Dit artikel is afkomstig uit Trouw. Elke dag verschijnt een selectie van de beste artikelen uit de kranten en tijdschriften op NU.nl. Daar lees je hier meer over.
"De moslim is altijd een vrouw met een hoofddoek", zegt Devina Ramcharan (29) uit Utrecht, die werkt in de zorg. "Daar herken ik me al niet in, want ik draag er geen." Vanavond is ze in Pakhuis de Zwijger, waar mediamakers en geïnteresseerden praten over hoe beeldvorming over moslims anders kan.
Trouw organiseert de avond naar aanleiding van een verhalenreeks over jonge Nederlandse moslims. Een vragenlijst die de krant in het kader daarvan opstelde, in samenwerking met onderzoeksbureau I&O, werd door ruim achthonderd jonge moslims is ingevuld. Het resultaat was duidelijk: moslims herkennen zich niet in de verhalen die over hen worden verteld.
De terugkerende vooroordelen over gendergelijkheid, acceptatie van homoseksualiteit en terrorisme zijn ze zat. "Als het over de Taliban in Afghanistan gaat, zie je een gesluierde vrouw. Een Nederlandse moslima is een vrouw met een boodschappentas op de markt", zegt bankmedewerkster Raziye Basaran (26), die zelf een hoofddoek draagt. "Maar je ziet nooit een moslima die ambtenaar is, of kunstenaar, of topsporter."
Wat er leeft binnen de islamitische gemeenschap in Nederland laat zich niet tot stereotypes reduceren, bleek ook uit de verhalenserie van Trouw. Van queer moslims tot vrouwen die een hoofddoek gingen dragen na een bewust beleefde 'spirituele reis'; dé moslim bestaat niet, net zomin als dé islam. Recht doen aan de uiteenlopende levens van de miljoen moslims in Nederland vereist een andere journalistieke aanpak.
Mondjesmaat druppelen natgeregende toeschouwers binnen. Vooral jonge mensen, hier en daar een hoofddoek. Aan de paar kuffiya's in de zaal is te zien dat de oorlog in Gaza niet ver weg is. "Ik wil het niet meteen hebben over Gaza", zegt een journalist die de tweede vraag uit het publiek stelt. "Maar ik doe het toch. Want als we het over representatie hebben, moet het gaan over de Palestijnen. Waarom is er bij vakgenoten bijvoorbeeld geen aandacht voor de 83 gedode journalisten in Gaza?" Ze krijgt applaus.
Een ander wil weten waarom Hamas altijd een islamitische terreurbeweging wordt genoemd, maar het joodse karakter van Israël nooit wordt benadrukt wanneer zij Gaza bombarderen.
Beelden en woorden: waar de journalistiek om draait, dáár gaat het mis, vindt het publiek. Want de ene wordt als terrorist aangemerkt, en de ander als verwarde man, zegt een docent maatschappijleer. "Moet dat allemaal kunnen, of moet een journalistieke beroepscode verbieden onderscheid te maken tussen groepen, of labels te plakken?"
De aanwezige media-vertegenwoordigers blijven benadrukken wat er wél goed gaat. De stem uit Gaza in Trouw en de verhalenserie over moslims bijvoorbeeld. RTL maakt andere verhalen sinds een islamitische collega haar pijn over de verslaggeving rondom de oorlog durfde te uiten. ANP let er tegenwoordig op dat armoede niet in verband wordt gebracht met mensen van kleur, of goede schoolprestaties met witte mensen.
Maar panellid Nora Akachar, die zelf moslima is, vraagt zich af of het genoeg is. "'We doen ons best, we letten erop': dat horen we al jaren. Het moet gewoon veranderen."
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl algemeen