Dat Nederland kosten wil drukken en dat patiënten hierdoor worden opgezadeld met verschillende merken van hun medicatie, wist ik. Maar dat sommige medicijnen simpelweg in zijn geheel niet leverbaar zijn, wist ik niet. Mijn vrouw heeft multiple sclerose (MS) en is afhankelijk van meerdere medicijnen om de ziekte zoveel mogelijk onder controle te houden en symptomen zoals vermoeidheid te bestrijden.
Zonder deze medicatie neemt de extreme vermoeidheid, waarmee MS-patiënten dagelijks te maken hebben, toe. Het gevolg hiervan is dat het dagelijkse leven niet meer gaat. Voor moeder-zijn in ons gezin is er niet genoeg energie en werken gaat ook niet meer. De impact is groot, want er is voor dit medicijn geen alternatief.
De oorzaak van de medicijntekorten in Nederland is grotendeels een geldkwestie. Bij wereldwijde tekorten van bepaalde stoffen zijn andere landen bereid om meer te betalen dan wij. Nederland wil voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. De huisarts, apotheek en neuroloog konden ons helaas niet verder helpen. Ik ben zelf een middag gaan bellen en vond uiteindelijk een apotheek in Zwolle die nog voorraad had én bereid was het aan ons mee te geven, want sommige apotheken wilden dit in voorraad houden voor hun eigen populatie. Na een autorit van vier uur heeft mijn vrouw, na een week zonder te zitten, weer voor dertig dagen pillen.
Ik vraag mij af: hoeveel mensen bellen niet rond en kunnen het zich niet veroorloven het land door te reizen om medicijnen te vinden, en zitten thuis in de ellende? Hoeveel tijd zijn apothekers en artsen kwijt om voor één op de vijf medicijnen een alternatief te vinden? En hoe hoog zijn de kosten van patiënten die extra zorg nodig hebben, of zich ziek moeten melden? Dit telt op en zal, nog los van het ethische bezwaar, vermoedelijk niet opwegen tegen de besparing op essentiële medicatie.
Dit soort kortzichtige beleid zijn we helaas gewend van onze overheid, denk maar aan alle bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg en de verstrekkende gevolgen hiervan. Maar dat onze overheid door dit beleid mijn vrouw (en vele anderen) letterlijk in de kou laat staan, steekt nog het meest. Het maakt me emotioneel en doet pijn.
Rob de Kort, Baflo
Sinds ik 10 jaar geleden ben gediagnosticeerd met de ziekte van Parkinson, sta ik elke ochtend op met hetzelfde mantra: op een dag gaat parkinson winnen, maar die dag is niet vandaag. Er zijn genoeg factoren die elke dag weer een uitdaging maken. Er zijn genoeg obstakels die elke dag weer overwonnen moeten worden. Dat lukt tot nu toe, met behulp van mijn gezin, familie en vrienden, in voldoende mate om elke volgende dag met vertrouwen tegemoet te zien.
Één hulpmiddel mag daarbij niet onbenoemd blijven: dat is het hulpmiddel medicijnen. Deze medicijnen stellen mij in staat om een waardevol en betekenisvol leven te leiden, ondanks de beperkingen die deze ziekte met zich meebrengt. Des te belangrijker dat deze medicijnen in voldoende mate en tijdig beschikbaar zijn.
Het afgelopen jaar is dat echter op meerdere momenten niet het geval geweest. Dat heeft tot gevolg dat het beroep dat ik moet doen op mijn naasten groter wordt, mijn bijdrage aan mijn gezin kleiner, en dat de vermindering van levenswaarde aanpalende psychische uitdagingen exponentieel groeien.
Waar zaken als vakanties, verjaardagen en feestjes in de regel leiden tot voorpret, veranderen deze activiteiten als gevolg van de onzekerheid of medicatie beschikbaar is tegen de tijd dat deze activiteiten gaan plaatsvinden, in voor-stress. Het is niet alleen het feitelijke medicijntekort dat problemen oplevert. De onzekerheid van een mogelijk medicijntekort heeft tevens verdragende psychische en fysieke consequenties.
Ik durf te stellen dat de (indirecte) kosten die het gevolg zijn van de som van het feitelijke én mogelijke medicijntekort, financieel tot hogere kosten leidt voor zorgverzekeraars. Aan hen dan ook de oproep om het eigen handelen en beleid eens tegen het daglicht te houden met in gedachten woorden als medemenselijkheid, empathie en betrokkenheid.
Mocht de komende jaren het huidige beleid echter worden voortgezet, rest mij vermoed ik op termijn niets anders dan het aanpassen van mijn mantra: op een dag gaat mijn zorgverzekeraar winnen, maar die dag is niet vandaag.
Martijn Vermeulen, Almere
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden