In de krant van maandag schrijft Quirine Broekema dat het niet terecht is dat de overheid de financiële vergoeding vanwege de vervuiling door Schiphol overneemt en daarmee de belastingbetaler hiervoor laat opdraaien.
Die belastingbetaler ís echter de vervuiler. Immers, omdat we met zijn allen zoveel willen vliegen, bestaat Schiphol en neemt het zoveel ruimte in beslag. Dat neemt niet weg, dat het wel oneerlijk is om iedereen in dezelfde mate te laten bijdragen.
Daarom stel ik voor toegang en uitgang te heffen voor het terrein. Dan betalen de mensen die veel vliegen meer dan degenen die maar heel weinig bijdragen aan de vervuiling. Het op die manier geïnde geld kan besteed worden aan allerlei milieu- en klimaatmaatregelen.
Arjen Markus, Rotterdam
Terwijl ik als enige reiziger in het schemerduister op de bus wachtte, kwam er een man aangehold. Buiten adem vroeg hij of zijn bus nog niet was vertrokken en samen bestudeerden we de haperende informatie op het elektronisch reisinformatiebord. Aardig type, dacht ik.
Ineens vroeg hij: ‘Wanneer heb jij voor het laatst een aap gezien?’
Eng type!, dacht ik.
We stapten dezelfde bus in, maar het zojuist gebroken ijs was alweer bevroren.
Ach, had ik Lena Brils essay De kunst van het keuvelen maar eerder gelezen: dan had ik de zin van David Sedaris, ‘de meester in ijsbrekers’, herkend.
Wilma Geldof, Haarlem
Briefschrijver Joop van der Schaaf bekrachtigt de column van Elma Drayer dat er een eenzijdige berichtgeving wordt gegeven over de oorlog in Gaza. Daarmee bedoelen ze dat de Palestijnse kwestie onevenredig meer aandacht krijgt dan de gruwelijkheden die plaats hebben gevonden in Israël.
Ik kan beiden geruststellen. NPO-Ombudsman Margo Smit ontving in een maand tijd 130 mails van mensen die vonden dat de NOS enerzijds ‘te weinig oog heeft voor het leed van de mensen in Gaza’ of anderzijds dat ‘de slachtoffers in Israël worden vergeten’. De Ombudsman turfde hoe vaak er aandacht werd geschonken aan beide partijen in het NOS Achtuurjournaal. Conclusie: een relatief gelijkmatige verdeling.
Remco van Hattum, Rotterdam
Ik las een ingezonden brief over de nadelige internationalisering van het onderwijs, met als voorbeeld de bachelor International Relations and Organisations aan de Universiteit Leiden. Als oud-student van deze studie kijk ik hier anders tegenaan.
De vraag wie er baat heeft bij veel internationale studenten in Nederland is terecht. In een studie internationale betrekkingen heeft dit volgens mij echter veel voordelen.
De denkbeelden die internationale studenten meenamen naar de studie, hielpen mij om een bredere kijk te ontwikkelen, dan wanneer ik alleen Nederlandse studiegenoten had gehad. Dit heeft meerwaarde; je leert zelfstandig nadenken, rekening houden met andere mensen en wereldbeelden. Daarnaast biedt het kansen om een internationaal netwerk te ontwikkelen.
Ik woonde daarom met veel plezier in zo’n ‘studentenflat’ in het Laakkwartier in Den Haag, de stad die met zijn ministeries, internationale organisaties en het parlement juist een ideale thuisbasis is voor een politiek-georiënteerde studie.
Een keuze voor een internationale studie is precies dat: een keuze. Hoewel het terecht is kritisch te zijn op de internationalisering van het onderwijs, kan dit juist vaak meerwaarde bieden.
Sander de Bruin (21), Etten-Leur
Beeldhouwer Carl Andre werd beroemd om zijn ‘rauwe sculpturen’, waarvoor hulde. Hij werd tevens verdacht van de moord op zijn vrouw, de kunstenaar Ana Mendieta. Ana woonde op de 34ste verdieping in een appartement in New York en ‘viel’ in 1985 uit haar slaapkamerraam toen haar echtgenoot haar – naar eigen zeggen – achternazat. Als ze niet was geduwd, maar gesprongen zoals Carl volhield, viel ze dus blijkbaar liever te pletter dan dat ze in handen zou vallen van deze man. En dat is wat mensen zullen onthouden: dit was een man die zijn vrouw de dood indreef.
Hansje Ausems-Habes, Landgraaf
In de grappige column van Julien Althuisius komt elf keer het woord ‘balzakpiemel’ voor en één keer het woord ‘gezwel’. Kop boven de column: Gezwel. De laatste restjes katholieke invloed zijn blijkbaar moeilijk te verdrijven.
Frans Leliveld, Amsterdam
Aleid Truijens schreef dat zij op haar werk moest doen alsof ze geen moeder was.
Ik werkte al bijna vijf jaar in het onderwijs toen ik in 1976 moeder werd. De rector van ‘mijn school’ kwam op kraamvisite en vroeg of ik mijn baan op wilde geven. Hij kende nog een man op een andere school, met een gezin en drie kinderen, die werkeloos dreigde te worden. Die had mijn baan nodig. Ik zei nee, want ik had mijn baan ook nodig. Vervolgens vroeg hij letterlijk: ‘Maar je bent toch een goede moeder?’
Ik was de eerste vrouw op ‘mijn school’ die wilde blijven werken na het baren van haar kinderen. Omdat ik nooit zeurde en keihard werkte, werden vrouwen van haar generatie iets minder gehinderd in het combineren van ‘werk en kinderen’.
Mijn vele mannelijke collega’s maakten het mij niet makkelijk. Als ik een enkele keer te ziek was en thuis bleef, suggereerden zij dat mijn kind ziek was geweest. Een van de collega’s die mij bekritiseerde, kreeg moeiteloos vrij van onze rector om zijn vrouw en hun baby naar het consultatiebureau te brengen. Omdat zijn vrouw geen rijbewijs had.
Ik zag mijzelf nooit als ‘een echte feministe’, stond nooit op de barricaden en heb veel ‘bullshit’ naar mijn hoofd gekregen van mannelijke collega’s. Niet van ‘barricaden-feministen’, want die werkten niet in het onderwijs. Ik maakte 40 jaar onderwijs vol, maar werd in al die jaren niet ontzien door vrouwen die nog kinderloos waren, carrière maakten en in de schoolleiding kwamen.
Pas toen zij kinderen kregen, veranderde er iets. Toen kon er plots rekening gehouden worden met werkende vrouwen en kinderen. Daar had ik niets meer aan. Mijn kinderen studeerden inmiddels en wisten dat het leven ‘hard’ is.
Gemma Jonker, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden