Kijkcijferkanon, karikatuur en voormalig profvoetballer Johan Derksen is 75 geworden. Hij vierde het niet. Het is immers maar een getal, 75, en Derksen is nu eenmaal geen man voor verjaardagen. Desondanks wil ik hem graag feliciteren, namens de Volkskrant (‘Een kutkrant met allemaal over het paard getilde woke-types’).
Ter gelegenheid van het bereiken van de mijlpaal werd hij geïnterviewd door het AD en door zijn oude werkgever, Voetbal International. Het leverde forse stukken op, van respectievelijk vier en acht pagina’s. De journalisten, géén woke-types waarschijnlijk, kregen waarvoor ze waren gekomen: provocerende uitspraken, stellige meningen, een vleug zelfspot, onschuldige bekentenissen, een paar redelijke grappen. Men vraagt, hij draait.
Het AD legde hem 75 trefwoorden voor. Over voetbal ging het nauwelijks, die tijd is geweest. Derksen is tegenwoordig een allround-commentator annex entertainer, het boegbeeld van ’s lands best bekeken talkshow, Vandaag Inside.
Zijn expertise strekt zich uit tot pogroms (‘de Joden hebben er zelf wel een beetje om gevraagd’), binnen- en buitenlandse politiek, klimaatactivisme en grensoverschrijdend gedrag in diverse sectoren. Op de dag van de uitzending van Vandaag Inside leest hij wat artikelen en dan weet hij het wel.
Brok 38 in het AD was ‘museum’. Heeft hij niks mee. Ooit bezocht hij een Vincent van Gogh-tentoonstelling. Derksen kwam al snel tot de conclusie dat Van Gogh er niet veel van kon. Kop: ‘Ik vind Van Gogh maar een beperkte schilder’. (Lekker man, zou Gijp zeggen.)
Over voetbal ging het slechts zijdelings. NEC is nog steeds zijn club en voetballers zijn tegenwoordig verwend én over het paard getild en hebben niets te melden. Aan de trainers Joop Brand, Cor van der Gijp, George Knobel en Barry Hughes bewaart hij goede herinneringen en razendsnelle tegenstanders als Peter Ressel en René van de Kerkhof kon hij als linksback alleen stuiten als hij pepmiddelen had genomen.
Voetballers háát hij inmiddels. Vermeende hypocrisie ook. In VI ging hij nog een keer in op de boycotactie van het Nederlands elftal, gestart nadat hij wat racistische opmerkingen had gemaakt over activist Akwasi. Hij wees erop dat aanvoerder Virgil van Dijk in Qatar uit volle borst het Wilhelmus stond te zingen en straks hetzelfde zal doen in Saoedi-Arabië ‘waar een paar straten verderop homo’s van flatgebouwen worden gegooid’.
Een andere aanjager van de boycot, Georginio Wijnaldum, vult tegenwoordig zijn zakken in Saoedi-Arabië en daar was ook woke weer. Samenvattend: ‘Twee karakterloze sub-leden van de woke-generatie, die willen deugen voor de bühne’. Brok 67 in het AD: ‘Woke’. Schot in de roos. ‘Ze willen je hun normen opdringen. Ze willen deugen, de publieke opinie beïnvloeden’.
Het is verder ‘schandalig dat de afgelopen jaren allerlei mensen uit de tv-wereld kapotgemaakt zijn omdat ze met stemverheffing praten of een buitenechtelijke relatie hebben’. Brok 71 (‘Gemis op televisie’) ging over Matthijs van Nieuwkerk. ‘Vernield door de woke-familie’.
Alleen al vanwege die woede ben ik zelf nogal gek op woke. Een dag na zijn verjaardag zat Derksen bij Vandaag Inside klaar voor commentaar op het rapport over grensoverschrijdend gedrag bij de NPO. Het rapport was ongeloofwaardig, zei hij. Het gaf niet de werkelijke situatie weer en was ‘voor de helft gebaseerd op rancuneuze gevoelens’. Lekker man.
Derksen speelt zijn rol met verve. Het ironische is dat niemand zoveel te danken heeft aan woke als hij. Zijn verdienmodel is erop gebaseerd. Zonder woke geen ophef. Woke is zijn brandstof en biedt hem de kans op een miljoenenpubliek en twaalf pagina’s in het AD en VI. Daar zou het feestvarken de woke-familie wel eens wat dankbaarder voor mogen zijn.
Over de auteur
Paul Onkenhout was jarenlang voetbalverslaggever en is columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.