Op het eerste gezicht hebben Caroline van der Plas en Jorik Scholten (Lil’ Kleine) weinig gemeen. Hij is een succesvolle artiest die tijdelijk werd ‘gecanceld’ nadat er beelden waren uitgelekt waarop hij zijn vriendin Jaimie Vaes mishandelde; zij is een succesvol politicus die als een komeet omhoogkwam met de belofte van ‘lekker normaal doen’. Toch zijn er wel degelijk parallellen tussen de twee, omdat ze allebei in korte tijd héél groot werden, en sindsdien nooit meer echt kunnen ontsnappen aan de continue media-aandacht.
Voor documentairemakers zijn dit soort veelbesproken figuren natuurlijk een zegen, en dus werden we dit weekend getrakteerd op twee nieuwe documentaireseries: Caroline (Videoland, over de aanloop naar de afgelopen Tweede Kamerverkiezingen) en Jorik (Prime Video, over de ‘cancelperiode’ van Scholten). We zien dit soort documentaires de laatste jaren steeds vaker: portretten van (nieuwe) mediafenomenen, die zich vaak begeven in het schemergebied tussen pr-offensief en ‘eerlijk, rauw portret’ (vaak als zodanig verkocht). In werkelijkheid versterken de ‘rauwe’ portretten vooral vaak het beeld dat we al kennen.
Ook in het tweedelige Caroline (gemaakt door Jaïr Ferwerda) leren we weinig nieuws over Van der Plas, ook omdat we de afgelopen jaren bepaald niet verlegen zaten om ‘Caroline-content’. Toch stapte Ferwerda wél op een perfect moment aan boord van de Caroline-campagnetrein. In aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen daalt BBB in de peilingen, en ook in de mediacyclus komt de klad er langzaam in.
Ze blijft het lievelingetje van talkshowmakend Nederland, maar steeds vaker sluimert ook de kritiek door, vooral van voormalig bondgenoot Johan Derksen. En zelfs voor iemand die zo veel mogelijk blijft delen uit haar privéleven om ‘de mens achter de politicus te laten zien’, wordt dat uiteindelijk te veel: zeker in het tweede deel gaat Van der Plas steeds vaker gebukt onder de excessieve media-aandacht.
In Jorik zien we bij Scholten juist dat emotionele openheid vooral een soort moetje is in het proces van ‘ontcanceling’, waarin nu eenmaal ook ruimte moet zijn voor boetedoening en zelfreflectie. In het geval van Scholten komt dat laatste vooral neer op een soort ‘ja, maar...-reflectie’. Nee, natuurlijk had hij Vaes nooit mogen mishandelen, maar het was ook echt een giftige relatie, en je wilt niet weten wat ze die avond allemaal zei, en in zo’n relatie als die van hen kan zoiets ook gewoon gebeuren.
Waar Caroline het (flink gecultiveerde) beeld versterkt van de ‘gewone vrouw’ die de tol betaalt voor alle aandacht, versterkt Jorik vooral het beeld van een brutaal jochie dat wel groot werd, maar nooit echt is opgegroeid. De laatste jaren was Scholten naar eigen zeggen ‘90 procent van de tijd Lil’ Kleine geweest, en maar 10 procent Jorik’. Het werd nu tijd om ‘meer Jorik’ te zijn. Het ‘rauwe, eerlijke beeld’ in zijn docuserie laat zien dat er nog een lange weg te gaan is.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden