Rutte zit er mooi bij, wijzen ze in de buurt. Nummer 67 is nieuw. Geen schimmel op de muren, geen optrekkend vocht waar je ziek van wordt, zoals bij de wisselwoningen één dorp verderop, in Ten Post. Op de salontafel liggen bierviltjes uitgestald in een waaier, het bed staat klaar.
Samengeknepen lippen in de andere wisselwoningen, de premier op bezoek, hoeft van ons niet, waarom nu, had dit vijf jaar geleden gedaan. De 88-jarige Levinus Pieterse ontploft bijna omdat Rutte tegenover hem logeert.
‘Hier een nachtje slapen, de mooie man uithangen, hij komt met auto’s, lijfwachten, een hele komedie, we kopen er niets voor, nul komma nul, wat hebben we aan deze gein.’
Het Groningse aardbevingsdossier is verweven met Ruttes premierschap. In 2013, in zijn tweede termijn, ging na een zware aardbeving bij Huizinge de gaskraan verder open. ‘Bizar’, zei hij later zelf, maar ja, dit besluit was aan de vakministers, hij coördineerde slechts.
Terwijl nog steeds akelige feitjes over de gaswinning boven water komen – NRC onthulde onlangs dat het ministerie van Economische Zaken het onafhankelijke Staatstoezicht op de Mijnen buitenspel probeerde te zetten – zit Rutte al jaren in de modus van excuses; sorry voor nu, sorry voor een halve eeuw geleden.
Over de auteur
Ana van Es schrijft twee keer per week een column voor de Volkskrant, waarvoor ze Nederland doorkruist. Eerder was ze onder meer correspondent in het Midden-Oosten. Van Es won de journalistieke prijs De Tegel met haar reportages uit Jemen.
In de nadagen van zijn premierschap reist hij af naar het Groningse dorp Ten Boer om een nacht te slapen in een wisselwoning, bedoeld als tijdelijk onderkomen voor mensen van wie hun eigen huis wordt herbouwd of versterkt.
Op het Groningse platteland staan wel dertig wijkjes met wisselwoningen. Meestal wonen hier gezinnen. De buurt waar Rutte logeert, aan de Verlaatweg in Ten Boer, heeft een bijzondere bestemming: het is bijna exclusief bestemd voor ouderen uit een zorgcomplex, mensen van in de 80 en 90.
Waarom wil Rutte hier overnachten? Als schrijvend journalist blijkt het lastig om het bezoek te volgen. Bijna alle programmaonderdelen zijn exclusief toegankelijk voor ‘visuele media’. De beelden doen ertoe, Rutte die niet achter zijn bureau in het Torentje blijft zitten, wachtend op de Navo, maar het land in trekt, naar Groningen.
Als Rutte bij de wisselwoning arriveert, begroet hij allerhartelijkst een vrouw die zich in Groningen heeft ontwikkeld tot informele gids in aardbevingsgebied: maatschappelijk werker Gerrie Schotman. Deze overnachting was haar idee.
Schotman woont in het zwaar getroffen dorp Woltersum, in een huis dat gesloopt moet worden. Haar eigen leed stelt ze niet op de voorgrond. Ze hecht aan ‘eigen regie’, aan ‘samen kracht’, zegt dingen als: ‘Je kunt elke dag je best doen om het goede te doen.’
In april vorig jaar, na de presentatie van het rapport van de parlementaire enquêtecommissie, overhandigde ze aan Rutte een fotoboek van Woltersum. Een ‘snuffelstage’ in Groningen, dat leek haar iets dat de premier kon gebruiken, ze kende hem toen nog alleen ‘als man van de televisie’.
In september kwam Rutte naar Woltersum. Hij sprak kinderen van de plaatselijke basisschool. Vorige week reisde Schotman met deze leerlingen per bus van Groningen naar Den Haag. Rutte maakte een half uur tijd voor de kinderen vrij op het ministerie van Algemene Zaken. Het was ‘een fantastische dag’.
Toen ik haar sprak, bij haar thuis, voorafgaand aan het bezoek van de premier, viel mijn oog op een kerstkaart van de prime minister’s office, met daarin een handgeschreven, warm en uitzonderlijk schrijven van één van Ruttes adviseurs. De samenwerking met ‘het team’ van de premier verloopt in ‘wederkerigheid’, zegt ze zelf.
Schotman vindt Rutte ‘betrokken’, maar dat benoemt ze ‘met aarzeling’, ze kent de ‘weerstand’ die hij oproept onder Groningers. Ze krijgt de vraag: wat doet die man hier nog? ‘Maar pas achteraf kun je beoordelen of iets van waarde is geweest.’
Terwijl een ambtenaar een rolkoffertje naar nummer 67 rijdt, is er een ‘informele persontmoeting’ waar ook schrijvende journalisten welkom zijn. Het wijkje met ouderen noemt Rutte ‘geen bewuste keuze’. Deze overnachting? ‘Dat slapen, ik zou het niet te groot maken. Gerrie stelde het voor en dan doen we dat.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden