De flexibele opiniemaker verdedigt wekelijks een opinie waaraan op dat moment behoefte is. Ditmaal: kabinet Teleurgesteld Links 1 is aanstaande.
Toegegeven: ik weet precies even weinig over de formatie als ieder ander. De beoogde coalitiepartners houden tegenover journalisten de lippen immers stijf op elkaar. Alleen op het vermaledijde X permitteren ze het zich nog elkaar op hoge toon de maat te nemen, daaruit zou je kunnen opmaken dat niemand de ander het premierschap gunt. En dus, zo wordt in kringen van politieke duiders geduid, wordt het de informateur. Ronald Plasterk, nog niet zo lang geleden PvdA-minister, als leider van uitgerekend dít kabinet: zo gek is dat eigenlijk niet. Want dit moet het eerste kabinet Teleurgesteld Links worden.
Het huidige rechts laat zich namelijk bovenal kenmerken door een afkeer van links. Het waren volgens Mark Rutte niet de ideeën van Wilders die hem de grootste maakte, maar de angst voor die vreselijk linkse Frans Timmermans. Yesilgöz begon haar politieke carrière bij de SP, raakte teleurgesteld en maakte carrière binnen de VVD. Wilders, Omtzigt en Van der Plas begonnen al relatief rechts, maar besloten alledrie een rechtsere variant op te richten van de partij waar ze begonnen waren.
Dit wordt een kabinet voor feministen die vinden dat de nieuwe generatie feministen zich aanstelt, voor socialisten die keihard gewerkt hebben voor hun koophuis en dus geen asielzoekerscentrum in de buurt willen, voor oude hippies die vinden dat de jeugd van tegenwoordig geen discipline heeft, voor progressieven die niets tegen homo’s hebben zolang ze maar normaal doen, voor natuurliefhebbers die door het gedram van klimaatactivisten juist tégen klimaatbeleid zijn.
Voor die mensen is Plasterk de ideale premier. Een man die ooit ervoer hoe moeilijk het is om de samenleving een klein beetje beter te maken. Een man die niet langer gaat voor de ingewikkelde route, maar kiest voor de weg van de minste weerstand en voor zichzelf, omdat links hem zo heeft teleurgesteld.
Source: Volkskrant columns