‘Weet je wat het ergste is aan gevangen zitten? Dat je niet mag beschikken over je eigen leven. Dat je opgesloten zit, terwijl het leven aan je voorbijtrekt.’
Het zijn de woorden van Peter R. de Vries, die zijn levenspartner Tahmina Akefi woensdag in de rechtbank laat uitspreken door haar advocaat Jordi L’Homme. Op deze tweede dag van het proces over de moord op de misdaadjournalist mogen de nabestaanden gebruikmaken van hun spreekrecht.
Over de auteur
Wil Thijssen is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant. Zij schrijft wekelijks de politieserie Die ene melding. Eerder was zij economieredacteur en reisjournalist.
Akefi kan vandaag zelf niet op de zitting aanwezig zijn, meldt haar raadsman. Het heropenen van deze strafzaak, die eigenlijk op 14 juli 2022 zou eindigen, heeft ‘een niet te beschrijven impact’ op zijn cliënt. Haar ‘behandelaar’ heeft haar ontraden alle zittingen bij te wonen, omdat zij ‘niet alleen gisteren, maar steeds opnieuw’ wordt geconfronteerd met de schokkende beelden van de moord op De Vries, met verdachten die onverschillig lijken, met nieuwe, gruwelijke details zoals het doelbewust filmen van het vermoorde slachtoffer, en met ‘de belangrijkste vraag die onbeantwoord blijft’: wie heeft opdracht gegeven voor de moord op haar partner?
Over die laatste vraag ging de rechtbank woensdagochtend met de verdachten in gesprek. Althans, de rechters probeerden daarover vragen te stellen. Een anonieme man, getuige 5089, die ook wel ‘Eddy’ wordt genoemd, heeft bij de politie verklaard dat een van de verdachten in dit proces volgens hem zijn goede vriend annex ‘moordmakelaar’ Krystian M. is. Volgens deze Eddy maakt Krystian deel uit van een crimineel samenwerkingsverband dat huurmoorden en zware geweldpleging als verdienmodel heeft. Volgens hem is Krystian de manager van ‘het bedrijf’, en Marengo-hoofdgetuige Ridouan T. de directeur. ‘Die neemt de beslissingen’, citeert de rechtbank getuige 5089. ‘Klopt dat?’
Maar net als dinsdag antwoorden de negen verdachten op alle vragen: ‘Zwijgrecht.’ Er ontstaat commotie als de rechtbankvoorzitter aan Krystian M. vraagt of deze zijn mondkapje en hoodie wil afdoen. M. antwoordt daarop dat hij daartoe alleen bereid is als de aanwezige rechtbanktekenaar hem niet zal tekenen. ‘Daar ga ik niet over’, reageert de voorzitter. Vervolgens dient M.’s advocaat Ronald van der Horst het officiële verzoek in voor een uitspraak van de rechtbank over een afbeeldingsverbod met betrekking tot zijn cliënt.
Tijdens het raadkameren hierover ontstaat in de gangen van de extra beveiligde rechtbank in Osdorp een felle discussie tussen raadsman Van der Horst, tekenaar Adrien Stanziani en de aanwezige journalisten, die vrezen dat bij een dwingend voorschrift van de rechter voortaan elke advocaat een tekenverbod gaat eisen.
Die angst blijkt voorbarig: de rechtbank heeft collectief besloten dat de persrichtlijn voor journalisten – waarin afspraken tussen tekenaars, journalistiek, advocatuur en rechtspraak zijn vastgelegd – leidend is en blijft. ‘Meneer M.’, aldus de voorzitter, ‘ik handhaaf mijn verzoek om uw gezicht zichtbaar te maken, maar zal u niet dwingen uw hoodie en mondkapje af te doen, net zoals ik de tekenaar ook niet zal dwingen u niet te tekenen.’
Tijdens de behandeling van de persoonlijke omstandigheden van de negen verdachten blijkt dat ze bijna allemaal een – soms fors – strafblad hebben. De meesten hebben eerder celstraffen opgelegd gekregen, soms herhaaldelijk, voor vergrijpen als drugs- en wapenhandel, diefstal en het gebruik van – soms extreem – geweld. Bij verschillende verdachten zijn na hun aanhouding in deze strafzaak wapens, drugs of valse ID-bewijzen en kentekenplaten in beslag genomen.
Als Peter R. de Vries’ kinderen Royce en Kelly net als Tahmina Akefi gebruikmaken van hun spreekrecht, gaan ze met hun moeder in de rechtszaal pontificaal voor de negen verdachten zitten. Royce en zijn zus hebben de rechtbank verzocht de opname te vertonen van de voordracht die ze in 2022 al hebben uitgesproken, voordat het proces na nieuw bewijs werd heropend en helemaal moest worden overgedaan.
‘Wij hebben daar toen onze ziel en zaligheid in gestoken’, licht Royce de Vries toe. ‘Die woorden kunnen maar één keer worden uitgesproken.’ Hij benadrukt dat die woorden niet aan betekenis hebben verloren, en nu ook gelden voor de zeven nieuw toegevoegde verdachten in dit proces. De Vries: ‘Maar ik kan wel opnieuw zeggen: wij missen onze vader, opa en maatje nog iedere dag.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden