Vorige week sprak ik met een oudere man die vond dat ik het internet wat vaker op het internet moest laten. ‘Laat die lui daar toch lekker kletsen’, zei hij. Zeker niet, zei ik gepikeerd, dat zou een beetje zijn alsof de redactie binnenland de provincie Drenthe voortaan zou negeren. Erger nog, want het merendeel van Nederland brengt geen vijf uur per dag door in de provincie Drenthe. Ik hoop trouwens dat hij meeleest, want mede dankzij de inspanningen van spirituele antivax-influencers zijn de mazelen terug van weggeweest.
In ander nieuws deze week las ik dat jonge Franse mannen en vrouwen steeds vaker teruggrijpen naar traditionele rolpatronen. Een belangrijke Franse adviesraad schreef: ‘Steeds vaker is de overheersende mening dat vrouwen thuis horen te blijven en moeder horen te zijn, terwijl jongvolwassen mannen zich steeds meer macho gedragen.’ Nu kan ik me troosten met het idee dat er nog een bufferstaat ligt tussen Frankrijk en ons, maar dat lukte niet.
Ook hier hoef je de internettoendra niet ver op om de nieuwe conservatieve wind te voelen. Gisteren zag ik een Instagrampost van de bekende Nederlandse influencer Jessie Jazz Vuijk (371 duizend volgers) over haar ‘transitie’ naar het omarmen van het feminiene. ‘Het systeem van mannen en vrouwen is totaal anders gebouwd en ik heb mij er jaren tegen verzet’, schreef ze. Wat feminiene energie zo ongeveer betekent, leer je als je in de online cursussen femininiteit duikt: verzachten, openen en betoveren, ontvangen, durven leunen op je man en uiteraard zorgzaam (moeder) zijn.
Over de auteur
Emma Curvers is mediaverslaggever en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Hoe onschuldig al dat geklets over ‘feminiene energie’ en ‘masculiene energie’ ook lijkt, je ruikt altijd het muffe conservatisme waaraan het ontsproten is. Er loopt een directe lijn vanuit misogyne influencers naar dit pastelkleurige bloemenperkje op Instagram. Zo is Vuijk fan van de Nederlandse goeroe Tibor Olgers, die weer een ferm verdediger is van influencer Andrew Tate (verdachte van mensenhandel en verkrachting, ronselaar van tienerjongens voor zijn piramidespel). Ook volgens Olgers moeten we onze masculiene dan wel feminiene energie omarmen, en die zijn volkómen tegengesteld. Mannen zijn leiders, sterk en nog wat clichés, vrouwen zacht, volgzaam, enzovoorts. Net als Tate zet ook Olgers het valse beeld neer dat het feminisme en de lhbtqi-beweging voor ‘een grote genderloze massa’ zouden willen zorgen. Daardoor krijg je ‘verwarde kids, zwakke vaders en harde, niet aanwezige moeders, dat is geen goede combinatie’.
Via dit soort zwatelaars lekken de feminiene en masculiene energieën al een tijd door naar de mainstream, bijvoorbeeld naar datingshows als B&B vol liefde en Lang leve de liefde. Je hoeft geen genderwetenschappen te hebben gestudeerd om te weten dat dit starre denkbeelden terugroept over de vrouwelijke en mannelijke ‘natuur’, die al in honderden studies zijn weerlegd. Dit is cultuur, geen natuur. Er is daarnaast geen progressieveling die ontkent dat er verschillen zijn tussen mannen en vrouwen – en dat je op individueel niveau je leven zo conservatief mag inrichten als je inkomen toestaat.
Mensen die graag zwijmelen over de zorgzame natuur van de vrouw zou ik aanraden om het net opnieuw uitgegeven De mythe van het moederschap van Élisabeth Badinter open te slaan. Daarin valt te lezen hoe 18de-eeuwse vrouwen massaal hun baby’s naar een min op het platteland stuurden, die de ingebakerde baby’tjes aan een spijker aan de wand hingen en aan hun lot overlieten – vaak met de dood tot gevolg.
Jammer voor het feminisme, zo zei die Franse adviesraad, maar hoe harder je erop hamert, hoe harder het verzet groeit. Dat doe ik dus maar niet. Maar dat al deze energie tegenwind betekent voor mannelijke vrouwen, vrouwelijke mannen, kindvrije vrouwen, zorgzame mannen, moeders die fulltime werken en jongens die hun nagels lakken – dat staat zo vast als dat de mazelen terug zijn.
Source: Volkskrant