Rapporten over de onveiligheid op redacties in Hilversum, de turnsport, kunstacademies, de katholieke kerk en de muzieksector. ‘Ik ken geen vrouw in de muzieksector die niet te maken heeft gehad met seksueel grensoverschrijdend gedrag’, aldus een van de geïnterviewden. Ik zal het u sterker vertellen. Ik ken überhaupt geen enkele vrouw die niet te maken heeft gehad met seksueel grensoverschrijdend gedrag.
Vraag het je vrouw, je vriendin, je dochter, je moeder, je collega of de buurvrouw en je zal zien dat het klopt. De jongen die in je kruis grijpt terwijl hij langsfietst, een arts die onnodig je borst aanraakt, een leraar die je complimenteert met je mooie wimpers. Alle vrouwenlevens zitten vol met dit soort ervaringen.
Zo subtiel grensoverschrijdend vaak, dat je er moeilijk iets van kan zeggen, omdat je weet dat dit zich makkelijk tegen je keert. Het was namelijk per ongeluk of bedoeld als compliment of maar een grapje en je moet niet zo overdreven lichtgeraakt zijn. En als de man na zo’n akkefietje nog steeds je collega is, of je baas, dan doe je er misschien maar het zwijgen toe, want je bent altijd bang dat hij gekrenkt is en het je op de een of andere manier betaald zal zetten.
Zo lang behoorlijk wat mannen kennelijk het idee hebben dat ze in een snoepwinkel leven, hebben we nog een lange weg te gaan.
Alette van Doggenaar, Utrecht
In de kunstrecensie over de wat mij betreft prachtige kunstwerken van Libertíny staat een zinnetje dat ik vaker tegenkom in de media: ‘Bijen zijn een bedreigde diersoort.’ De bijensoort waar het hier over gaat is de honingbij (Apus mellifera) en dat is zeker geen bedreigde diersoort.
Dat is een gedomesticeerd landbouwhuisdier. Gefokt, veredeld en met verschillende rassen. Net als kippen, koeien, varkens en schapen. Zij vormen zelf een bedreiging voor een deel van de 360 soorten wilde bijen in Nederland. Vooral bij natuurgebieden.
Bij de Biesbosch hebben imkers honderden bijenkasten precies op de grens met het natuurgebied gezet. Voor de vele wilde bijensoorten daar een serieus probleem. Alsof je duizenden kippen in een weidevogelgebied loslaat. En ook in mijn eigen tuin heeft de tamme honingbij helaas de overhand.
Bijenkasten in fruitboomgaarden zijn prima en noodzakelijk, en ook de kunst van Libertíny zal onze wilde bijen niet direct de kop kosten. Maar zijn honingbijen, en die van de vele imkers, zijn eerder dader dan slachtoffer als het gaat over de bedreiging van de bij.
Erik den Boer, Oosterbeek
Als moeder van een prachtzoon die is geboren met behulp van een buitenlandse (Deense) donor, ben ik extra geraakt door alle berichten over de misstanden rond spermabanken en spermadonoren. Maar het artikel waarin hoogleraar Van Beers wordt geïnterviewd, vond ik ronduit tenenkrommend.
In bewoordingen van ‘shockerend’ en ‘een wake-upcall’ zet zij het gebruik van buitenlandse spermadonoren neer als een fundamenteel probleem. Ook het gemak waarmee het proces voor het verkrijgen van dit zaad wordt beschreven, getuigt van weinig inlevingsvermogen. Ik vermoed dat Van Beers, net als een aantal van de politieke partijen die blijkbaar roepen om inmenging van de Nederlandse overheid, graag ziet dat Nederland bestaat uit traditionele gezinnen. Waarbij het liefst de dominee nog meebeslist over de gezinsgrootte. Het is toch niet meer van deze tijd om te wijzen naar de overheid met het verzoek om de vergunningen in te trekken van fertiliteitsklinieken die gebruikmaken van buitenlandse spermabanken?
Er wordt benadrukt dat het belang van het donorkind voorop moet staan. Is dat wat er gebeurt als je vergunningen intrekt en wensouders moeten uitwijken naar andere landen? Ik denk dat Van Beers echt geen idee heeft van de emotionele rollercoaster waarin de meeste mensen zitten die aan zo’n traject beginnen.
Ik ben het absoluut ermee eens dat er meer gedaan moeten worden om misstanden te voorkomen. Maar laten we dan wel uitgaan van de goede intenties van de meeste mensen. Noem mij naïef, maar ik wil het graag geloven. Ook vanwege het feit dat ik een zoon op de wereld heb gezet die ik het allerbeste gun. En zo wens ik heel veel mensen, wensouder of niet, een prachtige kans om een kind te krijgen – in welke vorm en op welke manier dan ook. Uiteraard zolang het met respect voor elkaar en het kind gaat.
Marlou Scholtes, Noordwijk
De afbeelding van Christus op het affiche dat de Heilige Week in Sevilla aankondigt, leidt tot grote ophef. De Verlosser wordt getoond als een jonge en wel zeer aantrekkelijke godenzoon, voor tegenstanders een gruwel vanwege de homo-erotische gevoelens die de afbeelding zou kunnen opwekken. Een petitie om het affiche terug te trekken werd al meer dan 13 duizend keer ondertekend.
Desgevraagd motiveerde een van de ondertekenaars zijn handtekening met de stelling dat de afbeelding ‘niet overeenkomt met de werkelijkheid’. Laat het ontbreken van werkelijkheidszin nou net de wankele basis van elk geloof zijn, waarmee dit affiche naadloos past in het toneelstuk dat al sinds mensenheugenis wordt opgevoerd om de mensheid onder de knoet te houden.
Koos Tiemersma, Drachten
Terwijl de wereld wegkijkt, bericht de Volkskrant gelukkig af en toe nog over het door gruwelijk geweld geteisterde Darfur. Wat hier wordt aangericht door de paramilitaire Rapid Support Forces, in samenwerking met Arabische milities, die de regio van de lokale bevolking ontdoet, is onvoorstelbaar wreed. Zelfs in vluchtelingkampen in het naburige Tsjaad zijn de overlevenden niet veilig.
Wat verbazing wekt, is dat er zo weinig aandacht voor is, zeker als je dat vergelijkt met de oorlog in Oekraïne en Gaza. De moordpartijen vinden al plaats vanaf april vorig jaar, er zijn tienduizenden slachtoffers, de Verenigde Naties zien duidelijke kenmerken van genocide. Toch blijft het een onderbelicht conflict. Voor deze slachtoffers gaat niemand de straat op en is geen land bereid de daders aan te klagen voor genocide.
Ik vraag mij af waardoor dat komt. Is het omdat de slachtoffers zwarte Afrikanen zijn en speelt er stiekem toch iets van racisme? Of is het omdat de daders islamitisch zijn (met banden met de Golfstaten), en past dat niet in het beeld? Zijn er geen journalisten aanwezig of is Soedan gewoonweg niet interessant voor ons? Hoe dan ook, ik hoop dat de Volkskrant hierover blijft berichten.
Marianne van Voorn, Groningen
‘Scholen steeds vaker betrokken bij vechtscheidingen’, las ik met interesse en met verbijstering in de krant. Dat scholen steeds meer merken van scheidingskwesties lijkt me niet alleen een logisch gegeven, gezien het aantal echtscheidingen, het vloeit ook voort uit de cijfers rondom huiselijk geweld: minimaal één kind in elke klas heeft thuis structureel te maken met huiselijk geweld.
Zodra jongeren ouder dan 12 zelf kunnen aangeven of zij te maken hebben of hebben gehad met geweld, blijkt dit percentage bijna 10 procent. Wetenschappers zeggen dat dit te denken geeft hoeveel huiselijk geweld er onder kinderen op basisschoolleeftijd ongezien blijft.
In 40- tot 80 procent van de complexe echtscheidingen vindt er huiselijk geweld plaats. In wetenschappelijke literatuur wordt aandacht gevraagd voor het feit dan de term ‘vechtscheiding’ vaak ten onrechte wordt gebruikt. In werkelijkheid was er dikwijls al sprake van huiselijk geweld tijdens het huwelijk. Geweld dat doorgaat tijdens en na de scheiding. Logisch dat er een complexe situatie ontstaat: geweld dient gestopt te worden en dat gaat niet zomaar. Zeker niet als dat onvoldoende herkent en erkent wordt door professionals. En dat is helaas vaak het geval.
Ook scholen zouden er goed aan doen om zich te realiseren dat een aanzienlijk deel van ‘de vechtende ouders’ in werkelijkheid zichzelf en hun kinderen proberen te beschermen tegen dit geweld. Voor hen zijn bijvoorbeeld aparte gesprekken op school een zegen.
Het artikel in de krant roept dan ook vragen op. Zoals: hoe zou de leerkracht het vinden om plaats te moeten nemen naast de persoon die hem/haar of diens kinderen structureel heeft vernederd, verkracht en/of geslagen?
Het is zeer schrijnend voor ouders om in de krant te lezen dat ouders in complexe scheidingen wordt verweten de school te betrekken bij een ‘gevecht’. Minimaal in de helft, maar vermoedelijk 80 procent van deze situaties is er een ouder betrokken die naarstig probeert om zichzelf en de kinderen in veiligheid te brengen en te houden. Een ouder zou dat niet alleen moeten hoeven doen.
Andersom kunnen ouders in Nederland zich afvragen waarom scholen zo weinig huiselijk geweld signaleren, terwijl minimaal één kind per klas thuis in een geweldssituatie zit. Zouden scholen zich niet wat actiever moeten opstellen om de kinderen in geweldsituaties te signaleren en ervoor te zorgen dat zij de noodzakelijke ondersteuning krijgen, samen met ouders die niet gewelddadig zijn?
Het onderwijs verdient lof voor alle inzet, elke dag weer. Ze staan dicht bij de realiteit van onze kinderen. Laat het hun dan ook niet ontbreken aan realiteitszin.
Iris Peperkamp, Nijmegen
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden