Ziekenhuis UMC Maastricht gaf het bestuur riante beloningen en declaraties, die worden betaald uit onder meer zorgpremies. Tot ergernis van Mathieu Weggeman.
Het Universitair Medisch Centrum in Maastricht kan niet failliet, sociaal-maatschappelijk noch financieel. Het is immers een publiek gefinancierd ziekenhuis – zoals alle academische ziekenhuizen. Blijkbaar kan de voorzitter van het bestuur van zo’n organisatie er daarom best af en toe een paar weken tussenuit, om de wereld rond te vliegen en hier en daar eens rustig en comfortabel na te denken over de toekomst van de zorg.
Mathieu Weggeman is hoogleraar Organisatiekunde aan de
TU Eindhoven.
Dat doet de bestuursvoorzitter, volgens De Limburger, voor een jaarsalaris van 271.000 euro (in 2022 met indicatie-correctie over voorgaande jaren: 283.280 euro). Dat is ver boven het in de Wet normering topinkomens vastgelegde maximum voor zo’n functie. En ja: de toenmalige minister heeft dat bovenmatige salaris in 2016 goedgekeurd. Maar welke buitengewone kennis en ervaring de aanvraag van die uitzonderlijk hoge bezoldiging rechtvaardigen, valt uit het CV van de bestuursvoorzitter niet op te maken.
Waar het om gaat is dat de raad van toezicht dat exorbitante salaris überhaupt ter goedkeuring aan de minister heeft voorgelegd: een salaris dat veel hoger is dan dat van (tot voor kort) de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport: Ernst Kuipers (D66). Die krijgt 180.984 euro, slechts twee derde van het bedrag dat uitgetrokken wordt voor de baas van het kleinste academisch ziekenhuis van Nederland.
Behalve die 271.000 euro voor de bestuursvoorzitter, heeft de driehoofdige raad van bestuur in anderhalf jaar tijd voor 254.017 euro aan declaraties ingediend, zo blijkt uit openbaar gemaakte bonnetjes. Het geld ging op aan privéchauffeurs, naar congressen en vergaderingen. En, in 2022 en het eerste halfjaar van 2023, aan buitenlandse reizen naar vooral de Verenigde Staten. Allemaal betaald uit de zorgpremies die door de burgers zijn opgebracht.
Dat staat in fel contrast tot het feit dat medewerkers die ’s avonds of ‘s nachts opgeroepen worden om in het ziekenhuis te komen helpen, hun parkeerkosten zelf moeten betalen.
Hebben de accountants en de raad van toezicht zitten slapen? Of vinden ze dat dat allemaal best kan? Als dat laatste het geval is, dan kunnen we dat gerust wanbestuur noemen. Daarmee wordt bedoeld dat de raad van toezicht en de raad van bestuur onvoldoende hun verantwoordelijkheid hebben genomen voor het waarborgen van het maatschappelijk belang van de besteding van publieke middelen.
Want wat is de relatie tussen enerzijds de bovengemiddeld hoge salaris-, reis- en chauffeurskosten van de bestuurders en anderzijds de realisering van de maatschappelijke doelstelling van het ziekenhuis: het leveren van goede patiëntenzorg?
Ze doen wel meer excentrieke dingen in de top van het Maastricht UMC. Zo heeft de raad van toezicht op de vacature die in de raad van bestuur ontstond na het vertrek van Geraline Leusink, per 1 januari een doctorandus aangesteld om voor de periode van één jaar in die vacature te voorzien. Iedere bestuurder weet dat je echt wel een jaar nodig hebt om een beetje te begrijpen hoe de hazen lopen, zeker in zo’n complexe organisatie als een academisch ziekenhuis, en al helemaal als het eigenlijk om twee complexe organisaties gaat die bovendien bestuurlijk moeten integreren: de universiteit en het ziekenhuis.
En mocht het om een capaciteitsprobleem in de raad van bestuur gaan, waarom dan niet even een jaar wat minder reizen en confereren en wat meer werken op de thuisbasis?
De raad van bestuur doet het zelf al niet veel begrijpelijker: die heeft per 1 januari een medisch manager/oncoloog van het Zuyderland-ziekenhuis in Sittard-Geleen benoemd als nieuwe parttimebaas van Interne Geneeskunde in Maastricht met als opdracht de interne geneeskunde van het MUMC toekomstbestendig te maken. Was dat dan nog niet zo?
En is er binnen het Maastrichtse ziekenhuis niemand goed genoeg om die functie te vervullen?
Het zijn vreemde bestuurlijke praktijken. Het wordt tijd dat de raad van toezicht de verantwoordelijkheid neemt die hij statutair heeft voor een maatschappelijk verantwoorde besteding van door de burgers betaalde zorgpremies. Er zijn al Kamervragen over gesteld.
Source: NRC