas van de laatste tijd, alsof hij een soort inhaalslag aan het maken is.
Hadden ze ruzie, of eigenlijk: was Lies ergens boos over – vaker wel dan niet onredelijk boos, aldus Finn – dan was hij altijd degene die de boel suste. Kalm en redelijk bleef, en om de lieve vrede maar te bewaren, deed alsof hij het gesnauw niet hoorde. Daar is hij he-le-maal klaar mee. Hij heeft vorig jaar een burn-out gehad die tegelijkertijd een wake-upcall was: ik laat door niemand meer over me heen lopen, basta, op mijn werk niet, maar ook niet thuis.
Zo is de situatie nu en reden genoeg om weer een paar therapiesessies te boeken bij Oudshoorn. Want doordat Finn zo van zich af bijt, heeft het stel veel ruzie, en dat willen ze niet meer. ‘We hebben nu een kind, dus goed partnerschap is belangrijk’, zegt Finn. De twee zijn inmiddels bij Oudshoorn aangeschoven. Vrolijke, hippe, jonge ouders, ze lachen veel, als je ze in het park achter de buggy ziet lopen, zou je zeggen: die hebben het leuk. En dat ís ook zo, zeggen ze allebei volmondig – meestal. Alleen die hoog oplopende schreeuwpartijen die ze desondanks soms hebben, daar willen ze vanaf.
‘Het lijkt de laatste tijd of mijn emoties Finn te veel zijn’, vertelt Lies. ‘Ik kan heel intens zijn, dat weet ik, maar waar Finn daar vroeger vooral de positieve kant van zag, lijkt het nu of hij dat vooral vervelend vindt.’
Finn: ‘Het is méér dan die sterke emoties waar ik last van heb. Het is het idee dat erachter zit: tegen Finn kan ik wel losgaan, want hij de-escaleert de boel.’
Lies: ‘Het is heel heftig voor mij dat Finn in plaats daarvan nu terug escaleert. Op het moment zelf vind ik het verschrikkelijk, maar daarna ben ik best trots. Ik vind het knap dat je zo makkelijk bij die emoties kunt komen. Iets té makkelijk nu, haha.’
Nina Oudshoorn: ‘Jij, Finn, bent onwijs aan ’t leren stilstaan bij wat je eigenlijk voelt. Dat is best nieuw voor jou, toch?’
Finn: ‘Ik wil niet meer worden aangevallen. Ik wil harmonie, en die harmonie wordt te vaak verstoord door Lies.’
Oudshoorn: ‘Terwijl jij, Lies, dat schreeuwen ook niet wil. Maar, vertelde je de vorige keer, het soms toch gebeurt als je al moe bent, en je alleen voelt staan en er dan ook nog iets van vroeger wordt uitgelokt.’
Lies krijgt tranen in haar ogen: ‘Ja, en nu krijg ik het idee van Finn: ik moet me maar beter beheersen. Het voelt alsof ik klem wordt gezet.’
Finn: ‘Dat jij je bang of alleen voelt, is geen reden om naar of gemeen tegen mij te doen.’
Oudshoorn: ‘Ik heb wel het idee dat het een wisselwerking is. Lies wordt toch niet boos vanuit het niets?’
Finn: ‘Je mag hulp vragen, natuurlijk. Maar je mag niet boos worden – dat ik dat niet meer pik, daar moet je maar mee dealen.’
Oudshoorn: ‘Die grens is heel valide, Finn, laat daar geen misverstand over bestaan. Maar weet je waar ik verdrietig van word? Van het beeld van de kleine Finn vroeger, die zo vaak het gevoel kreeg dat hij maar in zijn eentje met alles moest dealen dat hij nu precies diezelfde harde tekst tegen zijn geliefde zegt.’
Nu worden Finns ogen vochtig. Lies pakt zijn hand, Oudshoorn ziet het en zegt: ‘Met dat handje zeg jij, Lies: we doen het samen.’
Lies: ‘Ja, ik voel nu dat er dingen gaan schuiven. Als jij dat beeld oproept van die eenzame Finn van vroeger, dan helpt dat perspectief me wel. Het is niet alleen hardheid, als Finn zegt: deal er maar mee. Er zit verdriet onder.’
Oudshoorn: ‘Uit zelfbescherming neem jij, Finn, dat harde standpunt in. Terwijl jij ook een zachte, verbindende kant hebt.’
Finn: ‘Ja, ik kan ook wel wat meer mijn hand uitsteken. Maar dat Lies agressief wordt, dat mag gewoon niet, dat voelt oneerlijk.’
Oudshoorn: ‘Dat jij zegt: ‘Ik wil niet meer dat je zo doet tegen mij’, dat begrijp ik heel goed.’
Finn lacht: ‘Lies nu hopelijk ook.’
De sessie van vijf kwartier zit erop; volgende keer zullen ze het erover hebben hoe ze een manier vinden om hoog oplopende conflicten te voorkomen in plaats van als kemphanen tegenover elkaar te staan. Finn en Lies staan er volledig achter dat hun verhaal wordt opgeschreven: ‘We schamen ons er niet voor dat we in relatietherapie zijn. We zijn er ook open over tegen vrienden, raden het iedereen aan.’
De agenda’s worden getrokken voor een nieuwe afspraak, maar eerst gaan ze een weekje op vakantie. Naar Egypte, met het vliegtuig. Maar schrijf dat maar niet op, zegt het stel lachend. ‘Daar schamen we ons wél voor.’
Op verzoek van de geïnterviewden zijn de namen Lies en Finn gefingeerd en zijn sommige details aangepast om herleidbaarheid te voorkomen. Dit is de laatste aflevering van de rubriek waarin we meekijken in de praktijk van een relatietherapeut.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden