Ik vond het zen van mezelf dat ik op pottenbakles ging. Lekker eenduidig focussen op een homp klei. Een nuttig object maken, een kom ofzo, waar je een voedzame maaltijd uit zou kunnen eten, met zilvervliesrijst.
Helaas had ik vóór de pottenbakles allerlei onzen-achtige Zoomvergaderingen, en moest ik daarna binnen een kwartier een lunch kopen en eten. Het werd een broodje met vissticks, waarvan ik hoopte dat er sla op zou zitten en dat het broodje zelf een baguette zou zijn.
Het bleek: een wit bolletje uit de klefste oven van Engeland, met margarine en twee niet geheel doorbakken vissticks. Een bakje mayonaise erbij.
Ik sta niet boven het genot dat klefheid kan bieden; een wit bolletje met jonge kaas, verpakt in een cellofaantje – soms is dat precies wat nodig is. Maar dit broodje ging mij te ver. Toch moest het op, want haast en honger.
Het kostte moeite om daarna weer in de juiste zilvervliessfeer te geraken.
Source: Volkskrant