In Tartinery, een broodjeszaak op Park Avenue waar ook alcohol wordt geschonken, bladerde op vrijdagmiddag een man aan de bar door de Wall Street Journal. Hij had twee oorlogen afgewerkt en wierp nu een verveelde blik op Trump.
In Tartinery is het van 4 tot 7 happy hour, in het weekend zelfs de hele dag. Niet alleen de wanhopige medemens drinkt graag voor de helft van de prijs.
Ik zat aan een tafeltje met een oudere kunstenaar die mij zijn kunst toonde. We hielden het bij kamillethee.
De bladerende man aan de bar fascineerde mij meer dan de kunst, maar dat is oneerlijk: de beste acteurs leggen het af tegen dieren. Pierre Bokma verliest van een konijn. Alhoewel, misschien zit er voor hem een gelijkspel in.
Papier uit Nepal, geloof, hoop en liefde kwamen ter sprake.
De man met de Wall Street Journal wierp wat bankbiljetten op de bar – hij leek dit vaker te doen – en bestelde een fles wijn. Het was nog geen half 4, waarom wachten op een happy hour als de wereld in brand staat?
De kunstenaar vertelde intussen dat zijn dochter van in de 30 weer bij hem en zijn vrouw was ingetrokken, geen onverdeeld genoegen, ook een demon eigenlijk, het volwassen geworden kind. Op dat moment liet de man met de Wall Street Journal zich van zijn barkruk glijden, hees zich in zijn regenjas, een duur exemplaar met veel vlekken, en wandelde langzaam naar het herentoilet.
De overige gasten vermeden oogcontact terwijl hij te dicht langs hun tafeltjes schreed. Een dame greep haar handtas vast. Ze meende allicht dat achter de vlekken de kleptomanie begon.
Kort daarop nam ik afscheid van de kunstenaar met de woorden: ‘Je dochter zal snel het huis verlaten.’
Hoop of geen hoop, aan loslaten kun je je geen buil vallen.
Source: Volkskrant columns