‘Opgegroeid in een onveilig gezin, trouwde ik mijn man omdat hij rust bood. Hij was zo’n beetje de eerste normale man die ik tegenkwam, het was vrolijk en gezellig, maar er ontbrak ook iets. Ik had altijd moeite moeten doen voor aandacht, zowel bij mijn vader als bij mijn veelal onbetrouwbare eerdere vriendjes. Nu had ik een man die zonder voorwaarden en plooibaar was. Hij was er gewoon, aardig en wel, en liet toe dat ik mijn grenzen steeds meer opzocht en relaties met andere mannen aanbond. Diep in mijn hart hoopte ik dat hij me tot de orde zou roepen. Ik wilde dat hij mij de monogamie zou opleggen die mijn ouders mij niet hadden voorgeleefd. Dat hij zou zeggen: zo gaan we het doen en niet anders, want bij een huwelijk hoort trouw.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Hij moest mij voorschrijven hoe te leven, dat was mijn kinderlijke beeld van veiligheid. Maar hij riep geen ‘stop’, liet me begaan, en wat we seksuele vrijheid noemden werd onverschilligheid en zorgde voor veel onuitgesproken pijn. Van diep emotioneel contact is tot op de dag van vandaag geen sprake, de constante in ons huwelijk wordt gevormd door ons harmonieuze gezinsleven met onze drie kinderen voor wie hij een zorgzame vader is. Intimiteit hebben we allang niet meer. Ik heb in het verleden weleens voorgesteld in therapie te gaan, een bezoek te brengen aan een seksuoloog, maar dat wilde hij allemaal niet. De vraag of hij aseksueel was, heb ik ook weleens gesteld, maar zijn reactie was altijd kort en ontkennend.
‘Hij antwoordde met drinken. Vlak voor onze jongste in 2010 werd geboren, ontdekte ik dat hij verslaafd was. Na een ontwenningstraject lukte het hem nuchter te worden, maar twee jaar geleden betrapte ik hem opnieuw. Ik stond in de keuken en ineens zag ik hem door het raam achter in de schuur met een glas wijn aan zijn mond, drinken deed hij altijd staand. We keken elkaar recht in de ogen. Ik had al lang een vermoeden dat hij weer begonnen was, had hem er ook vaak op aangesproken, maar vond dat ik maar beperkt recht had op moralisme. Dat dit huwelijk niet was geworden wat we er beiden van hadden gehoopt, was immers ook mijn schuld. De betekenis van al mijn verliefdheden, zeker die ene helemaal in het begin van ons huwelijk, had ik nooit moeten negeren. Misschien hadden wij zelfs nooit moeten trouwen.
‘Nu keek hij me aan vanuit de schuur. Getroffen, betrapt. Ik liep naar boven, de was moest nog gevouwen. Het was alsof de sluiers die alles wat mis was hadden bedekt, in één keer werden weggetrokken. Het punt waar we ons nu bevonden, was ontdaan van hoop en schoonheid. Een man en een vrouw, twintig jaar getrouwd, hij alcoholist, zij op zoek naar iets wat ze nooit bij hem zou vinden. Ik huilde toen hij naast me kwam staan. Toch wisten we allebei dat scheiden geen optie was. Wat zou dat oplossen? Twee huishoudens zijn duur, we zouden nooit meer met vakantie kunnen, ik zou vaker tegen mijn zin alleen zijn. En belangrijker: niemand van ons vijven zou er na een scheiding op vooruitgaan, zeker de kinderen niet.
‘Nog diezelfde dag regelde hij een afkicktherapie en vervolgens gingen we met z’n vijven op vakantie. Het werd de meest relaxte vakantie ooit. Niet dat we, aangekomen op de bodem, ineens inzagen hoeveel kostbaars we aan het vergooien waren, zo romantisch zijn alleen liedjes en films. Wat veranderde, was dat we beiden inzagen dat de verwachtingen die we twintig jaar hadden gekoesterd, niet waren ingelost. Daar konden we ons beter bij neerleggen. Ons huwelijk was nooit een succes geweest en dat zou het nooit worden. Maar als voedingsbodem voor het gezin was het wel een succes. Mijn man was altijd een zeer betrokken vader, hij bracht en haalde onze puberkinderen naar sportclubs, hij deed zelfs de boodschappen. Wij hadden weliswaar geen diepgravende gesprekken, maar als ik me niet goed voelde, luisterde hij wel, en sprak een of ander opbeurend zinnetje waardoor ik toch het gevoel had te worden gezien. We hadden zelden ruzie en de kinderen hadden nu wel twee opvoeders.
‘Wat als we korte metten maakten met alle ideeën van ‘wat hoort’, met alle verwachtingen die, zonder dat we dat ooit hardop hadden uitgesproken, al die jaren de beleving van ons huwelijk hadden bepaald? De lucht klaarde op toen we elkaar toestonden van gebrekkige echtelieden prima kameraden te worden, van een kristallen paleis werden we een betonnen bunker die tegen een stootje kan. Tijdens die zomervakantie van 2022 merkte ik voor het eerst dat hij niet langer gebukt ging onder het gevoel altijd tekort te schieten, en ook mijn eigen schuldgevoel verdween. Het huiselijk geluk waar ik zelf als kind zo naar had gehunkerd, bleef bestaan.
‘Zelfs toen ik afgelopen zomer enorm in de war raakte van het hernieuwde contact met een ex-klasgenoot en ineens niet meer wist waar ik het zoeken moest van verliefdheid, was mijn man er om me te troosten. Het is niet dat wij zo veranderd zijn, onze perceptie is veranderd. Ik zie hem niet langer als de man die geen grenzen stelt en wars is van aanrakingen, maar als de man die hij wel is. Hij is mijn constante, mijn hulp, de vader van mijn kinderen.
‘Toen hij mij zag huilen om die man die mij in no time het hoofd op hol had gebracht, schermde hij me af voor de kinderen: mama heeft het zwaar op haar werk. Voor Moederdag schreef hij: ik hoop dat je snel je levenslust terugvindt. En toen hij op een vroege ochtend terugkwam na zijn nachtdienst en mij wanhopig aantrof bij het aanrecht, vroeg hij lief: hoe gaat het? En dat was genoeg. Mijn moeder heeft nooit van haar kinderen gehouden, mijn zussen zijn misbruikt. Ik realiseer me dat dit impliciete gezinsgeluk voor mij nu belangrijker is dan intimiteit en praten over gevoelens, hoezeer ik daar ook naar verlang. Alle gebutste verledens ten spijt, hebben we toch maar mooi met zijn tweeën een nieuwe relatievorm ontwikkeld: die van twee ouders die ontspannen onder één dak leven, in twee aparte bedden slapen en met hun drie kinderen een gezin vormen, samen op vakantie en naar familiefeestjes gaan.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Maaike gefingeerd.
Van Corine Koole verscheen onlangs Late liefde – interviews met vijftigplussers over hun liefdes- en seksleven.
Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid. Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden