De spanning kwam in vele vormen, voorafgaand aan de start van het nieuwe cultuurprogramma van Gijs Groenteman. Niet alleen trad Groenteman in de diepe Plantage-voetsporen van moeder Hanneke, maar vooral was er dat vermaledijde ‘c-woord’ waarin al zoveel tv-makers zich verslikten. Cultuurprogramma’s zijn te plat of te elitair, te breed of te smal, te snel of te langdradig. Je kunt het zelden goed doen, zeker als je, om met Groenteman te spreken, ‘de kunsten wil vieren in al zijn verschijningsvormen’.
Ja, zie dat maar eens voor elkaar te krijgen: een viering die vooral geen huiswerkachtig gedoetje moet worden, maar in godsnaam óók geen plichtmatige verzameling zevenminutencultuurgesprekjes die we al zo vaak zien in de dagelijkse talkshows.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over televisie, film en media.
Maar op de lijn tussen huiswerk en platgeslagen nietsigheid zit flink wat ruimte, waarin Groenteman op zondag vooralsnog een keurige middenpositie inneemt. Toen de eerste aflevering zondagavond aftrapte met een zingende Corry Konings en een introductiepraatje door rapper Donnie wist ik genoeg: dit ging heus wel wat worden. Natuurlijk waren er de onwennigheden en uitprobeersels die horen bij een eerste uitzending, maar een prettige aftrap was het.
Wat hielp waren de sympathieke en eigengereide hoofdgasten met artiest Froukje (over haar debuutalbum) en toneeltitaan Annemarie Prins (over haar veelgeprezen theatermonoloog). Vooral kwieke, geestige negentiger Prins trok de aandacht, door ook Groenteman een paar keer van de wijs te brengen met haar eigengereide koers. Hinderlijk was dat niet: Groenteman vaart juist het best op intuïtie en improvisatie. Een al te strak format zou hem niet passen.
Bovendien was de grote roerganger zelf ook wel voorbereid op een zoekende aftrap. In een interview met NRC: ‘Meestal weet ik pas na een paar afleveringen wat ik aan het maken ben.’ Gewoon lekker een beetje uitproberen, zoals het vaker zou mogen, zeker in een tv-landschap vol dichtgetimmerde tv-formats. Liever een gastheer die zijn eigen fascinaties en interesses volgt, dan een redactie die alles tot in den voorspelbare treure voorkauwt.
De eerste Groenteman op zondag deed dan ook vooral denken aan Matthijs gaat door, het gesneuvelde programma dat ook altijd een zo breed mogelijke cultuurviering trachtte te zijn, met een mix van oude en jonge cultuursterren en veel, heel veel muziek. En hoewel Groenteman van nature vaker terugvalt op sardonische verwondering dan op het bombastisch-lyrische, werd zijn programma toch vooral een vrolijke, gezellige viering. De presentator greep zelfs nog even zijn Oprah-momentje, door het publiek onder hun stoel te laten grissen naar vrijkaartjes voor Froukje en de opera.
Het oogde als een scène die uitgebreid kon worden nabeschouwd in Van Roosmalen & Groenteman, waar de sardonische Groenteman het een dag later ongetwijfeld weer gaat winnen van de vierende Groenteman. Gelukkig kan het prima naast elkaar bestaan. Groentemans onmogelijke c-missie lijkt vooralsnog tamelijk moeiteloos te slagen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden