Als Nederland een stelletje was, en ik hun relatietherapeut, dan zou ik ze adviseren uit elkaar te gaan. Er is over en weer te veel behoefte om elkaar verkeerd te begrijpen, de wil om telkens weer nieuwe, onoverbrugbare verschillen te signaleren is te groot. Het blijft een raadsel hoe zo’n plat land zoveel gapende kloven kan herbergen.
Helaas zitten we, zoals bekend, aan elkaar vast. Bestond er maar een Kloofdichter des Vaderlands! Ik wil mezelf niet opdringen voor die taak, maar krabde me toch achter de oren toen ik las wat volgens ‘electoraal geograaf’ Josse de Voogd de belangrijkste scheidslijn is: die tussen ‘afgehaakten’ en degenen ‘die veel vertrouwen hebben in zowel hun eigen toekomst als die van Nederland’.
Vreemd: ook als onafgehaakte ken ik echt helemaal niemand meer met enig vertrouwen in welke toekomst dan ook. Misschien ligt daar een kans? Eenheid vinden in gedeelde zwartgalligheid is niet ideaal, maar we moeten ergens beginnen.
Source: Volkskrant columns