‘Wist je,’ zegt mijn vriendin Jet tijdens het ontbijt, ‘dat je baard hetzelfde patroon heeft als je vest?’
Ik kijk naar mijn vest. Inderdaad, hetzelfde peper en zout-patroon. Ik stop mijn kin in de kraag, en murmel ‘bij ons aangeschoven is Peter Buwalda, welkom.’ ‘Thanks for having me.’ ‘Je bent te gast omdat je een heel speciaal vest aan hebt, het zit vast aan je kin.’ ‘Klopt, het vest is gebreid van mijn baard, mouwen, zakken, alles. Trek er maar even aan.’
Ja, daar moet ze om grinniken. Even laten genieten. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Dan zeg ik: ‘Ik was er overigens bijna uitgescheurd, als de Hulk.’ Ik geef een mep op de krant.
Wat ik heb zitten lezen, is een artikel over de Vakantiebeurs. Vond plaats, bleek, in de Utrechtse Jaarbeurs. Wist ik niet, dat er nog van die vakantiebeurzen bestonden. Ik was er vanuit gegaan dat ze, samen met de reisbureaus, waren uitgeroeid door internet.
Sinds ik een baard heb, voel ik me zelden nog een burger, eerder een nobele wilde, maar nooit was ik een grotere burgerman dan in zo’n reisbureau, tegenover zo’n vooruitgeschoven grondstewardess, opbiechtend dat ik naar Kreta wilde, inclusief lopend buffet.
Ik wist niet eens meer zeker of de Utrechtse Jaarbeurs nog wel bestond. (Dit allemaal vooraf.) Ik ben er ooit eens geweest als leerling-journalist, ik moest een stukje maken over een langspeelplatenbeurs, 1998 denk ik. Ik hing wat rond en zag een hippie staan met een sigaar. Het was Johan Derksen, van Voetbal International. Hij vond de beurs een wanprestatie, zei hij, schrijf maar op.
Grappig wel, Derksen kan niet hebben bevroed dat ik nog eens zou uitgroeien tot de grootste volksmenner van Nederland. Had hij moeten ingrijpen? Ja, me kelen met een lp van Cuby + Blizzards.
Afijn, het stukje over die Vakantiebeurs, wat ergerde me er zo aan?
Alles.
Terwijl het buiten januari was, en 13 graden, en de natuurrampen niet meer bij te houden zijn, las ik dat de vakantiebranche zich opmaakte voor ‘het beste reisjaar ooit’, omdat de Nederlander alsmaar reislustiger wordt en op zoek gaat naar ‘bijzondere ervaringen’.
‘De tijd van een handdoekje uitleggen op een resort in Bodrum is voorbij,’ meldde een onderzoeker van de ABN Amro. (Een onderzoeker? Het is een BANK.) ‘De vakantie wordt steeds vaker gebruikt om je eigen identiteit kleur te geven. Een standaardvakantie is gewoon niet meer goed genoeg.’
Een andere klimaatverkrachter vond dit ‘een positieve erfenis van corona’.
Waarop een dame van Riksja Reizen (uitstekende bedrijfsnaam, je op zo’n kar door een arm land laten rondrennen, prima, ben benieuwd naar het logo, ze bieden vakanties aan naar Argentinië, Bhutan, Namibië en Lapland), beaamde dat mensen ‘steeds meer willen worden geprikkeld’.
Ik was erg geprikkeld.
‘Daarom,’ kraste de klimaatheks, ‘kun je via Riksja Reizen piranha-vissen in de Amazone, hiken door Albanië of in Nepal slapen bij een lokale stam. Er is zoveel meer dan Alicante.’
Vrienden, er stond zoveel meer in het Vakantiebeurstukje. Het helemaal overtikken zou beter hebben gewerkt. En er dan De Speld onder zetten, weet je wel. Waarom was het eigenlijk geen Speld-stukje, verdomme? Ik voelde me de Harry Mens van het Vakantiebeursstukje. Dit kon toch geen serieus bedoeld Vakantiebeursstukje zijn? Zelfs Harry Mens zou aan De Speld hebben gedacht.
Source: Volkskrant columns