Over de auteur
Ana van Es schrijft twee keer per week een column voor de Volkskrant, waarvoor ze Nederland doorkruist. Eerder was ze onder meer correspondent in het Midden-Oosten. Van Es won de journalistieke prijs De Tegel met haar reportages uit Jemen.
Het arbeidsmigrantenhotel ruikt muf, er zijn kleine problemen, geen zorgen daarover. Patrick en Patrizia wonen in dit hotel, twintigers, zij met zwaar opgemaakte wimpers: ‘We hebben jeuk.’ Komt door de bedwantsen.
‘Ik ben bang’, fluistert een Poolse man op zijn kamer. Dat komt door de man van uitzendbureau Adecco die op de gang rondbeent, verantwoordelijk voor deze huisvesting. ‘Hij luistert mee achter de deur.’
Dit hotel is een verdienmodel, 72 bedden, twee Polen per kleine kamer, ze betalen 120 euro per week. Bij volle bezetting – vanwege de bedwantsen is daar nu geen sprake van – toucheer je hier met een uitgewoond pand ruim 37 duizend euro per maand.
Iedereen is betrokken bij dit hotel, niemand is verantwoordelijk. De Polen werken in het distributiecentrum van supermarkt Jumbo, ruim een half uur rijden verderop. ‘Jumbo is goed’, zeggen ze zelf. Jumbo besteedt de huisvesting uit aan Adecco, dat afgelopen zomer de sleutels kreeg van dit hotel.
Een ander uitzendbureau wilde ervan af, vanwege de bedwantsenplaag, veronderstellen de Polen. Het hotel, om het eens ingewikkeld te maken, is dan weer geen eigendom van Adecco, maar van een vastgoedbedrijf in Maarssen.
Zoek je in deze kluwen een hoofdrolspeler, dan kom je uit bij beheerder Sander, die zijn achternaam niet noemt en zichzelf omschrijft als ‘zelfstandige’.
Sanders specialiteit: het huisvesten van arbeidsmigranten volgens de officiële normen. ‘Communicatie is key.’ Communiceren met Polen, dat doet hij met ‘handen, tanden, een paar woorden Pools, een paar woorden Russisch’. Liever geen tolk, dan mis je dingen.
Daar staan ze samen op een bovenverdieping, de mannen van Adecco, Sander en een inspecteur, want er is een spoedinspectie gaande. De Polen hebben geklaagd. Geholpen door vakbond FNV maken ze melding van wantsen, lekkages, schimmel. Ook is er iets met een gebrek aan respect.
Sander vindt het overdreven, hij weet: dit is een hotel zoals alle andere, gewoon zoals het gaat in Nederland, dit is hoe arbeidsmigranten wonen. ‘Ik neem u graag mee naar panden waar echt iets mee is.’ ‘FNV wil zieltjes winnen’, beaamt de inspecteur, een man met een tablet.
Hotels als deze worden niet geïnspecteerd door de overheid, maar door zes private bedrijven, in te huren door de Adecco’s van dit land. Deze inspecteur werkt voor een firma die ‘de kortste doorlooptijd naar resultaat’ belooft, met een officieel keurmerk van de Stichting Normering Flexwonen oftewel SNF.
Een van de mannen van Adecco brulde even toen bleek dat een journalist van de Volkskrant via de brandtrap is binnengekomen, nét tijdens de inspectie. Maar nu maken ze er alweer grapjes over. Ze is een vrouw, ‘ze schrijft vast over mode’, zegt Sander lachend.
In goede harmonie doen ze efficiënt hun ronde. Kamer 1.01, de matrassen overeind, aangetast door wantsen, ‘die zit in z’n laatste behandelingscyclus van drie’, zegt Sander. ‘Als dat behandeld wordt, is dat helemaal oké’, zegt de inspecteur. Zo ook in kamer 2.07, 2.08, 2.10. Wantsen, daar kom je lastig weer vanaf, je hebt er maar één nodig.
De inspecteur: ‘Dat het gedateerd is, is een ander verhaal.’ Sander: ‘Maar studenten wonen slechter.’ Gelach. ‘We proberen ze ook op te voeden, hé.’
Het probleem, zeggen de mannen tegen mij, dat zijn de Polen zelf. Schoonmaken ho maar, op een kamer loopt een konijn los rond, en maar klagen bij de vakbond. ‘Als ze problemen hebben, moeten ze een huis huren via de gemeente.’
In goed overleg kaarten ze de zaak af. De inspecteur zegt dat het aankomt op ‘een beetje opvoeden, een beetje schoonmaken’. Omdat dit hotel wel echt een bende is, zal Adecco even worden geschorst uit het SNF-register, duurt heus niet lang.
‘Dit is prima op orde te krijgen’, verzekert de inspecteur. Met een paar kleine aanpassingen voldoet dit hotel zometeen weer geheel aan de eisen om de onderkant van de arbeidsmarkt te huisvesten.
In het uitgeleefde trappenhuis analyseert beheerder Sander de kern van het probleem. ‘We willen allemaal ons eten goedkoop hebben, maar niemand wil het inpakken.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden