Zijlstraat 21, Haarlem
Cijfer: 6,5
Kreeft, biefstuk, cocktails en ook wat gerechten uit New Orleans. Voor vanaf € 8, hoofd vanaf € 18, kreeft € 40, steak € 30, crawfish boil in een zak € 35, na vanaf € 8.
The Louisiana Lobstershack serveert met z’n kaart vol kreeft en gumbo, lezen we op de website, ‘the New Orleans experience in Haarlem’. Dat is een aankondiging die ons in eerste instantie zowel enthousiast maakt als een beetje in verwarring brengt. De Amerikaanse staat Louisiana, en dan vooral de grootste stad New Orleans, is beroemd om de bloeiende cultuur, bruisende muziekscene, en superinteressante en rijke keukens. Cajun of Creole worden die genoemd – Cajun van de Franssprekende Acadiërs die zich er op het platteland vestigden, Creole refererend aan de Afrikaans-Amerikaanse, koloniaal Franse en Spaanse, en Amerikaans-Indiaanse invloeden die samenkomen in New Orleans.
Er is geen gerecht dat die unieke etnische mengelmoes zo duidelijk samenvat als gumbo, een stoofpot met een haast mythische status. Het woord stamt af van het West-Afrikaanse woord voor okra – de enigszins slijmerige, vingervormige vrucht die (net als rijst en zwartoogbonen) tijdens de trans-Atlantische slavenhandel door slaafgemaakten naar Amerika werd meegesmokkeld en soepen een dikkige textuur geeft. Nog meer stevigheid komt van het inheems Amerikaanse sassafraspoeder dat filé wordt genoemd, en de Franse toevoeging van bruine roux en een mirepoix van groene paprika, ui en selderij. De uitspraak Gumbo Ya-Ya is Cajun-Frans voor: ‘iedereen praat door elkaar’ en de stoof wordt ook door vrijwel iedere kok net weer anders gemaakt; met of zonder tomaat, met of zonder kip of rund en met of zonder de vele zoet-, zout- en brakwaterbeesten die in de uitgestrekte Mississippidelta en Mexicaanse Golf voor de deur te vinden zijn: crayfish, catfish, shrimp, alligator, swamp rat en de schaarloze langoesten die ook wel bugs worden genoemd.
En bij die zeebeesten komt de verwarring binnen. Want wat je níét in gumbo vindt, noch elders in de uitgestrekte Cajun en Creoolse eetcultuur, is kreeft. Daar is een heldere verklaring voor: in de vele wateren in en rond Louisiana leven helemaal geen kreeften en de laagdrempelige kreeftenrestaurants die lobster shacks worden genoemd, zijn echt iets van de noordelijke kuststaten in New England. Wat dat betreft is een Louisiana Lobstershack in Haarlem net zoiets als een Thaise pizzeria in Ulft, of een Hongaars mosselrestaurant in Roosendaal: het klinkt wel lekker, maar kloppen doet het niet.
We worden direct heel vriendelijk verwelkomd door een lange, Engelssprekende ober met een tuinbroek, baard en paardenstaart die perfect in de inrichting past. Die is enigszins sjofel maar wel heel aardig: aan het plafond hangt een hekwerk met nepplanten, aan een muur prijken artefacten als plastic reptielen en een nogal zielig door de motten aangevreten opgezette pauw en een pin-up op een kreeft, er is een oude piano. In het weekend is er ook vaak livemuziek, en nu staat een playlist op met alleen maar zeer meezingbare hits, van Wham en the Beatles en de Bee Gees. De kroegachtige sfeer is beslist gezellig.
De eigenaar van het restaurant ontwikkelt allerlei innovatieve AI-gedreven bestelsoftware voor de horeca, en op het cocktailmenu zien we de mogelijkheid te communiceren met een AI-barman die Liquid Louis heet. Je kunt hem oproepen met een QR-code en het blijkt een nogal ongezond ogende, bejaarde bot die je allerlei vragen kunt stellen over de kaart of het bedenken van cocktails – je kunt ook kiezen voor een meisjesrobot die Liquid Lizzy heet. Helaas geven beide door een storing nergens antwoord op, ze blijven ons via het scherm met een opgetrokken wenkbrauw aankijken. Des te ironischer omdat de menselijke ober wel wat hulp zou kunnen gebruiken: die staat alleen in de snel vollopende zaak en rent zich de benen uit het lijf. Hij blijft ondertussen allervriendelijkst en put zich uit in excuses over het lange wachten (‘het is ineens veel drukker dan we verwacht hadden, I am so very sorry’) maar de stress laat zich ook wel een beetje terugproeven in de cocktails: mijn union lemon leaf sour smaakt naar aangezoete Jif en in de mojito van mijn buurvrouw is de limoen vergeten.
Snel naar het eten: dat is ook een beetje teleurstellend. Behalve die kreeften (die uit Nova Scotia in Canada blijken te komen) kun je ook steaks en hamburgers bestellen, een zogeheten crawfish boil in een zak (heel feestelijk vind ik dat altijd) en nog een lijstje aanlokkelijke snacks. Hushpuppies (€ 7,99) zijn oliebol-achtige fritters, gemaakt met maismeel en karnemelk en pittig van pepers en ui – ze doen qua structuur en hartigheid wel een beetje denken aan een Surinaamse bara. Hier lijken ze me opgewarmd: het deeg is sponzig en de buitenkant wat taai, maar de smaak is wel goed. Boudin balls (€ 13,99) zijn een soort bitterballen met varkensschouder en -lever en rijst erin (€ 13,99): de vulling hoort mals en sappig te zijn, maar hier smaken ze alsof ze al heel lang geleden zijn ingevroren: muf en stug.
De fried pickles (€ 7,99), augurkenschijfjes op een stokje gefrituurd in een deegjasje, zijn erg lekker, al vloekt de rare blauwekaasdressing die erbij zit er een beetje mee. De lobster roll (€ 16,99), waarbij de barman ons aanraadt frietjes bij te bestellen (€ 3,99), smaakt oké, al lijkt de kreeft, twee eetlepels ongeveer, me ook hier weer ontdooid. Het broodje en de frietjes zijn prima, er zit een soort Ikea-achtige dillesaus bij en een lekker slaatje met pecannoten. De gumbo met andouille (gerookte worst) en kip (€ 18,99) is weliswaar mooi glanzend van de roux, en gemaakt met groene paprika, selderij en ui, maar zo volledig opgewarmd en stukgekookt dat het meer iets lijkt dat je in een verpleeghuis met een rietje te eten krijgt dan een goede interpretatie van dit illustere gerecht. De grote timbaal rijst die erbovenop ligt is zo bizar gaar dat de korrels aan elkaar zijn geklonken in een soort sneeuwbal.
Voor de desserts geldt precies hetzelfde: de French market beignets (€ 6,99) hadden heerlijke, hete donuts kunnen zijn, maar het zijn wederom muffe en stugge deegblokken. De dark caramel pecan pie (€ 8,99) lijkt gebakken in een kant-en-klaarkorst en is nat en niet op smaak gemaakt.
Bij alles in The Louisiana hebben we het gevoel dat het veel lekkerder had kunnen zijn dan het was. Het eten smaakt vooral alsof iemand eens gegoogled heeft op de keuken van New Orleans en de recepten toen met tegenzin heeft gemaakt en ingevroren. Als kreeft- en biefstukrestaurant en gezellige kroeg volstaat The Louisiana wel, maar met Louisiana heeft het weinig te maken.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden