Groningen beleeft een prachtige editie van Eurosonic, het festival voor opkomende Europese pop. De ene sensatie wisselt de andere af. De podia, kroegen, biljartcentra en studentenverenigingen staan vol nieuwe namen die je straks overal gaat tegenkomen.
De drummer van Fat Dog heeft het niet makkelijk. Hij zit manische ritmes aan elkaar te slaan, van het soort dat je ook hoort bij zo’n fijn neurotisch Balkanorkest. En dat doet hij dan ook nog met zijn hoofd onder een rubberen masker van een herdershond, in een stampvolle en dampende zaal. Laat hem maar zweten.
Fat Dog is een heerlijk tegendraadse band uit Zuid-Londen. Ze tappen uit het nog altijd overlopende vat van de postpunk, maar duwen die toch weer een heel andere kant op. In de popzaal Vera laten ze een fascinerende geluidsmix van het podium komen, een sound die je echt nog nooit hebt gehoord. Een sax, toetsen en laptop hameren mee met die opgejaagde ritmes van de drummer, alsof ze een uit de hand lopende bruiloft van feestmuziek moeten voorzien. Maar de gitaren en vooral de zang hebben iets grimmigs, alsof ze achter het feest donkere wolken laten opkomen.
Wat een fantastisch nummer is bijvoorbeeld hun King of the Slugs, ‘koning der slakken’, een liedje dat geschreven moet zijn na een héél zware nacht. ‘When I wake up in the morning. I see a slug staring down. He gives me one look and sets me the crown. I’m the king of the slugs now’, zingt zanger Joe Love middenin de zaal, tussen het publiek.
Het zou grappig kunnen zijn als het niet zo intens, bijna paniekerig de zaal in zou worden gejaagd. Wat een band is dit en wat gebeurt er vreselijk veel op het podium en in de hossende zaal, in een kleine drie kwartier speeltijd.
Fat Dog is een ideale Eurosonic-band. Het showcase-festival voor opkomende Europese pop moet het hebben van dit soort sensaties, van bands die net twee singles uit hebben maar een zaal toch al aan flarden kunnen spelen. Na afloop van de show op donderdag heeft iedereen het over Fat Dog. En je kunt je voorstellen dat de vele programmeurs in de zaal (Eurosonic is ook een internationaal muziekcongres) hun aantekeningen hebben gemaakt.
Over de auteur
Robert van Gijssel is sinds 2012 muziekredacteur bij de Volkskrant, met speciale interesse voor elektronische muziek en dance en de hardere muziekgenres.
Groningen beleeft een prachtige Eurosonic-editie want de podia, kroegen, biljartcentra en zaaltjes van studentenverenigingen staan vol nieuwe namen die je straks overal gaat tegenkomen. Vol echte ontdekkingen dus.
Picture Parlour uit Manchester blijft ook lang hangen, na een leuke en lekker frisse show in Huize Maas. Zangeres Katherine Parlour pakt je gelijk beet: ze heeft een donkere en krachtige zangstem waarmee ze kan croonen zoals Alex Turner van de Arctic Monkeys, met belachelijk veel vibrato. Haar band speelt er nachtclubachtige rock-’n-roll bij: niet virtuoos, wel aangenaam anders, tussen het niet aflatende postpunkgeweld uit het Verenigd Koninkrijk.
Dat land en Ierland eisen weer eens alle aandacht op in Groningen, het is niet anders. Honesty uit Leeds maakt ook veel indruk, ook al met een prettig afwijkend popgeluid. Honesty maakt bezwerende, dubstep-achtige dance, maar dan mét gitaren. De vertraagde breakbeats en de mooie, zwevende vocalen van zangeres Imi Holmes doen ook een beetje denken aan de goede oude triphop uit de jaren negentig, van Portishead en Tricky. Honesty is ook zo’n band die je na de show gelijk even aanvinkt op je streamingdienst, om later nog eens rustig naar te luisteren.
In de Stadsschouwburg is het woensdag ieder voor zich, bij de show van de Ierse singer-songwriter Ciara Mary-Alice Thompson, alias Cmat. Voor de ingang staat een onmogelijke rij, met honderden festivalgangers die er echt niet meer bij passen. Cmat heeft al wél twee albums uitgebracht en geldt al even als grote popbelofte, dankzij haar steengoed gezongen, soms bijna country-achtige liedjes met teksten waar iedereen hoop uit kan putten. Haar show is gelikt, misschien net een beetje te geënsceneerd, maar Cmat zingt om door een ringetje te halen. Haar stem is smetteloos zuiver, maar toch voldoende emotioneel. Ze laat de zaal vol onrustig festivalpubliek zwijgen en luisteren. Indrukwekkend.
Een zaal verderop, in het Grand Theatre, staat nog een grote nieuwe stem op. Zanger en liedschrijver Elmiene is de hoop van de Britse soul en r&b en hij wordt donderdagavond dan ook deftig aangekondigd, door een dj van de BBC. Die hamert er ook nog even in dat we hier echt met een nieuw fenomeen te maken hebben.
Het is niet eens overdreven. Elmiene, echte naam Abdala Elamin, zingt de tranen uit je ogen met zijn sierlijke soulliedjes, begeleid door alleen een tokkelende gitaar of een keyboard. Zijn stem danst rond de noten, en ook bij zijn vertolking durf je nauwelijks adem te halen. Elmiene voelt de spanning in de zaal en draait tussen zijn liedjes door steeds even het ventiel open.
Als hij een noot niet haalt, lacht hij zichzelf daarna gewoon even vierkant uit. En hij treitert het publiek, op een ontwapenende manier. ‘Het maakt eigenlijk niet uit wat ik zing, toch? Jullie vinden het toch wel fantastisch.’ Daar heeft hij wel een punt.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden