Over die titel zou je kunnen denken dat je élke Amerikaanse truecrimeserie wel zo kunt noemen. Maar na drie economisch vertelde afleveringen van American Nightmare, van de makers van Netflix-truecrimehit The Tinder Swindler, ben je geneigd deze (alweer!) verbijsterende zaak toch wel als een typisch Amerikaanse samenloop van omstandigheden te zien.
Natuurlijk is er de pathologie van de dader, maar in dit geval komt voor de zoveelste keer de absoluut misdadige onbekwaamheid van een groot deel van het Amerikaanse opsporingsapparaat aan het licht, in nauwe samenwerking met Amerikaanse media en een publiek dat is opgegroeid met een mengeling van crimefictie en truecrimepodcasts en -docu’s.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, films, fotografie en populaire cultuur.
Dus toen de jonge vrouw Denise Huskins in maart 2015 werd ontvoerd uit het huis dat ze deelde met haar vriend Aaron Quinn en de getuigenverklaring leek te rammelen, viel de eerste verdenking op het vriendje. De makers van de documentaire hebben de beschikking over beelden van een eindeloos politieverhoor, waarin duidelijk te merken is dat de leider van het onderzoek maar met één scenario rekening hield. Dat verhaal veranderde toen Denise na 48 uur de oprit opliep, omdat ze was vrijgelaten door de dader. Dit is de scène waar het eerste deel mee eindigt, vastgelegd door een bewakingscamera.
In het tweede deel krijgen we haar huiveringwekkende verhaal te horen: ze vertelt dat ze tot tweemaal toe werd verkracht door de ontvoerder, die haar daarbij filmde, zodat hij haar later kon chanteren met het materiaal. Zo gruwelijk als haar verhaal was, dat ze ook weer aan dezelfde rechercheur vertelde, zo wreed was het gedrag van dezelfde politie en media vervolgens.
In de media werd ze gelabeld als ‘the real Gone Girl’, verwijzend naar de plot van de populaire thriller van Gillian Flynn (2012) en vooral de verfilming van David Fincher uit 2014. Het feit dat de blonde Denise Huskins ook enige gelijkenis vertoonde met actrice Rosamund Pike, als de vrouw die haar eigen ontvoering op touw zet om haar man in de gevangenis te krijgen, versterkte dit klassieke geval van tunnelvisie. Sterker nog: de politie beschuldigde Huskins in het openbaar van misleiding.
Ondertussen werd er geen echt politieonderzoek gedaan. In de schokkende derde aflevering draait alles om als een vrouwelijke rechercheur op een ander bureau een aantal zaken met elkaar gaat verbinden. De makers hebben in die eerste twee afleveringen het Netflix-publiek zorgvuldig die tunnel ingestuurd, om vervolgens in aflevering drie het gordijn in één klap weg te trekken. En daar zit je dan, met al je opvattingen over die vrouw en haar onwaarschijnlijk klinkende verhaal. Maar ja, de werkelijkheid houdt zich dus niet aan het scenario.
★★★★☆
Documentaire
Driedelige serie van Bernadette Higgins en Felicity Morris
Te zien op Netflix
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Volg alles over series van de Volkskrant nu ook op Whatsapp. Klik hier om je aan te melden.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden