Band of Brothers is meer dan twintig jaar na dato onveranderd een van de hoogst gewaardeerde series uit de televisiegeschiedenis. Tegenwoordig staat de serie weer op Netflix, samen met opvolger The Pacific (2010). De productionele kracht van Steven Spielberg en Tom Hanks, met als basis een non-fictieboek dat gebruikmaakt van de getuigenissen van de (Amerikaanse) mannen die erbij waren, ligt ook weer ten grondslag aan Masters of the Air, gebaseerd op het gelijknamige boek van Dennis L. Miller. Dat heeft als ondertitel: America’s Bomber Boys Who Fought the Air War Against Nazi Germany.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, fotografie en populaire cultuur.
Mogelijk kon een overtuigende serie over de luchtoorlog boven Europa aan het eind van de Tweede Wereldoorlog, voornamelijk vanuit het perspectief van de 100th Bomb Group van de Amerikaanse luchtmacht, alleen nú gemaakt worden: inmiddels is er de techniek om zulke ongelooflijke taferelen in de lucht te laten zien.
Band of Brothers vestigde de naam van HBO als de producent van epische televisie van een kwaliteit die zeker toen nog niet met het kleine scherm werd verbonden. Nu heeft het budget van naar schatting driehonderd miljoen de doorslag gegeven en komt de 9-delige serie vanaf vrijdag 26 januari (meteen twee delen, gevolgd door een nieuw deel per week) uit bij Apple TV Plus.
Nee, hoe indrukwekkend in bepaalde delen ook, en hoe ontzagwekkend sommige van die luchtslagen in beeld zijn gebracht, Masters of the Air is geen Band of Brothers, dat nog altijd overeind staat als een rauw en gevoelig portret van het leven van jonge mannen op de Europese slagvelden. Daarvoor is de nieuwe serie net te schematisch en versnipperd, gemarkeerd met net iets te veel dialoogzinnen die klinken alsof ze gedoopt zijn in kerosine, tabak en patriottisme. ‘The closer you are to death, the more alive you feel.’
In de openingsaflevering wordt de kijker heel behendig de hel die oorlog is ingeleid. We beginnen in de eerste scènes met de bravoure van twee jonge Amerikaanse piloten, via Groenland op weg naar hun basis in het Engelse Norfolk. Austin Butler (als majoor Gale ‘Buck’ Cleven) en Callum Turner (als majoor John ‘Bucky’ Egan) hebben het uiterlijk en de uitstraling van matinee-idolen van weleer. Hun relatie wordt het centrale gegeven in de serie, omringd door talloze andere figuren en verhaaldraden, op verschillende manieren verbonden aan de geschiedenis van de vliegers in Norfolk.
In kleine rollen zien we ook nieuwe sterren als Barry Keoghan (Saltburn) en Ncuti Gatwa (Doctor Who), die een heel andere statuur hebben inmiddels dan bij aanvang van de opnamen, een herinnering aan het feit dat die deels door covid-vertragingen in 2021 begonnen en jaren in beslag namen. De vliegerij was een (witte-) mannenwereld, dus de paar vrouwenrollen en de aandacht voor een groep zwarte vliegers die vanuit Italië opereerden, krijgen nooit helemaal een vanzelfsprekende dramatische lading.
De jeugdige swag van de jonge vliegers, groen op het slagveld, wordt in de openingsaflevering bij hun eerste missie naar Bremen van hun gezicht geveegd. De weinig wendbare en uiterst kwetsbare vliegende forten (B-17’s) waarmee ze hun bommenladingen achter de vijandelijke linies brachten, waren enorme schietschijven voor het luchtafweergeschut en de aanvankelijk superieure Duitse gevechtsvliegtuigen. De risico’s waren groter dan die van Russisch roulette en missies waar niet meer dan de helft van de vluchten terugkeerde waren eerder regel dan uitzondering. Met piloten, boordschutters en navigatoren waren dat vijftien man per vlucht: de 100th Bom Group hield er de bijnaam ‘Bloody Hundredth’ aan over.
Er wordt met nadruk vermeld dat de Amerikaanse bombardementen (overdag en gericht op de Duitse oorlogsindustrie) niet te vergelijken waren met de Britse nachtbombardementen, waarbij Duitse steden en burgers het doelwit waren. Het is een van de voorbeelden in de serie waarin de Amerikaanse voortreffelijkheid heerst op het slagveld en veel andere nationaliteiten tot eenregelige clichés worden gereduceerd. Vooral de Britse snobs van de RAF krijgen ervanlangs.
Masters of the Air is in delen zeer overtuigend en biedt een bijna fysieke ervaring, maar voor een emotionele reis (zeker vergeleken met Band of Brothers) hapert er toch te veel. Pas in de latere afleveringen, als we een aantal piloten volgen die boven vijandelijk gebied zijn neergeschoten, wordt Masters of the Air ook echt een aangrijpende serie. Misschien ook omdat die luchthelden nu opeens op dat bloederige slagveld staan waar ze altijd overheen hebben gevlogen. Met name in de verhaallijn van piloot Robert ‘Rosie’ Rosenthal’ (de voortreffelijke Nate Mann) die, na neergeschoten te zijn, optrekt met het Russische Rode Leger, zit een echo met die klassieke Band of Brothers-episode Why We Fight. Daarin stuitende mannen op een kamp dat net verlaten is door de Duitse bewakers.
De grootste brok in de keel komt met de allerlaatste beelden, als de biografieën van de echte personages te zien zijn. Van hen die het hadden overleefd, tenminste.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Volg alles over series van de Volkskrant nu ook op Whatsapp. Klik hier om je aan te melden.
★★★☆☆
Drama
9-delige serie gebaseerd op het gelijknamige non-fictieboek van Donald L.Miller
Met Austin Butler, Callum Turner, Anthony Boyle, Nate Mann
Te zien op Apple TV Plus.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden