Genoeg is genoeg, zeggen weldenkenden in het voetbal nogal eens als racisme zijn stinkende weg zoekt naar een slachtoffer in het stadion. Maar wat verstaan die weldenkenden precies onder genoeg? De mallemolen draait gewoon door, ondanks de keten van incidenten.
Voor doelman Mike Maignan was het in elk geval genoeg, zaterdag, toen hij met zijn club AC Milan bij Udinese voetbalde. Ze konden hem wat, toen de racistische drek in Udine van de tribune achter zijn doel bleef stromen. Hij attendeerde de scheidsrechter een paar keer op de beledigingen, trok op een gegeven moment zijn handschoenen uit en was vertrokken richting kleedkamers. Hetgeen weer leidde tot commotie, want ja: wat als AC Milan niet meer verder wilde voetballen? Was het dan nog veilig tijdens de aftocht van het volk uit het stadion? Allerlei mannetjes waren bloednerveus en uiteindelijk ging de wedstrijd natuurlijk weer gewoon door.
Over de auteur
Willem Vissers is meer dan 25 jaar voetbalverslaggever. Hij versloeg acht WK’s. Vissers schrijft elke week een sportcolumn voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Mike Maignan is geboren in Frans-Guyana, met een moeder uit Haïti en een vader uit Guadeloupe. Hij is ook de spectaculaire doelman van de Franse nationale ploeg, een van de beroemdste elftallen van diversiteit. Het sportveld zelf, met al die kleuren die elftallen een ongekende rijkdom geven, is qua acceptatie van de moderne samenleving doorgaans ook veel verder ontwikkeld dan de maatschappij die de sport consumeert.
Kijk naar AC Milan, waar Tijjani Reijnders, Nederlander met een Molukse moeder, Maignan tijdens de onderbreking een troostend kusje op de wang gaf. Kijk naar de sociale inborst van de Deen Simon Kjaer, naar de Portugese dribbelaar van Angolese afkomst Rafael Leão, naar de Amerikaan met Kroatische wortels Christian Pulisic. Al die kleuren en geloven van alle continenten vormen samen een familie, waaruit een speler stapt als hij een contract bij een andere club tekent en onderdeel uitmaakt van een andere familie.
Natuurlijk kreeg Maignan steun van overal ter wereld, ook van zijn aanvoerder bij de nationale ploeg, Kylian Mbappé. Die vroeg zich af wanneer genoeg echt genoeg is, en hoe het kan dat racisme op het sportveld nog steeds niet is uitgebannen. Wat de volgende stap zou kunnen zijn, na het tijdelijk en definitief staken van wedstrijden, suggereerde de grote baas van de Fifa zelf. Gianni Infantino wil wedstrijden verloren laten verklaren en levenslange stadionverboden uitdelen.
Zover kwam het niet in Udine. Het was in zekere zin jammer dat AC Milan zich liet bewegen terug te keren op het veld. Maignan postte na afloop een bericht op Instagram: als je denkt dat ik opgeef, denk dan nog een keer na. De hervatting had trouwens één fantastisch voordeel: AC Milan won met 3-2, door een doelpunt van Noah Arinzechukwu Okafor in blessuretijd.
Okafor is de zoon van een Nigeriaanse vluchteling die na omzwervingen in Duitsland, ook op het voetbalveld, in de omgeving van Basel toevallig een vrouw uit de omgeving ontmoette, met wie hij een gezin stichtte. Zwitsers international Okafor zocht Maignan op na afloop en omhelsde hem. Maignan keek dankbaar naar de hemel, alsof hij zijn god wilde bedanken voor de relatief milde, onmiddellijk uitgesproken straf, nodig zolang de weldenkenden in het voetbal nog niet weten wanneer genoeg genoeg is.
Source: Volkskrant columns