Als programmadirecteur van een Nederlandse commerciële omroep heb ik onlangs een succesvolle presentator gestrikt die bij zijn vorige werkgever op een zijspoor was beland vanwege grensoverschrijdend gedrag. Inmiddels is er onderzoek gedaan en blijkt het allemaal toch wat ernstiger te zijn dan ik aanvankelijk dacht. In een eerste reactie heb ik toen maar naar buiten gebracht dat hij ‘excuses heeft gemaakt, zelfreflectie heeft getoond, en zijn fouten publiekelijk heeft erkend en dat het nu tijd is dat hij met die nieuwe inzichten weer aan de slag kan’. Inmiddels vraag ik me echter wel een beetje af wat we met deze emotionele man aan moeten. Heb ik me niet laten meeslepen in de populaire mening dat dit unieke talent koste wat het kost gekoesterd moest worden? Zitten de mensen, mocht ik de redactie überhaupt tijdig rondkrijgen, nog wel te wachten op zo’n programma waarin we weer de hele avond van alles gaan zitten bewonderen? En waarom kijkt hij altijd zo raar op foto’s?
Peter van der V. (52), Hilversum
Ik zou er denk ik niet aan beginnen. Als fervent tv-kijker kan ik genieten van goed gemaakte televisie. Deze presentator klinkt als een van de beste presentatoren die we hebben. Iemand die een programma heeft gemaakt waar ik zelf ook vaak te gast ben geweest. Sowieso zit ik heel veel in tv-programma’s om te praten over tv, omdat ik heel veel tv kijk. Ik vind hoge kijkcijfers denk ik het allerbelangrijkste. Zeker als er belastinggeld in het spel is. Misschien dat dat kijkcijfergedoe ook wel zorgt voor die enorme druk, bedenk ik nu. Ach. Nou ja. Het gaat niet om mij.
Angela de J. (47), Rotterdam
Begrijp me niet verkeerd, ik ben tegen discriminatie en ook wel tegen fysiek geweld, maar ik vind ook dat als de spanningen oplopen je elkaar best de waarheid mag vertellen. Ik hoorde van de week iemand op tv zeggen dat hij het allemaal niet gelooft en dat de wokegeneratie ook heeft bijgedragen aan het hele sfeertje. Daar vond ik wel wat in zitten. Gijpie zei daarna nog dat hij ook weleens gevraagd had of hij gepijpt kon worden en toen moest iedereen heel hard lachen. Ik vind het een leuk programma. Het is een soort voetbalkantine, maar dan op tv.
Jos van Leur (67), Hardinxveld-Giessendam
Ik heb geen idee over welke presentator u het heeft, maar het klinkt als een man die zichzelf wel voor de kop kan slaan. Over de mispas die hij heeft gemaakt. Over het ongerief dat hij anderen heeft aangedaan. Over het lastige parket waarin hij zijn nieuwe werkgever heeft gebracht. Waardeloos. Een gitzwart chapiter uit een boek dat voor eeuwig op zijn nachtkastje zal liggen. Waarom was hij op momenten verdomme zo’n lul? Aan de andere kant, en dat moet ook gezegd, komt deze man op mij ook wel over als iemand die voortdurend met een nieuwsgierige honger de wereld in kijkt en zich nog oprecht kan verwonderen. Iemand met de jaloersmakende blik van een kind. Een jochie, een doodgewoon jongetje, gezegend met flux de bouche, kleurige sneakers en een malle muts. In zwembadpas weggelopen uit een verhaal van Theo Thijssen. Gevlucht naar een droomwereld waarin hij zijn eigen kleine museum kon inrichten. Met Eus, Nico, Tim, Sywert en Rutger Bregman. Of die vrolijke hersenprofessor die altijd op de tafel ging staan. Mannen die zonder hem een fractie van zichzelf waren geweest en zich nu allen in stilzwijgen hullen of zich op de eerste rij voor het schavot hebben genesteld. Waardeloos. Iemand die zich jarenlang dag in, dag uit heeft opgeworpen als hoeder van cultuur en nu enkel nog bijval krijgt van figuren als Jan Slagter en Johan Derksen; kunnen we niet zeggen dat die al meer dan genoeg is gestraft? Nee, deze presentator komt op mij juist heel normaal en stabiel over, en ik denk dat hij heel mooie programma’s voor u gaat maken. Daar hoeft u zich, hoewel hij eerlijk gezegd best al een beetje zenuwachtig wordt als hij bedenkt hoe snel hij weer op tv komt en hoe hooggespannen de verwachtingen zijn, geen enkele zorgen over te maken. En ik denk dat hij op foto’s altijd zijn hoofd wat buigt en zijn ogen een beetje toeknijpt en dan z’n mondje iets aanspant omdat-ie er dan gewoon cool uitziet.
Naam en woonplaats bij redactie bekend
Enkele maanden terug vroeg ik hier advies, maar ik ben er nog steeds niet uit. Ter opfrissing: ik zit dus tegenover een club die het niet zo nauw neemt met de rechtsstaat, een partij die de meest basale kennis over economie ontbeert, en een partij die me persoonlijk kapot heeft proberen te maken. Kan ik zo onderhand gewoon stoppen en iets anders gaan doen, of is dat gek?
Naam en woonplaats bij redactie bekend
Source: Volkskrant columns