Jona van Loenen betoogt dat het elitair en onjuist is om erop te wijzen dat het beter is om natuurlijker en minder bewerkte voeding te eten. Tenslotte, zegt hij, is die zogenaamd goede voeding gewoon onbetaalbaar. Nu dacht ik zelf dat het een algemeen aanvaard (wetenschappelijk) inzicht is dat je bewerkte producten beter kunt laten staan.
Wat de betaalbaarheid betreft: een flink bord zelfgekookte havermoutpap met rozijnen, als ontbijt, kost 60 cent. Vier volkoren boterhammen met pure pindakaas kosten dat ook. Voor dat bedrag hoeft echt niemand zonder ontbijt naar school. Met arm of rijk heeft dat niets te maken. Wel met onwetendheid, desinteresse en de macht van de voedingsindustrie, die ons verslaafd maakt met reclame en toevoegingen als geur-, kleur- en smaakstoffen.
Leo van der Beek, Warmenhuizen
Als groot fan van de ‘Aarsman Collectie’ viel het mij op dat Aarsman bij de foto van 25 januari geen melding maakt van de overweldigende mannelijke dominantie in de met zestig ceo’s gevulde zaal. Na enig speurwerk ontdekte ik zeven vrouwelijke deelnemers. Maar ach, het is pas 2024 en de duider een man.
Margreet de Broekert, Bussum
Geboren en getogen in het Hoogkarspel van tijdens en na de Tweede Wereldoorlog met het geluk en de zekerheid in het bezit te zijn van het ware geloof van de heilige roomse katholieke kerk, is de beschrijving van haar parallelle wereld door Hulya Aydogan zeer herkenbaar.
Met nog een toekomst voor de boeg, heb ik echter grote moeite met haar oplossing door respect voor elkaars overtuiging centraal te stellen. Respect betekent volgens de Van Dale ‘eerbied hebben voor’. Waarom respect voor de ander die zijn of haar overtuiging niet ter discussie wil stellen of kan relativeren? Waarom zo overtuigd zijn?
Vervang respect liever door begrip; begrip voor het onvermogen van de gelovige om te durven denken, na te denken over onzinnige geloofsrituelen en inhoud. Hulya Aydogan laat zien dat denken bevrijdt.
Piet Boon, Bergen
De foto van twee naakte mensen in de krant van donderdag zal weinig lezers zijn ontgaan. Performer Marina Abramovic en haar partner staan daarop naakt tegenover elkaar. De lichamen van de kunstenaars, met weinig ruimte ertussen, vormen de hoofdingang van het Museum voor Moderne kunst in Bologna. Bezoekers kunnen, bij gebrek aan ruimte, zonder lichamelijk contact niet binnenkomen en ze zijn gedwongen óf de man, óf de vrouw daarbij de rug toe te keren. De keuzes die de binnenkomers moeten maken zijn onberekenbaar, niet te wegen (imponderabilia). De binnenkomst werd met een verborgen camera geregistreerd, inclusief het moment waarop de Italiaanse politie een voortijdig einde maakt aan de ‘onwelvoeglijkheden’.
Nu gaat het Stedelijk Museum in Amsterdam de (inmiddels uitgemolken) performance binnenkort heropvoeren en de beveiligers worden vooraf speciaal getraind om signalen op te pikken van bezoekers die zich mogelijk gaan misdragen. Kern van het kunstwerk (Imponderabilia) is nu juist dat menselijk gedrag bepaald wordt door onberekenbare factoren. Deze signalen zijn niet te wegen, een onmogelijke taak. Bovendien staat dit voornemen haaks op de gedachte achter het kunstwerk. Een museale misser. Beter is een bordje buiten te hangen met de tekst: ‘U mag binnen nergens aan zitten.’
Jacob Hilbrands, Eelderwolde
Door mijn ervaring als budgetmaatje acht ik de adviezen van Vincent Kouters maatschappelijk relevanter en wijzer dan het weinig doordachte commentaar van Ben Boekholt, dat waarschijnlijk vanuit een comfortabele financiële positie wordt gegeven.
Anco Berrevoets, Capelle aan den IJssel
Behalve het artikel waarin goede geitenkaas uit het Verenigd Koninkrijk zodanig wordt geprezen dat het me aanmoedigt het eens te gaan proberen, is de foto die boven het artikel staat ook opvallend.
Het toont een stal waarin geiten voldoende ruimte hebben, waar er stro op de vloeren ligt en waar de geiten ook zoveel mogelijk buiten kunnen grazen.
Een heel verschil met de beelden die ik soms zie van geitenstallen hier, waar de geiten dicht opeengepakt staan en weinig ruimte hebben, laat staan dat ze ook nog naar buiten kunnen. Zouden de stallen hier ook niet zodanig ingericht kunnen worden?
Janny Manning, Wieringenwerf
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden