Waarom krijgen jongeren geen les in mentale gezondheid, vraagt Lian Wijnholt. Is het niet wat laat om de mentale gezondheid van tieners op school te verbeteren? Waarom niet voorkomen dat ze met een labiele mentale gezondheid naar school gaan?
Hier ligt een belangrijke taak voor deskundigen om ouders voor te lichten. Jonge kinderen zijn vanaf hun geboorte vooral gevoelig voor sfeer, stemmingen en emoties. Ze reageren daar niet alleen op maar internaliseren ze ook, terwijl ze daar later geen herinnering aan hebben. Het is dus belangrijk dat ze alleen positieve gevoelens meemaken, en als ze huilen getroost en geknuffeld worden zolang dat nodig is.
Ik zie dagelijks hoe jonge kinderen overal mee naartoe genomen worden, terwijl ze in hun eigen vertrouwde en veilige biotoop moeten verblijven.
Ton van Steen, Amsterdam
Als de redacteuren al niet het verschil kunnen zien tussen een pimpelmees en een koolmees, hoe betrouwbaar is dan de Nationale Vogeltelling zelf?
Lex Boerboom, Eelderwolde
Of het bij 2 voor 12, Met het mes op tafel, of de Volkskrant is, bewoners van de Randstad lijken zo ver van de natuur af te staan dat ze de meest simpele vragen erover niet meer kunnen beantwoorden. Zie ook de koolmees en de pimpelmees die worden verwisseld. Onbegrijpelijk voor mij als vogelliefhebber en tekenend voor de totale vervreemding van de mens van de natuur.
Hans Roelevink, Schipborg
Ezelsbruggetje: de koolmees heeft een zwart kopje en kolen zijn zwart. De herkomst van pimpel is wat ingewikkelder, maar pimpelpaars spreekt voor zich. De pimpelmees heeft een paars kuifje.
Tiddo Ekens, Groningen
Het aantal huismussen is sinds 1980 gehalveerd, is de uitkomst van de jaarlijkse Nationale Vogeltelling. In 2024 zal er daarom meer onderzoek plaatsvinden naar de oorzaak. In plaats van dat onderzoek mogen de onderzoekers ook mij even bellen. De oorzaak: schuttingen in plaats van heggen en tuinen die meer weg hebben van een plein dan van een groene oase.
Ad Mulder, Hoogvliet
Laatst had ik een date met een verpleegkundige. Ze werkte in een verpleeghuis maar overwoog te stoppen. Toen ze er 20 jaar gelden begon verbleven bewoners er vaak twee tot drie jaar voor ze overleden. Er was elke week een bingoavond, eens per jaar een modeshow, er werd gepuzzeld, gezamenlijk gezongen, soms gekookt.
De bewoners van nu zijn in veel slechtere conditie, lichamelijk en geestelijk, vertelde ze. Ze verblijven er geen jaren, gemiddeld gaan ze binnen zes maanden dood. Op het artikel van Gosse Jongstra over de opname van zijn dementerende partner en de problemen die hij ondervond volgden vele reacties. Verwijten worden gemaakt richting de wetgeving en instanties als het CIZ.
Dat is onterecht. Het zijn geen instanties, het is niet de wetgever, wij zijn het die hebben toegestaan dat de zorg voor ouderen (met dementie) verschrompeld is.
Jan Rob Dijkstra, Winsum
De necrologie van de Minimal-kunstenaar Carl Andre begint en eindigt met de tragische dood van zijn derde echtgenote Ana Mendieta. Onder de kop van deze necrologie staat bovendien: ‘Carl Andre werd vooral bekend omdat hij verdacht werd van de moord op zijn vrouw’. Dat is sensatie-journalistiek die de krant niet past. Kern van de zaak is de betekenis van Carl Andre voor een radicale vernieuwing van de beeldhouwkunst zonder dat daarbij werd gehakt of geboetseerd.
Getuige het boek Naked by the Window. The Fatal Marriage of Carl Andre and Ana Mendieta (1990) van Robert Katz was ondergetekende om gegronde redenen getuige à décharge in het proces tegen Carl Andre. Gezien zijn vrijspraak, zou terughoudendheid passen bij deze zwarte episode uit zijn leven.
Flip Bool, Den Haag
Het is jammer dat in het debat over internationalisering in het hoger onderwijs altijd dezelfde simpele waarheid over het hoofd wordt gezien: het Nederlands is geen geheimtaal, maar ook gewoon te leren.
De studenten die dat doen en zo de internationale leeromgeving blijven voeden, zijn daarna perfect uitgerust voor de Nederlandse samenleving en arbeidsmarkt die om hun talent schreeuwen. Wat daar niet bij helpt is het eeuwige neerkijken op onze eigen taal, wat dat betreft is de (her)classificatie van het Nederlands als ‘volkstaal’ een veeg teken.
Onno Dickhoff, Scheveningen
Sander van Walsum begint een recensie met de volgende constatering: ‘Zelfs de Duitse Bezetting, de radicaalste inbreuk op de Hollandse huisvrede liet het leven van de meest (niet-Joodse) Nederlanders betrekkelijk ongemoeid − tot de hongerwinter, althans. Ze konden de realiteit van de oorlog tot op zekere hoogte negeren door zich op de vlakte te houden of de verkeerde kant op te kijken’.
In zijn ijver de Nederlandse werkelijkheid van de Tweede Wereldoorlog te laten contrasteren met die van de Duitse, waarbij de ondertoon is dat de Duitse toch wel een stuk dramatischer was dan de Nederlandse, ziet Van Walsum het één en ander over het hoofd. Dat wegkijken kon nog in 1940 en 1941, maar in de jaren tot mei 1945 was de Duitse terreur en de invloed daarvan op het dagelijkse leven niet meer te negeren.
Zo werden ongeveer 500 duizend Nederlanders als dwangarbeider in Duitsland te werk gesteld en verloren een kleine 100 duizend niet-Joodse Nederlandse burgers het leven als gevolg van oorlogshandelingen en -omstandigheden. Op een bevolking van ruim 8,5 miljoen zijn dat aanzienlijke aantallen. Die cijfers liggen in percentage ook aanzienlijk hoger dan die in door de Duitsers bezette landen als België, Frankrijk, Denemarken en Noorwegen.
Van Walsum heeft gelijk als hij stelt dat Duitsland in absolute aantallen en verhoudingsgewijs veel zwaarder door de oorlog werd getroffen. Maar de stelling dat de Nederlanders de oorlog konden negeren en dat ook deden, is, ondanks dat relativerende ‘tot op zekere hoogte’, onnodig kleinerend ten opzichte van de (inmiddels grotendeels uitgestorven) generatie die de oorlog bewust heeft meegemaakt, en de volgende generaties, die de verhalen van vaders, moeders, opa’s en oma’s hebben meegekregen.
Hans Valk, Dordrecht
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden