In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Alles is leuker met een kat erbij. Tenminste, dat is de indirecte boodschap van Argylle, de nieuwe spionagethriller van de Britse regisseur Matthew Vaughn (Kick-Ass, Kingsman). De film draait om een muizige detectiveschrijver die door omstandigheden de wereld rondreist met haar kat in een speciale kattenrugzak.
Visueel top natuurlijk, zo’n beest dat door het ronde raampje van de tas norsig naar buiten kijkt. Sowieso: cats sell. En dat weten ze in Hollywood ook. De poes, Chip, staat centraal in de marketingcampagne rondom de film. Zie hem lekker knorrig kijken op de poster, vanuit die gele rugzak die precies dezelfde kleur heeft als zijn ogen.
Hoogtepunt was Chips aanwezigheid bij de première van Argylle – zijn baasje én Vaughns vrouw Claudia Schiffer (het topmodel, ja) droeg hem op haar rug over de rode loper. Het dier lanceerde zelfs merchandise: de speciale filmeditie van de kattenrugzak. ‘Ik wist dat jullie zouden blijven mauwen als jullie geen eigen Argylle-tas zouden krijgen’, aldus Chip ‘zelf’ in een persbericht.
Dat is precies waar professionele kattenliefhebbers bang voor waren. Voor je het weet zeult iedereen zijn kat van hot naar her, want lollig. Zo’n rugzak is krap en vaak laat de ventilatie te wensen over, waarschuwde een ‘extreem bezorgde’ woordvoerder van de Britse organisatie Cats Protection op onder meer Sky News. En geinig, zo’n raam, ‘maar dat betekent ook dat katten zich niet kunnen verstoppen als ze zich onveilig voelen’.
Grotere zorg is dat Chip een Schotse vouwoorkat is, een doorgefokte kattensoort die niet alleen guitige vouwoortjes heeft, maar ook een kraakbeenafwijking die veel gewrichtspijn veroorzaakt. In Nederland is fokken al verboden; vanaf 2025 komt er waarschijnlijk ook een houdverbod.
Maar goed, met een beetje pech heeft half Nederland tegen die tijd al zo’n poes met gevouwen oortjes op de vensterbank liggen, vrezen Nederlandse dierenartsen. Ook zij lieten een waarschuwend persbericht uitgaan; het werd opgepikt van Radio 1 tot De Telegraaf.
Die angst is ook niet ongefundeerd. Als het om filmdieren gaat, blijken mensen wonderlijk beïnvloedbaar. Kinderen spoelden hun goudvis door de wc om ze net als Nemo ‘te bevrijden’. Door de Harry Potter-films werden er massaal sneeuwuilen aangeschaft; na 101 Dalmatiërs wilde iedereen zo’n hond met vlekken. Dankzij de Teenage Mutant Ninja Turtles ging de verkoop van schildpadden met 20 procent omhoog.
Intrigerende data, die – niet toevallig – steeds de wereld in wordt gebracht via persberichten van activistische organisaties. Die iedere keer een dierenfilm aangrijpen om hun eigen zaak te promoten.
Het heeft iets cynisch. Dat zowel filmmakers als activisten gebruikmaken van hetzelfde mengsel van dieren en glamour, omdat het garant staat voor wereldwijde aandacht.
Source: Volkskrant