Als Rob Timmerman naar vers gemaaide grasvelden kijkt, wil hij de kleur groen in zich opzuigen. Een aantal maanden per jaar, als hij op zee dobbert, ziet hij immers niets anders dan blauw. Deze beschrijvingen zijn een prachtig begin van de podcast Waar is Sarah?, vooral wanneer Timmerman eraan toevoegt: ‘Ik hou van de zee. Tegelijk ben ik me ervan bewust dat het een gewetenloze moordmachine is.’
Als reddingswerker haalt Timmerman vluchtelingen van de Middellandse Zee. Van de bijna vijfduizend mensen die hij van zinkende boten afhielp, is één iemand hem in het bijzonder bijgebleven: een pasgeboren baby die tijdens de reddingsoperatie vredig lag te slapen.
Samen met audiomaker Laura Stek probeert hij te achterhalen wat er van de inmiddels 7-jarige Sarah is geworden. Hun zoektocht staat voor iets groters, want nadat Timmerman mensen aan land heeft gebracht, moet hij ze overlaten aan het harde Europese beleid. Hij lijkt te willen weten of het zin heeft wat hij doet: of mensen inderdaad beter af zijn door zijn hulp, of dat hij ze afmeert aan een nieuwe hel.
Ondanks dat heftige thema is de podcast nooit te zwaar. Timmerman is een goede prater die zijn emoties toont zonder in ze te verzanden. De interviews met mensen die zelf een overtocht hebben gewaagd zijn integer. Stek zet nooit in op traumaporno; de verhalen tonen simpelweg aan welke invloed Europese migratieregels hebben op hun levens.
Misschien doet het meest emotionele moment zich voor in het kantoor van een afstandelijk lijkende Italiaanse ambtenaar. Die kan opzoeken wat Sarahs achternaam is, maar mag die informatie niet zomaar delen vanwege privacyregels. En dan, geheel onverwacht, klapt hij toch zijn laptop open. De ambtenaar vindt het zijn morele plicht de naam met Stek en Timmerman te delen: Sarah heeft het recht heeft om kennis te maken met haar redder.
Deze scène verandert niets aan het onrechtvaardige Europese beleid dat mensen de dood injaagt op zee en dat reddingswerkers dwarsboomt. Toch is er kennelijk af en toe ruimte voor medemenselijkheid, kennelijk opereren er binnen het systeem nog functionarissen die anderen als mensen zien en niet als dreigende aantallen.
Ook de ontknoping in de laatste aflevering biedt hoop. Timmerman krijgt antwoord op de vraag of zijn werk zin heeft, al is de eindconclusie zeker niet rooskleurig. De pijnlijke waarheid blijft immers dat er nog dagelijks mensen sterven op de Middellandse Zee, hun laatste uitzicht niets anders dan de kleur blauw.
Waar is Sarah?
Presentatie Laura Stek
Bureau Buitenland/VPRO/NPO Radio 1
6 delen
★★★★★
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden