Hij verdiende er geen cent extra mee, maar elke keer als het exportbedrijf dat levert aan het Deense driesterrenrestaurant Noma kwam voorrijden in IJsselmuiden, glom Richard Kalter van trots. Een aanzienlijk deel van zijn leven had hij als kweker gewijd aan het afleveren van de perfecte aardbei. Die was sappig, zoet, mooi van vorm en perfect geplukt. Dat uitgerekend Noma – vijf keer gekozen tot de beste van de wereld – bij hem uitkwam, betekende erkenning voor zijn levenswerk. In Kopenhagen, zo werd hem verteld, frituurden ze zijn aardbeien in desserts of werden, nog niet rijp, gebruikt als zuurtje bij menu’s met ganzenlever.
Niet alleen Noma kocht bij hem in, ook eigenaar Jonnie Boer van sterrenrestaurant De Librije in Zwolle was afnemer. Zelfs het koningshuis van Denemarken wilde een keer per se zijn aardbeien, voor een staatsbezoek aan IJsland. Kalter zette er zijn beste plukkers op; degenen die alleen ‘de tienen’ onder de aardbeien van de planten haalden en daarna zorgvuldig in het doosje legden: kroontje omlaag, punt naar boven – piekfijn in orde.
Kalter begon aanvankelijk met witlof, in de kwekerij die hij had overgenomen van zijn ouders, maar twijfelde of dat ook in de toekomst nog rendabel zou zijn. In 2002 zag hij in de Koekoekspolder – klein Westland in het oosten – een kas te koop staan. ‘Hij zei: laten we iets totaal anders gaan kweken’, vertelt zijn vrouw Annet. ‘Iets wat hier helemaal nog niet was.’ En zo rolde hij de aardbeien in.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
In april van dat jaar verschenen in de kas de eerste vruchten aan de planten. Het was liefde op het eerste gezicht. Annet: ‘Hij vond het een prachtig product. Aardbeien horen bij feest, voorjaar, genot. En bijna iedereen lust het, van jong tot oud. Dat was met de witlof niet altijd het geval.’
Kalter ontwikkelde zich tot een rasondernemer, vol ideeën, deels ook geboren uit noodzaak, want niet zelden gaf de pinautomaat de melding ‘limiet bereikt’. Het leidde tot zijn credo: Nergens word je zo creatief van als van een lege portemonnee. Als een van de eerste telers kwam hij op het idee om een foto van hem en Annet op een kaartje te laten drukken voor bij de aardbeien, alsof het een persoonlijk cadeautje betrof. Ook kwam er een boerderijwinkel, een aardbeienautomaat, een speeltuin en een luchtkussen, uiteraard in de vorm van een aardbei. ‘In Amsterdam zouden ze het een aardbei-experience noemen’, zei hij in 2017 in de Stentor.
Als ambassadeur van de Koekoekspolder zette hij zich in voor duurzame teelt. Hij was ook bestuurder van Kom in de Kas, een initiatief om de burgers meer bij de glastuinbouw te betrekken. Op sociale media profileerde hij zich als aardbei-activist. Was er in zijn ogen onzorgvuldige berichtgeving over bestrijdingsmiddelen in de aardbeienteelt, dan plaatste hij nog dezelfde dag een filmpje op YouTube, waarin hij vanuit de kas uitlegde hoe hij juist beestjes gebruikte om andere beestjes mee te bestrijden. Het moest aardbeien opleveren waar je niet aan voorbij kon lopen, zo was het idee. En dat lukte: tot aan Bonaire aan toe lagen ze in de supermarkten.
En toen werd hij ziek. Darmkanker. Hij zette de kwekerij te koop, maar het lukte niet om een koper te vinden. Daarna besloot hij op biologische zaadteelt over te gaan, als waarborg voor de toekomst van zijn gezin. Ondanks zijn ziekte bleef hij meedenken en schreef alle toekomstplannen uit, tot hij half november tegen zijn vrouw zei: ‘Ik heb alles gedaan wat ik moest doen. De rest kunnen jullie zelf.’ Een maand later, op 15 december, overleed Richard Kalter, 54 jaar oud.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden