Somber torent de wolkenkrabber boven hem uit. Het alarm in het pand is midden in de nacht afgegaan en nu staat Adam, een vrijgezelle filmscenarist, daar in zijn eentje op de stoep. Wanneer hij omhoog kijkt ziet hij dat in het complex nergens licht brandt, op een enkel venster na, waar een man op hem neerkijkt. De enige twee bewoners hebben elkaar gevonden, in het buitengewone drama All of Us Strangers.
Voor zijn vijfde speelfilm greep de Engelse cineast Andrew Haigh terug op de roman Strangers (1987) van de Japanse auteur Taichi Yamada. Haigh (Weekend, 45 Years) maakte een hoogst persoonlijke variatie op Yamada’s boek, waarin het hoofdpersonage niet alleen contact met de enige andere flatbewoner krijgt, maar ook twee vreemdelingen ontmoet die sprekend op zijn lang geleden verongelukte ouders lijken. Het boek Strangers speelt zich af in Tokio; All of Us Strangers in Londen, zowel in het oosten van de stad als in de buitenwijk Sanderstead, waar Haighs eigen ouderlijk huis als decor diende. En terwijl Yamada een hetero-romance beschrijft, zijn het bij Haigh twee mannen die naar de liefde zoeken en intussen in zichzelf lijken te verdwijnen.
De rijke schakeringen tussen al die elementen worden door hoofdrolspelers Andrew Scott (Adam) en Paul Mescal (Harry) fenomenaal uitgespeeld, met een onmiddellijk evidente chemie. Tegelijkertijd sluimert er iets ongrijpbaars onder het contact tussen veertiger Adam en de jongere Harry. Alsof hun band hoe dan ook tijdelijk is. Emilie Levienaise-Farrouchs galmende ambient-muziek en het sound design benadrukken die onrust: in Adams appartement ruist op de achtergrond voortdurend het ventilatiesysteem, of hoor je dof de deuren van de lege lift sluiten. Elke locatie wordt door Haigh en cameraman Jamie Ramsay als een tussenruimte gefilmd – zelfs metropool Londen, die altijd op afstand van Adam lijkt te liggen.
De film slaat een dromerig pad in wanneer Adam naar het ouderlijk huis in de buitenwijk afreist, dat hij als kind na de dood van zijn ouders plotsklaps moest verlaten. Opeens zijn ze daar weer, voor altijd jong gebleven. ‘We wisten niet of het zou lukken’, zegt vader (Jamie Bell). Moeder (Claire Foy) zet vast theewater op.
Zodoende wordt All of Us Strangers een hypnotiserende, maar ook geaarde en aangrijpende spookvertelling over intimiteit en contact. Eindelijk kan Adam tegenover zijn moeder uit de kast komen en kunnen ze hun allerlaatste kerstavond herbeleven. Eindelijk kan papa zeggen dat hij er vaker voor Adam had willen zijn. Wat doet het er dan toe dat Adam inmiddels ouder is dan zij, en dat die rood-witte pyjama niet meer past?
Sommige scènes glippen qua sentimentaliteit (bijna) over het randje, maar Haigh en zijn cast gaan ook vol voor de grimmige, mogelijk psychotische kanten van het verhaal. Als toeschouwer hoef je je slechts over te geven aan de durf van de film, tot en met de wonderbaarlijke, door Frankie Goes to Hollywood begeleide sterrenexplosie aan het eind. De uiterste regionen van de verbeelding, dat is waar All of Us Strangers de kijker naar toevoert.
Drama
★★★★☆
Regie Andrew Haigh
Met Andrew Scott, Paul Mescal, Claire Foy, Jamie Bell
105 min., in 44 zalen
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden