How could a friend be so unkind
Well I don’t want to see Caroline
Caroline, Kirsty MacColl (1995)
Het ingeslapen subgenre answer songs werd in 1995 pardoes gereanimeerd door de Engelse zangeres Kirsty MacColl. Haar Caroline was een antwoord, dan wel vervolg, op Jolene van Dolly Parton.
Answer songs, antwoordliedjes dus, zijn zo oud als de weg naar Rome. Je had in de fifties Hound Dog van Big Mama Thornton (en Elvis) en het antwoord was Bear Cat van Rufus Thomas. Sweet Home Alabama (1974) van Lynyrd Skynyrd was een reactie op Alabama van Neil Young. Paul McCartney en John Lennon reageerden na de breuk van The Beatles telkens in liedjes op elkaar, soms snerend, soms liefdevol.
In Jolene raadt de jaloerse Dolly Parton haar vrouwelijke hoofdpersoon af om haar echtgenoot te versieren. Dit was voor Kirsty MacColl aanleiding om deze driehoeksrelatie vanuit een andere invalshoek te vervolgen. Wat er in Caroline gebeurt: Jolene heeft daadwerkelijk de man van de ik-figuur afgepikt en voelt zich daar schuldig over. Ze heeft spijt.
Kirsty MacColl ging al een tijdje mee toen ze met Caroline op de proppen kwam. In 1981 zette ze zichzelf op de kaart met een niet onaardige stomper met een nog betere titel: There’s a Guy Works Down the Chip Shop Swears He’s Elvis.
Haar grootste hit was de kerstkraker Fairytale from New York, in duet met de zanger van The Pogues, Shane MacGowan. Deze alcoholische folkpunk wist al eerder Dirty Old Town, een nummer van haar vader, de folkzanger Ewan MacColl, tot een onverwoestbare pubsong te verheffen.
Na Caroline viel Kirsty MacColl stil. Ze had al eerder last gehad van podiumangst en verschool zich liever in de achtergrondkoortjes van The Rolling Stones, Talking Heads en U2. Medio jaren negentig was ze de muziekwereld beu en reisde ze naar Cuba en Brazilië.
Daar werd ze opnieuw aangeraakt door muziek. Of, zoals ze in het televisieprogramma Later with Jools Holland zei: ze had er weer plezier in. Dat resulteerde in een album vol latin-ritmes, Tropical Brainstorm. Voor de BBC mocht ze naar Cuba om een muziekdocumentaire te maken en ze plakte er een vakantie met haar zoons en verkering in Mexico aan vast.
Op 18 december 2000 gingen ze met haar zoons in zee zwemmen. Een speedboot kwam in noodtempo op hen af. Ze wist haar zoon Jamie op tijd weg te duwen, maar werd zelf dodelijk geraakt. Ze werd 41 jaar. Omdat de boot eigendom was van een zeer rijke Mexicaan, werd gepoogd de precieze toedracht van het ongeluk onder het tapijt te vegen. Een onderknuppel nam de schuld op zich.
Kirsty’s moeder begon een Justice for Kirsty-campagne om de dader achter de tralies te krijgen. Na negen jaar stopte ze, de verantwoordelijke rijkaard was inmiddels overleden. Het opgehaalde geld ging naar Cubaanse muzikanten.
Om Kirsty MacColl te herdenken, is in Londen een speciale bank neergezet. Elk jaar, rond haar verjaardag, komen fans hier bij elkaar. Op de bank is een van haar liedteksten te lezen: ‘One day I’ll be waiting there, no empty bench in Soho Square.’
John & Paul
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden